Κυριακή, 20 Νοεμβρίου 2016

''Η ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ τοῦ δικαίου μας, ἡ ὑπεράσπιση μιᾶς ἀλήθειας δὲν γίνεται μὲ πόλεμο καὶ ταραχή''!!!.....

«ΟΜΟΘΥΜΑΔΟΝ ΕΠΙ ΤΟ ΑΥΤΟ»… ΓΡΑΦΕΙ Ο ΡΑΦΑΗΛ ΚΑΡΑΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗΣ




ΠΑΡΗΛΘΑΝ ἕξι καὶ πλέον μῆνες ποὺ παρακολουθοῦμε ἕναν διαδικτυακὸ πόλεμο, ἀλλὰ καὶ μιὰ σειρὰ δράσεων καὶ γεγονότων πρωτάκουστων καὶ πρωτοφανῶν γιὰ τὴν εἰρηνικὴ καὶ εὐπειθῆ Μητρόπολή μας. Γεγονότα ποὺ δὲν ἀντιπροσωπεύουν τὸν χαρακτῆρα τῆς Ἐκκλησίας μας, ἀπεναντίας τὸν προσβάλλουν,
δημιουργώντας διχασμό, ἀναρχία καὶ ἀνυπακοή.
Η ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ τοῦ δικαίου μας, ἡ ὑπεράσπιση μιᾶς ἀλήθειας δὲν γίνεται μὲ πόλεμο καὶ ταραχή. Ἡ Ἐκκλησία μας βασίζεται σὲ ἕναν θεσμό, ποὺ Τὴν χαρακτηρίζει ὁλοτελῶς, τὴν Συνοδικότητα. Οἱ βάσεις αὐτὲς τέθηκαν ἀπὸ τοὺς Ἀποστόλους τὸ 48/49 μ.Χ. στὰ Ἱεροσόλυμα. Οἱ ἀπόστολοι ἀποφάσισαν νὰ καταρρίψουν τὸ αὐτοείδωλο τῶν Ἰουδαίων ὡς ἐκλεκτοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν προσκόλλησή τους στὸν Μωσαϊκὸ Νόμο (Πράξεις 15,1). Ἡ Συνοδικότητα ἀποτελεῖ τήν«οὐσία» τῆς Ἐκκλησίας (Ἰωάννου Καρμίρη, Ὀρθόδοξος Ἐκκλησιολογία, Ἀθῆναι, 1973, σελ. 521, 523). Ἡ Ἀποστολικὴ Σύνοδος συνέβαλε στὴν ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας, προτυπώνοντας ἕναν τρόπο διοικήσεώς της μὲ σκοπὸ τὴν ἑνότητα, «ἵνα πάντες ἓν ὧσιν» (Ἰωάννου 17,21).
Η ΣΥΝΟΔΙΚΟΤΗΤΑ, βέβαια, προοικονομεῖται κατὰ τὴν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς: «ἦσαν ἅπαντες ὁμοθυμαδὸν ἐπὶ τὸ αὐτό» (Πράξεις 2,1). Ἢ κατὰ τὴν ἀποστολικὴ σύνοδο: «Τότε ἔδοξε τοῖς ἀποστόλοις, τοῖς πρεσβυτέροις σὺν ὅλῃ τῇ Ἐκκλησίᾳ» (Πράξεις 15,22). Βλέπουμε ὅτι γιὰ τοὺς ἀποστόλους ἦταν σημαντικὴ προϋπόθεση ἡ συλλογικότητα, τὸ ὁμαδικὸ πνεῦμα, ἡ σύμπνοια, ἡ ὁμοφωνία. Δημιουργεῖται ἕνα σῶμα, μία Ἐκκλησία μὲ κεφαλὴ τὸν ἴδιο τὸν Χριστό (Ἐφεσίους 5,23). Ἀποφεύγονται οἱ αἱρέσεις καὶ οἱ ἀποπλανήσεις τῶν προβάτων, ἐνῶ οἱ ἀποφάσεις τοῦ σώματος εἶναι ἔγκυρες καὶ καθολικές (Ἀμίλκα Ἀλιβιζάτου, Ἡ Ἑλληνικὴ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, Ἀθῆναι, 1955, σελ. 72-73).
Αὐτὸ τὸ σημεῖο εἶναι τὸ σημαντικότερο καὶ τὸ οὐσιαστικότερο. Ἀντὶ ὅλης αὐτῆς τῆς ἐπιβλαβοῦς δράσεως θὰ μπορούσαμε νὰ καταθέσουμε τὶς ἀπόψεις μας στὴν Ἐκκλησία προκειμένου νὰ τὶς ἐξετάσει καὶ νὰ προσδώσει λύση. Βεβαίως, γιὰ νὰ μὴν ἐπανερχόμαστε εἰς τὰ ἴδια, ἀπόψεις μὴ δημοκρατικές, ἀκραῖες, ἀνιστόρητες, ἀθεολόγητες, ἄσεμνες καὶ μακριὰ ἀπὸ τὸν Λόγο τῆς Καινῆς Διαθήκης καὶ τῶν Πατέρων δὲν μποροῦν νὰ προβληματίσουν, καθὼς δὲν εἶναι εὔφορες.
Ο ΣΥΛΛΟΓΟΣ τῶν ἀντιφρονούντων μπορεῖ νὰ καταθέσει ἐπίσημα στὴν Ἐκκλησία ἀπόψεις, χωρὶς νὰ προκαλεῖ κατὰ τόπους ἐπαναστάσεις, συνέδρια, ψηφίσματα καὶ ὁμιλίες ἀντικανονικές.
ΕΠΙΣΗΣ δὲν μποροῦμε νὰ ἀντιληφθοῦμε εὔκολα, ὅτι στὴν ἐποχή μας κανεὶς δὲν δύναται νὰ ἐπιβιώσει χωρὶς διάλογο. Ὁ διάλογος ἀποτελεῖ συστατικὸ στοιχεῖο τῆς κοινωνίας μας. Ἀποτελεῖ σύνδεσμο μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων. Συνετέλεσε στὴν διάδοση τοῦ Εὐαγγελίου ἀπὸ τοὺς Ἀποστόλους. Στὸ κήρυγμα τοῦ Κυρίου καὶ στὴν ἐπικοινωνία Του ἀκόμη καὶ μὲ ἁμαρτωλοὺς.
ΞΕΧΝΟΥΜΕ τὸν διάλογό Του μὲ τὴν Σαμαρείτιδα (Ἰωάννου 4,1-42);
ΞΕΧΝΟΥΜΕ τὸν διάλογό Του μὲ τὸν Ληστή (Λουκᾶ 23,39-43);
ΞΕΧΝΟΥΜΕ τὴν ἀνάσταση τῆς κόρης τοῦ ἀρχισυναγώγου Ἰαείρου (Λουκᾶ 8,41-56);
ΞΕΧΝΟΥΜΕ τὸ θαῦμα Του μὲ τὸν Τυφλό (Ἰωάννου 9,1-38);
ΞΕΧΝΟΥΜΕ τὸν διάλογό Του μὲ τὸν ἀρχιτελώνη Ζακχαῖο (Λουκᾶ 19,1-10);
ΞΕΧΝΟΥΜΕ ὅτι ὁ Ματθαῖος ἦταν τελώνης καὶ ἀναδείχθηκε Εὐαγγελιστής;  
ΑΡΑ, μὲ αὐτὸ τὸ μεγαλεῖο, τὸν διάλογο καταξιωνόμαστε ὡς ἄνθρωποι καὶ ὡς Χριστιανοί. Δὲν μπορεῖ ὁ Χριστιανὸς νὰ μὴν δέχεται τὴν Δημοκρατία καὶ συνάμα τὸν πολιτισμό. Δὲν εἶναι δυνατὸν ὁ Χριστιανὸς ποὺ ἔχει ἱστορία 21 αἰώνων νὰ ἀντίκειται στὴν συνέχισή της. Στὸ ἴδιο πνεῦμα, τῆς ἀρνήσεως τοῦ διαλόγου καὶ τῆς διάπλασης τῶν ἀνθρωπίνων σχέσεων, εἴτε μὲ ἑτεροδόξους εἴτε μὲ ἀντιφρονοῦντες εἴτε μὲ λαοὺς διαφορετικῶν πολιτικῶν πεποιθήσεων ἐκλείπει καὶ ἡ ἀγάπη. Ἂν, ὅμως, ἐμβαθύνουμε πραγματικῶς στὴν πίστη μας θὰ δοῦμε, ὅτι ἀποτελεῖται μονάχα ἀπὸ ἀγάπη καὶ ἀλήθεια. Ἐπίσης, μελετώντας τοὺς νεωτέρους ἁγίους, ἐντοπίζουμε στοὺς λόγους τους συνεχῶς τὸ νόημα τῆς ἀγάπης. Ἡ ἀγάπη καὶ ἡ ἀλήθεια δείχνει, ὅτι εἴμαστε ἀποφασισμένοι νὰ στοιχηθοῦμε μὲ τὸν Χριστό. Εἴμαστε ἀποφασισμένοι νὰ ὑπηρετήσουμε τὴν Ἐκκλησία ἑνωμένοι καὶ στοιχιζόμενοι μὲ τὸν Πατριάρχη καὶ τὸν Ἐπίσκοπο, δηλαδὴ τοὺς ταγοὺς τῆς ἐπιγείου στρατευομένης Ἐκκλησίας.
ΔΕΝ ἔχει ἀγάπη ὁ γεωργὸς ποὺ πετάει τὸν σπόρο καὶ ἀδιαφορεῖ.
ΔΕΝ ἔχει ἀγάπη ἡ μάννα ποὺ γεννᾶ καὶ ἐγκαταλείπει τὸ παιδί της.
ΔΕΝ ἔχει ἀγάπη ὁ δάσκαλος ποὺ ὑποτιμᾶ τὴν ἀξία τῆς διδαχῆς τῶν νέων.
ΔΕΝ ἔχει ἀγάπη ὅποιος ἀνεύθυνα προσπαθεῖ νὰ γοητεύση μὲ τὶς ἀντιλήψεις του, μὴ σκεπτόμενος τὴν ἐξέλιξη ποὺ θὰ ἔχει ἡ πράξη του.
ΟΤΑΝ λείπει ἡ ἀγάπη καὶ ὁ διάλογος (δηλαδή, ἡ ταπείνωση ὥστε νὰ δεχθοῦμε τὸν ἔλεγχο ἀπὸ τὸν κάθε ἄνθρωπο), τότε φτάνουμε στὴν ἀκραία θέση νὰ θεωροῦμε τὸν Πατριάρχη μας αἱρετικὸ καὶ ὅτι ὑποσκάπτει τὴν πίστι μας. Καὶ κατὰ συνέπεια νὰ θεωροῦμε καὶ τὸν Ἐπίσκοπό μας αἱρετικό.
Ἦταν, δηλαδή, ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστὸς αἱρετικός, ἐπειδὴ συνομιλοῦσε μὲ τοὺς ἁμαρτωλούς;
Ἦταν αἱρετικός, ἐπειδὴ εἶχε σχέσεις μὲ τοὺς ἀρχισυναγώγους καὶ διαλεγόταν μαζί τους;
Ἦταν αἱρετικὸς ὁ ἀπόστολος Παῦλος, ἐπειδὴ πῆγε τρεῖς φορὲς στὴν συναγωγὴ τῆς Θεσσαλονίκης, προκαλώντας σὲ διάλογο τὸν ἀρχισυνάγωγο; Ἀσφαλῶς, ὄχι.
ΟΛΕΣ αὐτὲς οἱ κινήσεις γίνονταν ἀπὸ τὴν ἀγάπη γιὰ τὴν ἑνότητα καὶ τὴν ἐπανένταξη κάθε ἀπολωλότος προβάτου στὴν λογικὴ ποίμνη (Λουκᾶ 15,1-7). Καὶ στὸ ἴδιο πνεῦμα συνεχίζουν καὶ οἱ ποιμένες τῶν ἐμπιστευθέντων σαὐτοὺς προβάτων μὲ πλήρη γνώση τοῦ ζητήματος. Διότι, ἄλλως, θὰ ποῦμε ὅτι κάποιος ἔμπειρος ἰατρὸς κινδυνεύει νὰ διαστραφεῖ, ἐπειδὴ συμβουλεύει κάποιον ἐξαρτημένο ἀπὸ τὸ ποτὸ ἢ τὰ ναρκωτικά. Πόσοι πνευματικοὶ δὲν ἐπισκέπτονται φυλακισμένους, ἀλκοολικούς, τοξικομανεῖς;
ΑΣ προβληματιστοῦμε καὶ ἂς σκεφτοῦμε ὡς Ὀρθόδοξοι, Δημοκράτες καὶ πιστοὶ στὴν ἱστορία καὶ στὸν πολιτισμό μας, ποὺ στοχεύει ἡ Ἐκκλησία μας, ὥστε νὰ ἐργαστοῦμε ἅπαντες «ὁμοθυμαδὸν ἐπὶ τὸ αὐτό» (Πράξεις 2,1), ὡς ὁ Κύριος ἡμῶν ἔδειξε κατὰ τὴν ἡμέρα τὴν μεγάλη τῆς Πεντηκοστῆς. 
Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ δὲν στοχεύει στὴν ἕνωση, ἀλλὰ στὴν ἐπανένωση!
  • Ἕνωση ἔχουμε σὲ δύο νέα στοιχεῖα, ποὺ ἦταν πάντοτε χωριστὰ καὶ δὲν ἔχουν κοινὸ παρελθόν.
  • Ἐπανένωση ἔχουμε σὲ δύο στοιχεῖα ποὺ εἶχαν κοινὴ πορεία, ἡ ὁποία διακόπηκε.
Αὐτὴ εἶναι ἡ διαφορά. Ἀμήν. Γένοιτο.
Ραφαήλ Καραβασιλειάδης

[ΠΗΓΗ: http://www.eordaia.org/index.php/13-2016-noenvrios/747-omothymadon-epi-to-afto-grafei-o-rafail-karavasileiadis]