Αὐταπάρνηση καί θυσία.
Κηρυγματικές σκέψεις τοῦ π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ πάνω στό Εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα τῆς Κυριακῆς μετά τήν Ὕψωσιν (ἀποσπάσματα)
«Εἴ τις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτόν καί ἀράτω τόν σταυρόν αὐτοῦ καί ἀκολουθείτω μοι».
Ἱδρύοντας τόν νέο πάνω στή γῆ παράδεισό του ὁ Χριστός, τήν Ἐκκλησία, θέτει σ’ ἐκείνους πού θέλουν νά τόν ἀκολουθήσουν ἕναν ὅρο· καί ὁ ὅρος εἶναι διμερής. Αὐταπάρνηση καί θυσία, τά σκέλη του.
Ὅποιος ἀκολουθεῖ τόν Χριστό μέ συνέπεια, λησμονεῖ τελείως τόν ἑαυτό του. Ὄχι μόνο μέ τήν ἀπόλυτη ἔννοια τοῦ ἀσκητισμοῦ. Λησμονεῖ τό Ἐγώ του, τό συμφέρον του, τήν ἄνεσή του. Δέν ζεῖ πιά γιά τόν ἑαυτό του. Ζεῖ γιά τόν Χριστό. Γι’ αὐτό καί ἀρνεῖται τόν παλαιό ἑαυτό του, τόν ἄνθρωπο τῆς ἁμαρτίας. Δέν ζεῖ πιά αὐτός, ὡς ἄνθρωπος τῆς πτώσεως. Μέσα του ζεῖ ὁ Χριστός.
Ὅποιος ἀπαρνεῖται τόν ἑαυτό του γιά χάρη τοῦ Χριστοῦ, γνωρίζει ὅτι θά εἶναι πάντοτε τό θύμα. Κακά τά ψέματα. Κοινωνικές διακρίσεις καί ἐπιτυχίες μέσα σέ μιά κοινωνία πού κατά κανόνα περιφρονεῖ τόν Χριστό, δέν εἶναι δυνατές γιά τούς γνήσιους μαθητές του. Γιά νά βραβεύσει ὁ κόσμος τόν Χριστιανό, πρέπει νά τόν δεῖ νά γίνεται δικός του. Διότι ὁ κόσμος «τό ἴδιον φιλεῖ» (Ἰωάν. ιε΄19).
Ὁ Χριστιανός, ὅπου καί νά ζεῖ, θά βρίσκει μόνο διωγμό. Καί ἀπό τόν διωγμό αὐτό θά φαίνεται καί ἡ χριστιανικότητά του.
Ὅλα ὅμως αὐτά ἀντί νά θλίβουν τόν χριστιανό τόν κάνουν νά χαίρει. Γιατί, ἔχοντας πιστεύσει στήν «μωρία τοῦ σταυροῦ», ἔχει πεθάνει γιά τόν κόσμο καί «πάντα ἡγεῖται σκύβαλα, ἵνα Χριστόν κερδήσει» (Φιλιπ. γ΄ 8).
Ἀπό τό βιβλίο τοῦ π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ ΦΩΣ ΕΚ ΦΩΤΟΣ, τῶν ἐκδόσεων «Ὀρθόδοξος Κυψέλη», σελ. 144-149 (ἀποσπάσματα).
μας το απέστειλε ο κ. Φώτιος Μιχαήλ, ιατρός
