«Η Θεία Λειτουργία τελείται εν τω ονόματι του επισκόπου». ΣΩΣΤΟ Ή ΛΑΘΟΣ;

«Η Θεία Λειτουργία τελείται εν τω ονόματι του επισκόπου». ΣΩΣΤΟ Ή ΛΑΘΟΣ;

«Ἡ θεία Λειτουργία τελεῖται ἐν τῷ ὀνόματι τοῦ ἐπισκόπου». Μητροπ. Περγάμου Ἰωάννης

π. Λεωνίδα Στ. Ἀμοργιανοῦ, θεολόγου

 Σ Ω Σ Τ Ο   Ή   Λ Α Θ Ο Σ;

Στήν εἰσαγωγή τῆς διατριβῆς ἐπί διδακτορίᾳ τοῦ σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Περγάμου κ. Ἰωάννου Ζηζιούλα μέ θέμα:

Η  ΕΝΟΤΗΣ  ΤΗΣ  ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΕΝ ΤΗ ΘΕΙΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑ ΚΑΙ ΤΩ ΕΠΙΣΚΟΠΩ ΚΑΤΑ ΤΟΥΣ ΤΡΕΙΣ ΠΡΩΤΟΥΣ ΑΙΩΝΑΣ

διαβάζουμε ὅτι ἡ θεία Λειτουργία τελεῖται ἐν τῷ ὀνόματι τοῦ ἐπισκόπου.

Ἀνατρέξαμε στή Σειρά ἐπί Θεμάτων ἐκκλησιαστικῆς Ἐπικαιρότητος τοῦπρωτοπρεσβυτέρου Θεοδώρου Ζήση, Ὁμοτίμου Καθηγητοῦ Παν/μίου Θεσσαλονίκης, Πατρολόγου καί Ἱστορικοῦ μέ τίτλο: Δέν εἶναι σχίσμα ἡ Ἀποτείχιση, Ὀφειλόμενες ἐξηγήσεις καί εἰδικότερα στή σελίδα 29 ἡ ὁποία, μέ σχετική προσωπική παρέμβαση, ἔχει ὡς ἀκολούθως:

Ἡ ἄποψη ὅτι ἡ Λειτουργία τελεῖται «εἰς τό ὄνομα τοῦ ἐπισκόπου», καί ὅπου δέν μνημονεύεται ὁ ἐπίσκοπος τά μυστήρια εἶναι ἄκυρα, εἶναι τοῦ Μητροπολίτου Περγάμου κ. Ἰωάννου Ζηζιούλα καί εἶναι γνώμη πρωτοφανῆς καί πεπλανημένη.

Τό πνεῦμα τοῦ π. Αὐγουστίνου Καντιώτη ἀναπαύεται στό ἱεραποστολικό ἰδεῶδες.

π. Λεωνίδας Αμοργιανός, Το πνεύμα του π. Αυγουστίνου Καντιώτη αναπαύεται στο ιεραποστολικό ιδεώδες.

Τό πνεῦμα τοῦ π. Αὐγουστίνου Καντιώτη ἀναπαύεται στό ἱεραποστολικό ἰδεῶδες.

π. Λεωνίδα Στ. Ἀμοργιανοῦ, ἐφημερίου ἱ.ναοῦ  ἁγ. Μαρίνης Ἱ. Μ. Περιστερίου

Ἀτενίζοντας τούς σχολιασμούς στό ἄρθρο τῆς 9^ηςἈπριλίου 2017, «…Περί τῆς ταινίας γιά τή ζωή καί τά ἔργα του π. Αυγουστίνου Καντιώτη»,ἐπανέρχομαι γιά δεύτερη καί τελευταία φορά ἐπισημαίνοντας τήν προσωπική μου αἴσθηση ὅτι ὁ διακαής καί διαχρονικός ἱεραποστολικός πόθος τοῦ π. Αὐγουστίνου πιθανόν νά ἀπουσιάζει σκοπίμως ἀπό τήν ταινία.  Βέβαια, καί ἡ μή σκόπιμη ἀπουσία στή συγκεκριμένη περίπτωση νομίζω ὅτι ἀποτελεῖ ἀτόπημα, πού ἀπαιτεῖ ἀποκατάσταση.  Στή συνάφεια αὐτή, θεωρῶ ἄκρως οὐσιαστικό καί διαφωτιστικό τό ἀκόλουθο κείμενο παραθέτοντάς το αὐτούσιο ὅπως τό κατέγραψε ἡ συγκλονιστική καί ἀφοπλιστική γραφίδα τῆς διαχρονικῆς ἱεραποστολικῆς του πνοῆς.

«Ὁ μή γιγνώσκων τήν ἀλήθειαν, οὐδέ ὀρθῶς πιστεύειν δύναται» (Ο ἅγιος Μᾶρκος ὁ Ἀσκητής)

Πόσο συχνά νά προσέρχομαι στή θεία Κοινωνία; (Α’)

Α’

Πόσο συχνά νά προσέρχομαι στή θεία Κοινωνία;

π. Λεωνίδα Στ. Ἀμοργιανοῦ, θεολόγου

Ἐφημερίου στόν ἱ.ναό ἁγ. Μαρίνης Ἱ.Μ. Περιστερίου

Ὁ Κύριος μᾶς ἔδωσε τό πανάχραντο Σῶμα του καί τό τίμιο Αἷμα του, ὄχι ὡς βραβεῖο τῆς ἀρετῆς μας, ἀλλά σάν φάρμακο γιά τή θεραπεία, κυρίως, τῶν παθῶν μας καί σάν ἐνίσχυση τῆς προθυμίας μας γιά τήν πρόοδό μας στήν ἀρετή.

Ἐπάνω στό σοβαρό αὐτό θέμα τῆς Θείας Κοινωνίας ὑπάρχει μεγάλη σύγχυση καί στούς περισσότερους ἄγνοια.

Τό 18^ο  αἰῶνα ὅταν οἱ χριστιανοί ἦταν ψυχροί ἀπέναντι στή Θεία Κοινωνία καί προσέρχονταν στό Μυστήριο μόλις μία φορά τό χρόνο, ὁ ὅσιος Ἀθανάσιος ὁ Πάριος[1] (1713-1822) στήν «Ἐπιτομήν τῶν θείων δογμάτων»[2] (δογματοκανονικό ἔργο) ἔγραφε: «…Πλάνη καί αἵρεσίς ἐστι τό κωλύον καί διώκειν τούς πιστούς τῆς θείας Τραπέζης ὅτε βούλοιντο…».

Ὑπάρχουν κληρικοί πού θεωροῦν ὅτι ἡ συχνή Θεία Κοινωνία εἶναι μόνο γι᾿ αὐτούς καί πολλές φορές ἀπομακρύνουν εὐσεβεῖς ἀνθρώπους ἀπό τό Ποτήριο τῆς Ζωῆς.  Ὑπάρχουν, ἐπίσης, πνευματικοί, πού ἐπιβάλλουν ὑποχρεωτική τριήμερη νηστεία, ὡς προετοιμασία γιά τήν προσέλευση στήν Θεία Κοινωνία.  Αὐτό ὅμως πουθενά στήν Καινή Διαθήκη ἤ στούς Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας καί ἀπό κανέναν δέν προτάσσεται.  Οἱ ἐξομολόγοι δέν πρέπει νά θέτουν τή δική τους γνώμη ὑπεράνω τῆς γνώμης τῶν ἁγίων Πατέρων, ἡ ὁποία ἐκφράζεται μέ τούς Ἱερούς Κανόνες.  Δέν ἔχουν τό δικαίωμα νά γίνωνται αὐστηρότεροι τῆς Ἐκκλησίας.