Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Στυλιανός Καβάζης. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Στυλιανός Καβάζης. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 13 Οκτωβρίου 2026

Παύλος Μελάς: "Τον Σταυρό μου να τον δώσεις στην γυναίκα μου, και το όπλο μου στον γιό μου, και να τους πεις ότι το καθήκον μου το έκανα...''

 


"Τον Σταυρό μου να τον δώσεις στην γυναίκα μου, και το όπλο μου στον γιό μου, και να τους πεις ότι το καθήκον μου το έκανα...''  (Παύλος Μελάς, 13 Οκτωβρίου 1904)

ΑΘΑΝΑΤΟΣ!!!!

Γράφει ο Στυλιανός Καβάζης

« Ο Μελάς… με τη σπίθα που άναψε στον καθένα, πολλοί που ήταν τυφλοί ως τότε, είδαν». ~Ίων Δραγούμης~

Σαν σήμερα, πριν 122 χρόνια, στις 13 Οκτωβρίου 1904, ο Παύλος Μελάς, το σύμβολο του Μακεδονικού Αγώνα, έπεφτε νεκρός από τουρκικό βόλι στη Στάτιστα Καστοριάς, το σημερινό Μελά.

Ο Παύλος Μελάς γεννήθηκε το 1870 στη Μασσαλία, από γονείς ηπειρωτικής καταγωγής. Υπηρέτησε ως Αξιωματικός του Πυροβολικού και ήταν γαμπρός του Ίωνος Δραγούμη. Μετά τη συμμετοχή του στον ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897, μπήκε για πρώτη φορά στη Μακεδονία τον Φεβρουάριο του 1904, μαζί με τους Κοντούλη, Παππούλα και Κολοκοτρώνη. Τον Ιούλιο επέστρεψε ως δήθεν ζωέμπορος, με το όνομα Πέτρος Δέδες. Την τρίτη και τελευταία φορά, πέρασε τα σύνορα κοντά στην Κοζάνη στις 28 Αυγούστου 1904, με σώμα 35 ανδρών, ως καπετάν Μίκης Ζέζας σύνθεση των ονομάτων των παιδιών του.

Δευτέρα 7 Σεπτεμβρίου 2026

ΟΤΑΝ ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΑΡΧΙΖΕΙ ΝΑ ΘΕΩΡΕΙ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ «ΧΑΜΕΝΟ ΧΡΟΝΟ»

 Από φέτος ενημερώθηκα ότι από την ΣΤ΄ Δημοτικού παρακαλώ, στο πλαίσιο της Κοινωνικής και Πολιτικής Αγωγής, τα παιδιά θα γνωρίζουν και "διαφορετικά οικογενειακά σχήματα", μεταξύ άλλων οικογένειες στις οποίες δύο άνδρες ή δύο γυναίκες μεγαλώνουν παιδιά.


ΟΤΑΝ ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΑΡΧΙΖΕΙ ΝΑ ΘΕΩΡΕΙ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ «ΧΑΜΕΝΟ ΧΡΟΝΟ»

Γράφει ο Στυλιανός Καβάζης 

Τα τελευταία χρόνια παρακολουθώ με ολοένα μεγαλύτερο προβληματισμό κάτι που, κατά τη γνώμη μου, δεν είναι απλώς μια αλλαγή στο ωρολόγιο πρόγραμμα των σχολείων αλλά κάτι πολύ βαθύτερο. Νομίζω ότι είναι φανερό στους περισσότερους η σταδιακή απαξίωση της ίδιας της ιδέας ότι το παιδί χρειάζεται πνευματική παιδεία.