Θέμα:
Αποτείχιση, γελοιότητα και «πνευματικοί» του Απόστολου Κ. Σαραντίδη
Και Σχόλιο του κ. Τσακιτζής Καρυοφύλλης
5.23 Ταύτας κατέχετε τὰς παραδόσεις ἀσπίλους, καὶ ἀπροσκόπους
ἑαυτοὺς διαφυλάξατε· τῆς κοινωνίας ἑαυτοὺς μὴ ἀπορρήξητε, μὴ διὰ μολυσμὸν ἁμαρτίας
τῶν ἱερῶν τούτων καὶ πνευματικῶν ἑαυτοὺς ἀποστερήσητε μυστηρίων. Ὁ δὲ Θεὸς τῆς
εἰρήνης ἁγιάσαι ὑμᾶς ὁλοτελεῖς, καὶ ὁλόκληρον ὑμῶν τὸ σῶμα καὶ ἡ ψυχὴ καὶ τὸ
πνεῦμα ἐν τῇ παρουσίᾳ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ τηρηθείη,» ᾧ ἡ δόξα εἰς τοὺς
αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.
5,23. ο σεβασμός προς τη λειτουργική αυτή. παρά.δοση εκφράζεται
κυρίως με τη <<διαφύλαξη>> του εαυτού μας «ασπίλου και
απροσκόπτoυ», όπως χαρακτηριστικά τονίζει ο άγιος Κύριλλος. Η λειτoυργική και
βιωματική αυτή ερμηνεία της Παραδόσεως είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα της
‘Ορθόδοξης , Ανατολικής Εκκλησίας μας. Η ηθικής φύσεως κάθαρση από κάθε «
μολυσμον αμαρτίας» είναι συχνά μια από τις βασικές εκδηλώσεις αυτής τής
συνέπειες προς τη λειτουργική παράδοση. ‘Εμείς οι νεώτεροι και σύγ.χρονοι
θεολόγοι αισθανόμαστε κάποια δυσκολία στο να δίνουμε μια τέτοια ερμηνεία στη διαφύλαξη
της ιερής μας Παραδόσεως. Ίσως γιατί τα ευσεβιστικα κινήματα που πολλές φορές
δια μέσου των αιώνων έχουν αποπροσανατολίσει τους σκοπούς και τους στόχους τής
Εκκλησίας, δημιούργησαν και στην εποχή μας μια φοβία ως προς τα θέματα ηθικής φύσεως και σπάνια τα σχετίζουμε με την έννοια
της πιστότητας μας προς την Παράδοση.
