Σελίδες

▼

Τετάρτη 13 Μαΐου 2026

«Κακοῦ κόρακος κακὸν ᾠόν» Μέρος Β’: Ο Αρχιμανδρίτης Χριστόδουλος Καραθανάσης και άλλα γεννήματα του Ανθίμου Αλεξανδρουπόλεως

 


❈


«καὶ ἐπὶ ταύτῃ τῇ πέτρᾳ οἰκοδομήσω μου τὴν ἐκκλησίαν, καὶ πύλαι ᾅδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς» Ματθ’ ιστ’ 18.

.

«Πρέπον οὗν ἐστιν μὴ μόνον καλεῖσθαι Χριστιανούς, ἀλλὰ καὶ εἶναι (…) Μὴ πλανᾶσθε ταῖς ἑτεροδοξίαις μηδὲ μυθεύμασιν τοῖς παλαιοῖς ἀνωφελέσιν οὔσιν.» Άγιος Ιγνάτιος Αντιοχείας ο Θεοφόρος, Προς Μαγνησιείς Επιστολή IV, VIII.

❈

Η πρώτη φορά που χρησιμοποιήσαμε τη γνωστή αρχαιοελληνική παροιμία σε άρθρο μας ήταν όταν απευθύναμε ανοικτή επιστολή στον Οικουμενιστή Μητροπολίτη Φλωρίνης Ειρηναίο, ο οποίος επί σειρά ετών διετέλεσε Πρωτοσύγκελλος του επίσης Οικουμενιστή νυν Μητροπολίτη Αλεξανδρουπόλεως Ανθίμου, στα βήματα του οποίου και βαδίζει. Συν Θεώ, στην παρούσα δημοσίευση θα γίνει αρχικώς σύντομη, αλλά ενδεικτική αναφορά στην κακή ποιμαντική του Αρχιμανδρίτη Χριστόδουλου Καραθανάση, ο οποίος διετέλεσε επί σειρά ετών Αρχιδιάκονος του ίδιου ιερόσυλου Αρχιερέα και, όπως και ο Ειρηναίος Φλωρίνης, ακολουθεί πιστά το αντορθόδοξο παράδειγμά του.

Η χειροτονία του Αρχ. Χριστόδουλου τελέστηκε στα ονομαστήρια του Ανθίμου Αλεξανδρουπόλεως (2017), σε Πολυαρχιερατική Θεία Λειτουργία, συλλειτουργούντων συνολικά πέντε Μητροπολιτών και παρισταμένων ουκ ολίγων εκπροσώπων της Πολιτείας, του Στρατού, του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου και των τοπικών υπηρεσιών. Ευχές για τη χειροτονία έδωσε μέσω της Δέλτα Τηλεόρασης (του «μεγαλύτερου και μακροβιότερου περιφερειακού δικτύου της Βόρειας Ελλάδας«) βουλευτής της ΝΔ και επίτιμος Αρχηγός της Ελληνικής Αστυνομίας, Στρατηγός ε.α..

Τα βλέπουμε συχνά αυτά σε εις πρεσβύτερον χειροτονίες; Στα δικά μας μάτια τουλάχιστον, αυτές οι ιδιαίτερα επίσημες συνθήκες (δύνανται να) έχουν μια αξιοπρόσεκτη σημειολογία, ως προς τον «προορισμό» του χειροτονούμενου. Δε θεωρούμε ότι ήταν απλή σύμπτωση, το ότι επιλέγηκε αυτή η συγκεκριμένη περίσταση για τη χειροτονία του ούτε το ότι πολιτικός του Έβρου έδωσε δημοσίως τις ευχές του ή το ότι επί εβδομάδες μετά τη χειροτονία του παρίστατο στις κυριακάτικες Θείες Λειτουργίες του εκπρόσωπος του Δήμου. Πέρασε ένα υποσυνείδητο μήνυμα στο λαό: «Αυτός δεν είναι ένας τυχαίος Αρχιμανδρίτης».

Στο χειροτονητήριο λόγο, ο Δεσπότης Χριστός «άνοιξε» το στόμα του χειροτονούμενου, ώστε να αποκαλυφθεί στην Εκκλησία, με εμφανή ή κρυφά μηνύματα, η αληθινή ταυτότητα, αλλά και η αποστολή του. Ιδού ορισμένα χαρακτηριστικά δείγματα:

– Αφού αρχικά μιλά για τον «παιδικό του πόθο» να αφιερωθεί στο Χριστό και μάλιστα τολμά να ασπάζεται τα ιερά λόγια του Αγίου Ιερομάρτυρα και Αποστολικού Πατέρα Ιγνατίου του Θεοφόρου «ὁ ἐμὸς ἔρως ἐσταύρωται», κατόπιν αυτοαναιρείται και αυτοδιαψεύδεται οικτρά, επαινώντας και εξυμνώντας τον προδότη του Χριστού Άνθιμο:

– «Η καινούργια σελίδα στη ζωή μου συνδέεται άρρηκτα με τη δική σας λαμπρή και φωτοβόλο προσωπικότητα. Με βρήκατε παιδί μέσα σ’ αυτήν την Μητρόπολη, αλίευμα του προκατόχου Σας (σ.σ. του εκδημήσαντος Οικουμενιστή πρώην Θεσσαλονίκης Ανθίμου, προκατόχου του νυν Μητροπολίτη Φιλοθέου του Φιλοθεάμονος)∙

– «Με έκανες παιδί σου και εγώ σε τοποθέτησα στη θέση του πατέρα μου»∙

– «Πλάι σας είδα την φωτεινή πλευρά της Θεολογίας του χαρίσματος, αλλά και είμαι μάρτυρας του Σταυρού που κουβαλάτε»∙

– «Παρακαλούσα όλα αυτά τα χρόνια τον Χριστό να με φωτίσει πώς μπορώ να σας βοηθήσω και από τον ουρανό έπαιρνα πάντα την ίδια απάντηση: Να γίνεις συλλιτανευτής του σταυρού του στον φρικτό Γολγοθά που αναβαίνει και που πολλές φορές είναι μόνος και πονεμένος, όπως ο Χριστός»∙

– «με μάθατε να σκέπτομαι Ορθόδοξα, δηλαδή ανοιχτά» (σ.σ. εδώ που τα λέμε, ο όρος «Ορθόδοξα» πράγματι είναι «ανοιχτός» για τους Οικουμενιστές, αφού υπάρχει, λόγου χάρη, και «Ορθόδοξος Ιουδαϊσμός». Και προς τον Ιουδαϊσμό έχει επανειλημμένως δείξει την εύνοιά του ο Άνθιμος)∙ »Ανοιχτά προς τον κάθε άνθρωπο. Με μάθατε να συνομιλώ δίχως να θολώνει τη ματιά μου και να αλλοιώνει τη στάση μου η ετερότητα του άλλου. Η Εκκλησία δεν μπορεί είναι ένα κλειστό κλαμπ αγίων»∙

– «Μα δεν θα σωθεί ο κόσμος από μια ολοκληρωτική καταστροφή αν δεν ειρηνεύσουν και δεν ενωθούν οι λαοί. Μόνον η Εκκλησία μπορεί να κάνει πράξη αυτήν την θεωρία. Η Εκκλησία κερδαίνει τον κόσμο και τον κάνει δικό της, όταν ηττάται και σταυρώνεται.» (!!!) Ιδού, λοιπόν, άλλος ένας εκκολαπτώμενος (ανα)σταυρωτής του μυστικού Σώματος του Χριστού, της Εκκλησίας, που θεωρεί ότι η ήττα της Εκκλησίας συμβάλλει στην ένωση των λαών! Συγκαλυμμένος Οικουμενισμός!

– Και η κατακλείδα: «Και νυν άγιε γέροντά μου, ιδού ο δούλος Κυρίου! Γένοιτό μοι κατά το ρήμα σου.» Δεν ντράπηκε, ο ψεύτης και υποκριτής, ούτε καν να αρθρώσει τα ίδια τα λόγια της Πάναγνης και Αειπαρθένου Υπεραγίας Θεοτόκου!

Όλα αυτά τα «μεγαλυνάρια» του Αρχιμανδρίτη Χριστόδουλου προς τον πνευματικό πατέρα του διατυπώθηκαν επτά χρόνια μετά την αισχρή βεβήλωση από τον Άνθιμο του ιστορικού βυζαντινού Ιερού Ναού Παναγίας Κοσμοσώτηρας Φερών, με την τέλεση εντός του της ειδωλολατρικὴς τελετὴς «Ἁφῆς τῆς Φλόγας τῶν Special Olympics», η οποία φλόγα λήφθηκε από την ακοίμητη καντήλα της Παναγίας (!!!)∙ πέντε χρόνια μετά τη διανομή «θρησκευτικού υλικού από Προτεστάντες» (της Ελληνικής Ιεραποστολικής Ένωσης) στην Επαρχία Αλεξανδρούπολης με τις ευλογίες του Ανθίμου∙ ένα χρόνο μετά τη συμμετοχή του Ανθίμου στην ψευδοσύνοδο Κολυμπαρίου και την υπογραφή εκ μέρους του του κειμένου «Σχέσεις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας πρὸς τὸν λοιπὸν χριστιανικὸν κόσμον», με το οποίο χαρακτηρίζονται οι αιρέσεις ως Εκκλησίες. Ήξερε, λοιπόν, πολύ καλά ποιον «εμεγάλυνε» ο Αρχ. Χριστόδουλος.

Αμέσως μετά την εις πρεσβύτερον χειροτονία του τοποθετήθηκε ως προϊστάμενος στον Ι. Ναό Αγίου Ελευθερίου, το δεύτερο παλαιότερο Ναό της Αλεξανδρούπολης, στον οποίο εμείς, ως ακατήχητοι και ανυποψίαστοι ακόμα περί των εκκλησιαστικών πραγμάτων, διακονούσαμε σε ποικίλα διακονήματα. Ένα από τα πρώτα πράγματα που έκανε μετά την τοποθέτησή του στο Ναό, ήταν να απομακρύνει τον Εσταυρωμένο από την Αγία Τράπεζα, έξι χρόνια πριν αποτολμήσει αυτό ο ασεβής Μητροπολίτης Περιστερίου Γρηγόριος! Τόσο ειλικρινής ήταν, όταν έλεγε τα λόγια του Αγίου Ιγνατίου περί «εσταυρωμένου έρωτα»! Σημειωτέον εδώ, ότι, όπως έχει επισημάνει ο οσ. Μοναχός Σεραφείμ Ζήσης, η σύγχρονη τάση αφαίρεσης του Εσταυρωμένου όπισθεν της Αγίας Τράπεζας και η σχετική αντι-σταυρική Θεολογία «ἀποτελοῦν τήν ἐνδο-ἐκκλησιαστική «ἀνάκλαση» τῆς μασονικῆς αὐτῆς ἀπαξιώσεως τοῦ Σταυροῦ.» Περί δε της ορθ(οδοξ)ότητας της τοποθέτησης του Εσταυρωμένου στην Αγία Τράπεζα πολλά τεκμήρια μπορεί να βρει ο αναγνώστης στη σχετική ορθόδοξη αρθρογραφία.

Όταν αντιληφθήκαμε αυτή τη φρικτή και αναίσχυντη πράξη του νεοαφιχθέντος Αρχιμανδρίτη, και μην έχοντας τότε ακόμα το θάρρος (πού να το βρει κανείς το θάρρος, αν δεν αρδεύεται ικανώς και ολοψύχως από τα ζωηφόρα και ισχυροποιά νάματα της Αγίας Γραφής και των Αγίων Πατέρων;), μην έχοντας, λοιπόν το θάρρος, να απευθυνθούμε στον ίδιο το Χριστομάχο προϊστάμενο, διαμαρτυρηθήκαμε στον τότε Πνευματικό μας π. Διονύσιο Χαριτούδη, τον οποίο διαδέχθηκε στην προϊστασία του Ναού ο Αρχ. Χριστόδουλος και ο οποίος έγινε γνωστός τέσσερα χρόνια μετά (2021) για το ότι μετέδωσε τη Θεία Κοινωνία με παπικό τρόπο (εμείς φύγαμε από το Πετραχήλι του, γιατί υποστήριζε τις συμπροσευχές του Αιρεσιάρχη Βαρθολομαίου με αιρετικούς «ἵνα ὧσιν ἕν»). Η απάντηση που λάβαμε, ήταν ότι οι διαμαρτυρίες εκ μέρους του π. Διονυσίου δεν εισακούσθηκαν – και προφανώς ο π. Διονύσιος δεν ήταν διατεθειμένος να ξεκινήσει χάριν του Εσταυρωμένου αγώνα παρόμοιο με αυτόν των Ορθόδοξων της Μητρόπολης Περιστερίου.

Όταν, μέσα στην πικραμένη λύπη μας, αναζητήσαμε εναγωνίως τον Εσταυρωμένο, αντιληφθήκαμε με ιερή αγανάκτηση, ότι είχε τοποθετηθεί – για την ακρίβεια: είχε ανα-κρεμαστεί – πάνω ψηλά και δεξιά στον ανατολικό τοίχο του Ιερού, έξω από την κόγχη της Πλατυτέρας, σε σημείο τέτοιο, που, για να Τον δει κανείς, έπρεπε είτε να σταθεί σε πολύ συγκεκριμένο σημείο μπρος στην Ωραία Πύλη είτε να ανεβεί στο γυναικωνίτη. Η απουσία του τότε από την Αγία Τράπεζα μαρτυρείται από φωτογραφίες εκείνου του καιρού. Σύμφωνα με πρόσφατες φωτογραφίες του Ιερού τού Ναού, ο Εσταυρωμένος βρίσκεται κρεμασμένος ψηλά και πίσω από το Θρόνο όπου κάθεται ο Μητρ. Άνθιμος στις Αρχιερατικές Ακολουθίες, στην κόγχη της Πλατυτέρας. Είναι ελάχιστα ορατός από το σολέα.

Σε παλαιότερη ανάρτησή μας, έχουμε κάνει ενδεικτική αναφορά και στο υλικό που χρησιμοποιείται για τα Κατηχητικά σχολεία των ενοριών της πόλης, εν γνώσει και του Αρχ. Χριστόδουλου. Το υλικό αναφοράς που σχολιάσαμε προερχόταν σε μεγάλο βαθμό από παπικές πηγές, ενώ δεν έλειπαν ασεβείς αστεϊσμοί πάνω σε χωρία της Αγίας Γραφής∙ «χαμογελαστή» (!!!) απεικόνιση του Διαβόλου-Όφεως επάνω στο Δένδρο της Γνώσης καλού και κακού, έτσι ώστε ο Όφις να φαίνεται ευχάριστος και συμπαθής∙ συγκαλυμμένη Εικονοκλασία (όπως “Παζλ με την εικόνα της Θυσίας του Αβραάμ” !!!) και απεικόνιση Αγγέλου στην Κλίμακα του Ιακώβ με θηλυκή μορφή. Σημειωτέον ότι στο χώρο όπου γινόντουσαν τα εν λόγω Κατηχητικά είχαμε εντοπίσει παλαιότερα και αντίτυπα της Καινής Διαθήκης εκδεδομένα από την οικουμενιστική Βιβλική Εταιρία, η οποία δηλώνει ότι σταθερή πολιτική της είναι «η συνεργασία με όλες τις χριστιανικές Ομολογίες (Ορθόδοξη, Καθολική, Διαμαρτυρόμενη) και η εξυπηρέτηση όλων των Εκκλησιών.» Ωστόσο παραμένει άγνωστο το πότε ακριβώς αυτά τα αντίτυπα ήλθαν στο Ναό και συνεπώς δεν μπορούμε προς το παρόν να καταλογίσουμε τη χρήση και διανομή τους στον Αρχ. Χριστόδουλο, αφού δεν τον έχουμε δει ιδίοις όμμασι να τα διανέμει.

Ως πιστός μαθητής του παναιρετικού Ανθίμου, ο Αρχ. Χριστόδουλος Καραθανάσης δε θα μπορούσε να μη συμμετέχει σε αντικανονικές συμπροσευχές με αιρετικούς και δη συνοδικώς καταδικασμένων αιρέσεων, οι οποίες συμπροσευχές τον καθιστούν ακοινώνητο, αφού επιτιμούνται από τους Ιερούς Κανόνες της Εκκλησίας μας (όπως ο Ι’ Καν. των Αγίων Αποστόλων και οι Καν. ΣΤ’ και ΛΓ’ της εν Λαοδικεία Τοπικής Συνόδου) με Μέγα Αφορισμό. Στις 6 Δεκεμβρίου 2019, ανήμερα της Εορτής του Πολιούχου Αγίου Νικολάου, τον βλέπουμε στην τρισαρχιερατική Θεία Λειτουργία (συλλειτουργούντων των Οικουμενιστών Ανθίμου Αλεξανδρουπόλεως, Δαμασκηνού Διδυμοτείχου και Παντελεήμονος Μαρωνείας), όπου παρίσταντο Παπικοί και Μονοφυσίτες.

Στις 19 Αυγούστου 2025, μία μερά μετά τον αιφνίδιο θάνατο του Οικουμενιστή, Νεονικολαΐτη και Θεοτοκομάχου, του βλάσφημου καθηγητή Θεολογίας Χρυσόστομου Σταμούλη, ο Αρχ. Χριστόδουλος ανήρτησε στο λογαριασμό του στο Facebook φωτογραφία του ίδιου με τον εκδημήσαντα – όπου ήταν προφανέστατη η οικειότητα μεταξύ τους και το τερπνό της συνάντησής τους -, την οποία φωτογραφία συνόδευε το εξής σχόλιο: «Α ρε δάσκαλε…Μία ζωή μέσα στην Εκκλησία κοινωνούσες την χωρητικότητα….μα κάπως γρήγορα ξε-χώρισες….». Συνεπώς ο Αρχ. Χριστόδουλος ομολογεί ότι έχει μαθητεύσει στην ασέβεια, αφού μάλιστα ο ίδιος δηλώνει ότι πραγματοποίησε «Θεολογικές & ποιμαντικές σπουδές στο ΑΠΘ» (2021).

Στις 20 Δεκεμβρίου 2025 έλαβε χώρα εντός του Ι. Ναού του Αγίου Ελευθερίου συναυλία-αφιέρωμα στο υμνογραφικό έργο του Αλ. Παπαδιαμάντη. Όπως γίνεται συνήθως σε αυτές τις περιπτώσεις, ο χώρος του Ναού αποϊεροποιείται, οι δε χορωδοί χρησιμοποιούν ακόμα και την Ωραία Πύλη σαν να ήταν μια απλή, κοινή εξέδρα.

Στις 1 Απριλίου 2026, Τετάρτη προ των Βαΐων, πραγματοποιήθηκε «συναυλία θρησκευτικής μουσικής» εντός του Ι. Ναού του Αγ. Ελευθερίου. Στη χορωδία συμμετείχαν παιδιά του πλησίον δημοτικού σχολείου, αλλά και η χορωδία ενηλίκων «Ορφέας», μέλη της οποίας βλέπουμε να απέχουν ελάχιστα από το να εισέλθουν ακόμα και μέσα στο Ιερό Βήμα, ενώ δε λείπουν, εννοείται, και τα μουσικά όργανα. Και είναι ακόμα βαρύτερο το έγκλημα σε αυτήν την περίπτωση, αφού συμβάλλει στη διάβρωση του θρησκευτικού αισθήματος των παιδιών, τα οποία έτσι εκπαιδεύονται να βλέπουν το Ναό σαν ένα κοινό χώρο πολιτιστκών δρώμενων. Στόχος, λοιπόν, και εδώ τα παιδιά, είτε μέσω των αντορθόδοξων «Κατηχητικών» είτε μέσω τέτοιων “πολιτιστικών δρωμένων”.

Αυτές οι βέβηλες συναυλίες αντιβαίνουν στους Ιερούς Κανόνες περί ψαλτικής και ευταξίας εντός του Ναού. Ο ΟΕ’ Κανόνας της Αγίας ΣΤ’ Οικ. Συνόδου ορίζει, ότι η ψαλμωδία στον Ναό πρέπει να γίνεται ταπεινά και κατανυκτικά και όχι με φωνές που δεν αρμόζουν στον ιερό χώρο της προσευχής. Δεν έχουν, συνεπώς, τόπο στο Ναό τα κοινά άσματα και οι χορωδίες πλην των ορισμένων Ιεροψαλτών. Αλλά και οι ψαλμωδίες επιτρέπονται μόνο ως μέρος της Θείας Λατρείας, όχι ως τρόπος επίδειξης φωνητικών ικανοτήτων, συναυλιών κλπ, γι’ αυτό και ο ΙΕ’ Καν. της Τοπικής εν Λαοδικεία Συνόδου απαγορεύει να ψάλλει στο Ναό οποιοσδήποτε εκτός των κανονικών Ιεροψαλτών. Υπάρχει δε και το ανάθεμα, «με το οποίο η Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδος περάτωσε τον Όρο της και το οποίο αρκεί για να αποτρέψει κάθε είδους κοσμική χρήση των Ιερών Ναών: «Τοὺς οὔν τολμῶντας… ὡς κοινοῖς χρῆσθαι τοῖς ἱεροῖς κειμηλίοις ἡ τοῖς εὐαγέσι μοναστηρίοις (σ.σ. ἐν. καὶ τοῖς Ἱεροῖς Ναοῖς), ἐπισκόπους μὲν ὄντας ἡ κληρικοὺς καθαιρεῖσθαι προστάσσομεν, μονάζοντας δὲ ἡ λαϊκοὺς τῆς κοινωνίας ἀφορίζεσθαι» (η παρενθετική σημείωση είναι του συγγραφέα του εν λόγω άρθρου). Ο Ναός είναι τόπος θείας Λατρείας, τίποτα άλλο δε χωρεί μέσα στον ιερό χώρο του. Για τις χορωδίες βυζαντινής και λοιπής μουσικής υπάρχουν άλλοι χώροι, κοσμικοί.

Σημειωτέον ότι και στον Ι. Ναό Αγίου Ελευθερίου, όπως και σε όλους τους μεγάλους Ναούς της πόλης, τελείται εδώ και χρόνια «Βραδινή Θεία Λειτουργία» μεταξύ 8μμ-10:15μμ, πράγμα το οποίο είναι επίσης αντικανονικό, αφού η Ανάσταση του Κυρίου μας έγινε μετά τα μεσάνυχτα.

Ο «κακός κόραξ» και δάσκαλος του Αρχ. Χριστόδουλου Καραθανάση, ο διαβόητος για τις βλασφημίες και τις βεβηλώσεις του, ο αναίσχυντος Οικουμενιστής Μητροπολίτης Αλεξανδρουπόλεως Άνθιμος, με τον οποίο, μάλιστα, ο Αρχ. Χριστόδουλος συλλειτούργησε στο Φανάρι, επίσης φιλοξένησε στις 2 Απριλίου 2026 (Πέμπτη προ των Βαΐων) εντός του Ι. Μητροπολιτικού Ναού του Αγίου Νικολάου Αλεξανδρουπόλεως «συναυλία λατρευτικής μουσικής», με μέλη του πολυφωνικού σχήματος του Συλλόγου Φίλων Μουσικής Σαμοθράκης «Αρμονίας Γένεσις». Τίτλος του πρώτου άσματος του προγράμματος: «Kyrie eleison – Missa Angelicus». Προφανώς πρόκειται για γρηγοριανό μέλος, που αποτελεί γνωστότατο ύμνο της παπικής ψευδοεκκλησίας. Άλλωστε η λέξη «missa» είναι η λατινική απόδοση της λέξης «Λειτουργία».

Κάτι που ξενίζει στον τίτλο «Missa Angelicus» είναι ο βαρβαρισμός, το γραμματικό λάθος, αφού το ουσιαστικό «Missa» είναι θηλυκού γένους, ενώ το επίθετο «Angelicus» αρσενικού. Nα υποθέσουμε ότι είναι απλό τυπογραφικό λάθος, αφού σε άλλο πρόγραμμα της χορωδίας αναφέρεται ο τίτλος ως «Missa de Angelis»; Δεν είναι μεγάλη η διαφορά στην ορθογραφία (μία λέξη αντί τριών λέξεων), ώστε να πούμε ότι είναι απλά ένα παρόραμα; Δεδομένης της γενικότερης τάσης των Οικουμενιστών να διαστρέφουν εωσφορικώς την αλήθεια και την ορθότητα των πραγμάτων και να συμπλέουν με τις παρά φύσει πολιτικές της Νέας Τάξης, θα ήταν άραγε υπερβολικό να θεωρήσει κανείς, ότι έχουν αρχίσει να εφαρμόζουν τη «woke agenda» ακόμα και στη γραμματική (αφού έδειξαν ότι δεν τους ενοχλούν οι σοδομονόμοι και οι αλλαγές φύλων) ; Μήπως το «Missa Angelicus» (ελληνιστί «Λειτουργία Αγγελικός») είναι ένας νεωτερικός, ερμαφρόδιτος γραμματικός τύπος, που ενσωματώνει τα δύο γένη, αρσενικό και θηλυκό;

Για να δείξουμε αν και κατά πόσο η χορωδία «Αρμονίας Γένεσις» σέβεται την Αγία Γραφή και την ιερή Παράδοση της Εκκλησίας μας, αναπαράγοντας ασέβειες της – ενίοτε αδαούς και ασεβούς – λαογραφικής παράδοσης, θα αναφέρουμε δείγματα από το «Μοιρολόι της Παναγιάς», που επίσης παρουσιάστηκε στην εν λόγω συναυλία, για να δούμε πώς διαστρέφεται η ιστορική αλήθεια των Αγίων Παθών, ενώ παράλληλα προσβάλλονται ιερά Πρόσωπα μέσω των στίχων:

Ο Ιούδας ο Ισκαριώτης παρουσιάζεται ως ο πρώτος μαθητής του Χριστού∙ λαμβάνει όχι τριάντα αλλά εξήντα τέσσερα αργύρια για να παραδώσει το Διδάσκαλο και έτσι αναιρείται η σχέση της προδοσίας του Ιούδα με την προφητεία του Προφήτη Ζαχαρία, ο οποίος προείπε περίπου πέντε αιώνες νωρίτερα το ακριβές ποσό που θα δινόταν για την παράδοση του Κυρίου μας Ιησού Χριστού στους Ιουδαίους (Ζαχ. ια’ 12-13)∙ η Παναγία μας παρουσιάζεται να συνομιλεί με το χαλκιά που έφτιαξε τα καρφιά για τη Σταύρωση και, όταν ακούει πού θα μπούνε τα καρφιά, λιποθυμά και η συνοδεία της την περιλούζει με πολλαπλά σταμνιά νερό μέχρι να συνέλθει∙ όταν τελικά συνέρχεται, καταριέται τον χαλκιά∙ κατόπιν ψάχνει τον Χριστό στο σπίτι του ληστή και δεν Τον βρίσκει, οπότε εμφανίζεται ο Τίμιος Πρόδρομος, που Την πληροφορεί για το Μαρτύριο του Υιού Της∙ εκ νέου λιποθυμά η Παναγία, εκ νέου την περιλούζουν και όταν πάλι συνέρχεται ζητά ψαλίδι να κόψει τα μαλλιά Της και γκρεμό να γκρεμιστεί… (!!!)

Και για να πειστεί ο λαός ότι τον ωφελεί να αναπαράγει αυτό το ασεβέστατο έκτρωμα της θρακιώτικης (αν όχι πανελλαδικής) παράδοσης, μετά από ακόμα μια κατάρα της Παναγίας (!), η κατακλείδα τάζει ότι όποιος το τραγουδά και όποιος το ακούει αγιάζει. Και αυτό το αίσχος τραγουδιέται στους Ναούς, όταν στολίζεται ο Επιτάφιος του Κυρίου μας, μετά την Ακολουθία των Παθών της Μεγάλης Πέμπτης∙ το ακούσαμε και με τα αυτιά μας προ ετών! Να αναφέρουμε εδώ, ότι η Σαμοθράκη, από όπου προέρχεται η εν λόγω χορωδία, έχει παράδοση στη χρήση καταρών, σε βαθμό μάλιστα να έχει γραφεί από Σαμοθρακίτη φιλόλογο βιβλίο ειδικά για τις κατάρες της. Στην αποφώνησή του, βέβαια, ο Άνθιμος, την παίνεψε πλουσίως τη χορωδία, όπως ήταν αναμενόμενο.

Και πώς να μην την παινέψει, αφού ο ίδιος είναι καλλιτεχνική φύση με «στιχουργική φλέβα»;! Βέβαια, μπορεί να μη θέτει τη «φλέβα» αυτή στην υπηρεσία της αγιοπνευματικής ορθόδοξης υμνογραφίας, όπως έκαναν τους παλιούς καιρούς κάποιοι Άγιοι Ιεράρχες της Εκκλησίας μας, αλλά, μη έχοντας καμία σχέση με την αγιότητα και όντας πιστός και άοκνος εργάτης της εκκοσμίκευσης του ποιμνίου, κατάφερε να…«ξεσηκώσει» με θρακιώτικα νταούλια (!!!) το Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης (στις 12-3-26) με τους μελοποιημένους (από γνωστή καλλιτέχνιδα) σε καλαματιανό ρυθμό (!!!) στίχους του…

«Πές μας, ἂν εἶδες στάχυ πιὸ μεστό, πραούστι πιὸ γεμᾶτο,

ἐλιὲς καὶ λάδι σὰν χρυσὸ καὶ χασλαμᾶ ἀφρᾶτο.

Πές μας, γιὰ αἴγες στὰ ψηλὰ βουνά, γιὰ μέλι στὴ Λαγκάδα,

ρίγανι, κέδρο στὰ Βρυσιά, φλασκούνι στὴν Κοιτάδα.»

Οι στίχοι είναι από το «Σαμοθράκης Βήμα» τού στιχουργού-γαστρονόμου-τουριστικού πράκτορα Μητροπολίτη Αλεξανδρουπόλεως Ανθίμου (κλαύσον και οδύρου, Θράκη!!!), το οποίο πρωτοκυκλοφόρησε το 2016 (λίγο πριν το Κολυμπάρι, μάλλον ως…προ-πανήγυρη…) και, πέρα από τις εμφανείς γαστριμαργικές του τάσεις, δεν παραλείπει, εννοείται, και το θρησκευτικό συγκρητισμό: ξεκινά με αναφορά στη Νίκη της Σαμοθράκης, το διάσημο άγαλμα που βρέθηκε στο «Ιερό των Μεγάλων Θεών», όπου γινόντουσαν τα γνωστά ειδωλολατρικά και οργιαστικά Καβείρια Μυστήρια (κάποιοι μάλιστα θεωρούν ότι εκεί συνελήφθη από την Ολυμπιάδα ο Μέγας Αλέξανδρος…):

«Ἄχ! ἐγὼ εἶμαι ἡ Νίκη ποὺ ρωτᾶς καὶ εἶμαι ἐδῶ νὰ ξέρεις,

μὲς τὴν ψυχή σου ἂν μὲ κρατᾶς ὅλο θὰ μ’ἀνασταίνεις!».

Δεδομένης της απροκάλυπτης αρχαιολατρίας αυτού του Ιεράρχη, δεν είναι άραγε η «ανάσταση» της Νίκης μια σαφής υπόνοια αναγέννησης της ειδωλολατρίας; Βέβαια, για να ρίξει στάχτη στα μάτια των ακροατών, κάνει παρακάτω αναφορά στον Απόστολο Παύλο (αφού η Σαμοθράκη ήταν το πρώτο ευρωπαϊκό έδαφος όπου κήρυξε το άγιο ευαγγελικό στόμα του), αλλά και στην Παναγία μας, με τα πολλά σαμοθρακίτικα προσωνύμια, εκ των οποίων ένα είναι και η «Αγία Ανέμη». Παρεμπιπτόντως, έχουμε δει τίτλο «εργασίας» εκκολαπτόμενου Θεοσοφιστή της πόλης που περιείχε το προσωνύμιο αυτό, ίσως επειδή το ομώνυμο ξωκκλήσι συνδέεται με μια μαγική τελετουργία που γινόταν παλαιότερα εκεί. Μάλιστα προ ετών είχε κυκλοφορήσει στην πόλη και Εικόνα της Αγίας Ανέμης, με την Παναγία να κρατά στα άχραντα χέρια Της το ζωδιακό κύκλο!!!

Αλλά ο Άνθιμος έχει πολλούς τρόπους να ζημιώνει την τοπική Εκκλησία. Στις 24-26 Απριλίου 2026, το πάντοτε ανοιχτό για ο,τιδήποτε άσχετο με την Ορθοδοξία Πνευματικό Κέντρο της Μητρόπολης Αλεξανδρούπολης φιλοξένησε σε τρεις παραστάσεις το «εμβληματικό» θεατρικό έργο «Το Ιερό Πείραμα» του Αυστροεβραίου θεατρικού συγγραφέα Fritz Hochwälder. Σύμφωνα με τη σχετική δημοσίευση της Μητρόπολης, το έργο «βασίζεται σε αληθινά γεγονότα και μας μεταφέρει στη Νότια Αμερική του 18ου αιώνα, όπου οι Ιησουίτες δημιούργησαν κοινότητες ιθαγενών, προσπαθώντας να οικοδομήσουν μια κοινωνία βασισμένη στην ισότητα, την πίστη και την προστασία των αδύναμων.» Βέβαια, η έρευνα έφερε άλλα στοιχεία στην επιφάνεια. Διαβάζουμε:

«Οι αποστολές (σ.σ. των Ιησουϊτών) έχουν χαρακτηριστεί ως πείραμα «σοσιαλιστικής θεοκρατίας» ή ως σπάνιο παράδειγμα «καλοήθους αποικιοκρατίας». Άλλοι έχουν υποστηρίξει ότι «οι Ιησουίτες αφαίρεσαν την ελευθερία των Ινδιάνων, τους ανάγκασαν να αλλάξουν ριζικά τον τρόπο ζωής τους, τους κακομεταχειρίστηκαν σωματικά και τους υπέβαλαν σε ασθένειες» ». Το δε «πείραμα» έληξε με την απέλαση του Ιησουϊτικού Τάγματος από τη Νότια Αμερική.

Σχετικά με τους καημενούληδες, αδικημένους Ιησουΐτες, που δήθεν πήγαν να κάνουν καλό και διώχτηκαν, θα μας πει κατ’ αρχήν δυο λόγια ο Ισπανός Νεομάρτυρας Ιεραπόστολος Παύλος Ντε Μπαγιέστερ, Επίσκοπος Ναζιανζού, ο οποίος μεταστράφηκε στην Ορθοδοξία από τον Παπισμό και δολοφονήθηκε το 1984 από Μεξικανό παπικό. Εξηγώντας γιατί εγκατέλειψε τον Παπισμό, αφηγείται ότι αρχικά αντέδρασε η συνείδησή του στο δόγμα της ρωμαϊκής Θεολογίας ότι «η αυθεντία της Εκκλησίας υπάρχει τότε μόνο, όταν χαρακτηρίζεται και εναρμονίζεται με τη θέλησι του Πάπα. Σε αντίθετη περίπτωσι, εκμηδενίζεται». Στην προσπάθειά του να φωτιστεί για το θέμα αυτό που βασάνιζε την ψυχή του, άρχισε να συζητά με εκκλησιαστικά πρόσωπα του Παπισμού. Ιδού ένα δείγμα (ή, μάλλον, δήγμα…) από όσα αποκόμισε:

«Βρήκα τους περισσότερους απ’ αυτούς τους κληρικούς πιο φανατικούς απ’ ότι περίμενα. Παρ’ όλο ότι ανεγνώριζαν κατά βάθος την παράλογη βάσι της διδασκαλίας περί Πάπα, κολλούσαν απεγνωσμένα στην ιδέα ότι «η οφειλομένη στον Πάπα υποταγή απαιτεί μια τυφλή συγκατάθεσι της αντιλήψεώς μας», καθώς και σ’ εκείνο το άλλο απόφθεγμα του ιδρυτού των Ιησουϊτών (σ.σ. του αγιοποιηθέντος από το Βατικανό (!!!) Ιγνατίου Λογιόλα, 1491-1556) κατά το οποίο «για να έχουμε την αλήθεια, για να μην πέσουμε στην πλάνη, οφείλουμε πάντα να στηριζόμαστε στο βασικό και αμετάθετο αξίωμα ότι αυτό που βλέπουμε ως άσπρο είναι στην πραγματικότητα μαύρο, αν μας λέγει ότι είναι μαύρο η ιεραρχία της Εκκλησίας». Μ’ αυτή τη φανατική προκατάληψι ένας ιερεύς του Τάγματος του Ιησού (σ.σ. δηλαδή των Ιησουϊτών) μού εμπιστεύθηκε την εξής σκέψι του:

–Αυτά που μου λέτε, αναγνωρίζω ότι είναι λογικώτατα και ξάστερα και αληθινά. Αλλά εμείς οι Ιησουΐτες, εκτός από τις τρείς συνηθισμένες υποσχέσεις, δίνουμε και μια τέταρτη, κατά την ημέρα της κουράς μας. Η τέταρτη αυτή υπόσχεσις είναι πιο ουσιώδης από την υπόσχεσι της αγνότητος, της υπακοής και της ακτημοσύνης. Είναι η υπόσχεσις ότι θα υποτασσόμαστε απόλυτα στον Πάπα. Έτσι, προτιμώ να πάω στην κόλασι μαζί με τον Πάπα, παρά στον Παράδεισο μ’ όλες σας τις αλήθειες.»

Οι ίδιοι οι Ιησουΐτες ομολογούν ότι είχαν στην κατοχή τους περισσότερους από είκοσι χιλιάδες σκλάβους το 1760, η συντριπτική πλειοψηφία των οποίων ήταν στην Αμερικανική Ήπειρο. Το επιχείρημά τους ήταν ότι «Οι σκλαβωμένοι άνθρωποι…ήταν αιχμάλωτο κοινό για ευαγγελισμό».

Το Τάγμα των Ιησουϊτών, το σατανικό και αιμοβόρο αυτό εξάμβλωμα του Παπισμού με τα μυριάδες εγκλήματα ανά την υφήλιο, που έχει δικαιολογημένα χαρακτηριστεί ως «Μουτζαχεντίν του Βατικανού», δημιούργησε την Ουνία, το Δούρειο Ίππο του Παπισμού ντυμένο με ορθόδοξη θωριά. Όπως γράφει ο μακαριστός π. Γερβάσιος Ραπτόπουλος, «με την υποκίνηση δυο Ιησουϊτών, των Ποσσεβίν και Σκάργκα, ιδρυτών της Ουνίας (…)» ο Πολωνός βασιλιάς Σιγισμούνδος κήρυξε το 1596 «διωγμό εναντίον των Ορθοδόξων, που δεν θέλησαν να παραδοθούν στον Πάπα. Ποταμηδόν έρρευσε στο διωγμό αυτό το αίμα. (…) Όταν οι κομμουνιστές κατέλαβαν την Τσεχοσλοβακία, οι Ουνίτες Παπικοί βρήκαν τότε ευκαιρία και επιτέθηκαν με πρωτοφανή αγριότητα εναντίων των Ορθοδόξων χριστιανών». Το 1961 έγινε στη Σερβία «η μεγαλυτέρα σφαγή Ορθοδόξων από τον χρόνο της ελεύσεως του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, επ’ ωφελεία του Παπισμού. Και σφαγείς ποιοι; Αλλά ποιοί άλλοι από τους Ουνίτες Παπικούς;».

Σημειωτέον, ότι η Ι. Μητρόπολη Πειραιώς, σε δημοσίευμά της (22-3-2013), αναφέρει, μεταξύ άλλων, ότι «ὁ «ἔπαρχος» Ἀργεντινῆς γιά τήν Societas Jesu (Τάγμα Ἰησουϊτῶν) Χόρχε Μάριο Μπεργκόλιο καί σήμερα (σ.σ. «Πάπας») Φραγκίσκος Α΄ σχετίζετο ἄμεσα μέ τήν ἀπαγωγή καί τά βασανιστήρια τῶν Ἰησουϊτῶν Ὀρλάντο Γιόριο καί Φρανσίσκο Γιάλικς ἀπό τήν στρατιωτική χούντα τόν Μάϊο τοῦ 1976.» Λίγο νωρίτερα, το ίδιο κείμενο αναφέρει ότι «Εἶναι ἐκπληκτικά ἐπίκαιρη ἡ παλαιότερη σκληρή ἀνακοίνωση πού εἶχαν ἐκδόσει «οἱ μητέρες τῆς πλατείας τοῦ Μάη» συγγενεῖς τῶν χιλιάδων ἐξαφανισθέντων στήν διάρκεια τῆς δικτατορίας τῆς Ἀργεντινῆς μέ τήν ὁποία κατήγγειλαν ὅτι «Ἡ “Ἐκκλησία” σιώπησε μπροστά στά ἐγκλήματα καί συμμετεῖχε ἐνεργά στά βασανιστήρια τῶν παιδιῶν μας. Αὐτοί πού συνεργάστηκαν, πού μᾶς εἶπαν ψέμματα, πού μᾶς γύρισαν τήν πλάτη ἦταν ἡ Ἐκκλησία τοῦ Μπεργκόλιο». Και λίγο πιο κάτω διαβάζουμε: «Τήν δικτατορία τῆς Ἀργεντινῆς «ἔστησε» ὁ τότε Ἀμερικανός ὑπουργός Ἐξωτερικῶν Χέρνυ Κίσινγκερ (…)».

Αυτός είναι ο βρώμικος, αιματοβαμμένος Παπισμός με τον οποίο θέλουν οι Οικουμενιστές να ενώσουν την αγία Εκκλησία μας! Αυτή είναι η υπέρ των αντίχριστων και απάνθρωπων εγκληματιών Ιησουϊτών προπαγάνδα του αναίσχυντου προδότη της Πίστης, του ψευδεπισκόπου (κατά τον ΙΕ’ Κανόνα της Πρωτοδευτέρας Συνόδου) Ανθίμου Αλεξανδρουπόλεως, ο οποίος, πλέον, «ὡς λέων ὠρυόμενος» τα πάντα απεργάζεται «ζητῶν τίνα καταπίῃ»! Κι όμως, υπάρχουν ακόμα πολλοί υπνωτισμένοι Χριστιανοί σ’ αυτήν την ταλαίπωρη πόλη που συμμετέχουν στις Ακολουθίες του και τρέχουν να πάρουν την ευχή του! Κοιμήσου, Ωραία Κοιμωμένη Αλεπουδόπολη, κοιμήσου…και ο Μητροπολίτης σου δουλεύει… Σου χτίζει απατηλό κλουβί, για να σε φυλακίσει μεταξύ της Σκύλλας-Κακοδοξίας και της Χάρυβδης-Εκκοσμίκευσης…

Η θυγάτηρ Βαβυλώνος Αλεξανδρούπολη – για την οποία, υπενθυμίζουμε, αξιόπιστες πηγές αναφέρουν ότι φιλοξενεί τρεις μασονικές Στοές…- αποδείχτηκε κατ’ επανάληψη «γῆ ἐκφέρουσα ἀκάνθας καὶ τριβόλους», όπως τους δύο Ανθίμους και τον Ειρηναίο Φλωρίνης, Ιεράρχες αντίχριστους και ανθέλληνες. Θρέμμα της είναι και ο Αρχιμανδρίτης Χριστόδουλος Καραθανάσης, με τον οποίο ξεκίνησε η παρούσα εργασία μας και τον οποίο ίσως δούμε κάποια στιγμή στο μέλλον ως επίσης υποψήφιο για κάποιο μητροπολιτικό θρόνο της δεινώς μαστιζόμενης και παιδαγωγούμενης Εκκλησίας της Ελλάδος, ώστε να μπορέσει, ως πιστός διάδοχος, να συνεχίσει το λυμαντικό έργο του «αγίου γέροντά του» λυκοποιμένα Ανθίμου.

Ο Θεός να φυλάει.

Στις επάλξεις, αδελφοί!

Βασιλική Οικονόμου

ΠΗΓΕΣ

στις