Κυριακή, 30 Ιουλίου 2017

«ΓΙΝΕΤΑΙ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗ ΠΡΟ ΤΟΥ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ»;... ΓΡΑΦΕΙ Ο ΡΑΦΑΗΛ ΚΑΡΑΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗΣ

"ΠΟΙΟΙ εἴμαστε ἐμεῖς ποὺ θὰ ἐμποδίσουμε ἱερεῖς 

καὶ χριστιανοὺς πιστοὺς νὰ εἰσέλθουν στὸν ναό;" 

 (Ραφαήλ Καραβασιλειάδης)



«ΓΙΝΕΤΑΙ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗ ΠΡΟ ΤΟΥ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ»;... ΓΡΑΦΕΙ Ο ΡΑΦΑΗΛ ΚΑΡΑΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗΣ.
 ΔΥΣΤΥΧΩΣ εἴδαμε καὶ ἀκούσαμε ὅσα συνέβησαν κατὰ τὴν παραμονὴ τῆς ἑορτῆς τῆς ἁγίας Παρασκευῆς.
ΔΥΣΤΥΧΩΣ γιὰ ἀκόμη μιὰ φορὰ ὑπερίσχυσε ὁ χωρὶς ἐπίγνωση ζῆλος καὶ ὄχι ἡ ἁγία εὐσέβεια.
ΔΥΣΤΥΧΩΣ μοναχοὶ ἀποσχηματισμένοι καὶ ἱερεῖς σὲ διαθεσιμότητα ἢ καθηρημένοι βγῆκαν νὰ ἐλέγξουν τὸν Πατριάρχη, τὸν Ἐπίσκοπο καὶ ὅλους τοὺς ἀπέναντι, κατονομάζοντάς μας αἱρετικούς.
ΔΥΣΤΥΧΩΣ λαϊκοὶ ντοπαρισμένοι ἐπιτέθηκαν λεκτικῶς μὲ σαθρὴ θεολογία, συμπίλημα φανατικῶν κηρυγμάτων, στοὺς πατέρες, οἱ ὁποῖοι πῆγαν στὴ μονὴ γιὰ κοινὸ ἑορτασμό.
ΔΥΣΤΥΧΩΣ ἄνθρωποι μὲ τὰ ὅποια προβλήματα δὲν ἔμειναν στὴν ἰδίαν στέγην, ὥστε νὰ τὰ ρυθμίσουν, ἀλλὰ ἔσπευσαν νὰ ἐμποδίσουν τὴν εἴσοδο στοὺς πατέρες.
ΔΥΣΤΥΧΩΣ, ΔΥΣΤΥΧΩΣ ἀδελφοὶ ποὺ προσπάθησαν νὰ κάνουν ἕνα βῆμα πρὸς τὴν Ἐκκλησιά, πῆγαν πέντε πίσω. Αὐτοὺς σκέπτομαι. Σκέπτομαι ὅσους ἔπαθαν ἠλεκτροσόκ, βλέποντας τὴν διαπραγμάτευση καὶ τὸ παζάρι γιὰ τὴν εἴσοδο στὴ μονή. Εἰκόνα ποὺ γεννᾶ πόνο καὶ θλίψη.
ΠΟΙΟΙ εἴμαστε ἐμεῖς ποὺ θὰ ἐμποδίσουμε ἱερεῖς καὶ χριστιανοὺς πιστοὺς νὰ εἰσέλθουν στὸν ναό;
Ὅλοι εἴμαστε πάροικοι. «Πάροικος κἀγώ, πάροικος ἕκαστος ἐξ ἡμῶν».
«Ποῦ κατήντησε ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ»; Ἀναρωτήθηκε βουρκωμένος κάποιος Γέρων τὴν περασμένη Κυριακή.
Αὐτὲς οἱ εἰκόνες εἶναι ἀπότοκος καὶ βλαστάρια παθῶν. Παθῶν δυνατῶν. Παθῶν ριζωμένων βαθιὰ μέσα μας.
ΔΥΣΤΥΧΩΣ εἴμαστε φίλαρχοι, μοῦ εἶπε νέος ἀφιερωμένος ἐπὶ 20ετία, ἔστω καὶ στὰ αἱρετικὰ γιὰ κάποιους ράσα. Προσπαθοῦμε νὰ ἱκανοποιήσουμε τὸν ἐγωισμό μας διὰ τῆς Ἐκκλησίας. Προβάλλουμε ζῆλο καὶ ὄχι εὐσέβεια ποὺ εἶναι τρόπος ζωῆς (Α΄ Τιμόθεον 2,2).
Ἀναφέρει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος, ὅτι τίποτε δὲν μπορεῖ νὰ διαιρέσει τὴν Ἐκκλησία ὅπως ἡ φιλαρχία (Πρὸς Ἐφεσίους ΙΑ΄ PG 62,85· ΕΠΕ 20,706). Ἡ φιλαρχία διαιρεῖ τὴν Ἐκκλησία, διαλύει τὸ σῶμα της, κόβει τὰ μέλη της. Ὁ λόγος αὐτὸς ἐπιβεβαιώνεται ἀπὸ τὰ τεκταινόμενα στὴν ἐπαρχία μας. Καὶ ὄχι μόνο διαιρεῖ τὴν Ἐκκλησία, ἀλλὰ εἶναι ἱκανὴ νὰ ἀπολέσει τὴν ψυχή μας. Εἶναι ἱκανὴ νὰ μᾶς στείλει στὸν διάβολο (Εἰς τὸ κατὰ Ἰωάννην ΠΔ΄ PG 59,457· ΕΠΕ 14,652). Τόσο ἰσχυρή. Τόσο δαιμονιώδης. Τόσο διαβολική.
Διαβολικὸ νόσημα, ἔγκλημα καὶ ὅμοιο μὲ τὸ γνώρισμα τοῦ διαβόλου, χαρακτηρίζει ὁ Μέγας Βασίλειος τὴν φιλαρχία (Ἀσκητικαὶ διατάξεις PG 31,1369C· ΕΠΕ 9,462).
ΑΡΑ τὸ πάθος αὐτὸ ἀποτελεῖ ἔκπτωση τῆς ψυχῆς μας, μᾶς πετάει στὰ τάρταρα, διαγράφει ὅ,τι οἰκοδομήσαμε μέσα μας ἐπὶ χρόνια. Χρόνια καὶ χρόνια οἰκοδομοῦμε καὶ σὲ μιὰ στιγμὴ κατεδαφίζονται τὰ πάντα.
Αὐτὸ τὸ πάθος ἐμπόδισε καὶ τὴν εἴσοδο τῶν πατέρων στὴ Μονή.
Αὐτὸ ἐμπόδισε τὴν εἴσοδό τους στὸ ἅγιο Βῆμα τὸ ὁποῖο ὑπηρετοῦν ἐπὶ δεκαετίες.
Αὐτὸ τὸ δαιμόνιο στρογγυλοκάθισε σὲ καρδιὲς καὶ ἔτσι κατάφεραν νὰ ὑψώσουν λάβαρα καὶ σημαῖες ἐναντίον τοῦ Πατριάρχη καὶ τοῦ Ἐπισκόπου.
Αὐτὸ τὸ νόσημα ρίζωσε σὲ εὐάλωτες ψυχές, καὶ ἐμπόδισαν τὴν «ὁμοθυμαδὸν καὶ ἐν ἑνὶ στόματι» δοξολογία τοῦ Κυρίου μας (Ρωμαίους 15,6) κατὰ τὴν ἑορτὴ τῆς μνήμης τῆς ἀθληφόρου Παρασκευῆς.
Πρέπει νὰ ἀναζητήσουμε τὴν σωτηρία, διότι ἡ διαπραγμάτευση δὲν λαμβάνει χώρα παντοῦ. Ὅταν θὰ ἀνοίξουν οἱ βίβλοι τῆς ζωῆς, δὲν θὰ μπορέσει μήτε νὰ ἀφαιρεθεῖ κάποια ἁμαρτία μήτε νὰ προστεθεῖ κάποιο καλό. Ἐκεῖ ἄλλος θὰ μᾶς ἐπιτρέψει ἢ θὰ μᾶς ἀπαγορεύσει τὴν εἴσοδο. Ἡ σκέψη μου τρέχει στὸ Ἄνω Μηλοχώρι, στὴν Ἄνω Ἑορδαία, στὴν Ἄνω Μητρόπολη... Ἐκεῖ θὰ μᾶς ὑπενθυμίσουν τὴν διαπραγμάτευση αὐτή.
ΑΣ ζήσουμε, λοιπόν, καὶ ἂς διακονήσουμε τὸν Κύριο μὲ πᾶσα ταπεινοφροσύνη (Πράξεις 20,19), ὥστε νὰ παρουσιασθοῦμε ἀμέμπτως στὴν Δευτέρα Παρουσία Του (Α΄ Θεσσαλονικεῖς 5,23). Ἐκείνου ποὺ θυσιάσθηκε γιὰ νὰ εἴμαστε ὅλοι ἐμεῖς ἕνα (Ἰωάννου 17,21)· ἕνα σῶμα, ἕνα στόμα, μιὰ ψυχή, μιὰ καρδιά, μιὰ φωνή.
ΑΣ ζήσουμε μὲ πᾶσα ταπεινοφροσύνη, ὥστε νὰ ἔχουμε παρρησία τὴν ἡμέρα ἐκείνη τὴν φοβερὰ (Α΄ Ἰωάννου 4,17).


Ραφαήλ Καραβασιλειάδης