Ο Ενανθρωπήσας Λόγος του Θεού Πατρός υπερύψωσε τη γυναίκα σε τέτοιο σημείο, ώστε την έκαμε Μητέρα Του, «γενόμενος εκ γυναικός» (Γαλ. 4, 4).

Η καταξίωση της γυναίκας (Αρχ. Κύριλλος Κωστόπουλος)

Η θέση της γυναίκας στην ανθρώπινη Ιστορία είναι πολυσυζητημένο θέμα. Για τον λόγο αυτό πρέπει να το προσεγγίσουμε μέσα από τον χώρο της αληθείας. Στην προχριστιανική εποχή, εκτός από ορισμένες εξαιρέσεις μητριαρχικής κοινωνίας (Αμαζόνες της Ιλιάδος και Οδύσσειας του Ομήρου ή αρρενωπές γυναίκες που οδηγούν άμαξα σε αγγειογραφίες) ο κανόνας είναι οι πατριαρχικές κοινωνίες.

Σε αυτές η γυναίκα κοινωνικώς και οικογενειακώς εξαρτάται από τον άνδρα, ο οποίος μεταχειρίζεται την γυναίκα σαν υπηρέτρια. Την έδερνε, την εκμεταλλευόταν και την πουλούσε σαν κτήνος στα παζάρια χωρίς να λογοδοτεί σε κανέναν. Στην Ρώμη η γυναίκα αντιμετωπιζόταν ως res (πράγμα). Ο άνδρας είχε δικαίωμα ζωής και θανάτου επ’ αυτής.

Επιστολή του Αρχιμανδρίτη Κύριλλου Κωστόπουλου προς τον Αρχιεπίσκοπο Αμερικής Ελπιδοφόρο

Πάτραι 2/11/2019

Σεβασμιώτατε,

πληροφορηθήκαμε μὲ θλίψη βαθυτάτη ἀπὸ τὸ Διαδίκτυο καὶ τὸν ἔντυπο περιοδικὸ Τύπο τὰ ὅσα ἀντιορθόδοξα εἴπατε στὸ κήρυγμά Σας, στὸν Ἱερὸ Ναὸ τοῦ Ἁγίου Δημητρίου στὴν Ἀστόρια Νέας Ὑόρκης, στὶς 14 Ἰουλίου 2019. Ἐκεῖ ἀκούσθηκε ἡ ἀθεολόγητη αἱρετική - θὰ λέγαμε - καὶ ἀντιεπιστημονικὴ ἄποψη περὶ τοῦ ποῖος εἶναι ὁ αἱρετικός. Εἴπατε ὅτι «αἱρετικὸς εἶναι ὁ καυγατζής. Αὐτὸς ποὺ φέρνει τὸν διχασμό. Αὐτὸς ποὺ προκαλεῖ τὰ μίση [...] οἱ ἀδελφοί μας οἱ Χριστιανοὶ ποὺ δὲν εἶναι Ὀρθόδοξοι δὲν εἶναι αἱρετικοί».

Αρχιμανδρίτης Κύριλλος Κωστόπουλος, [Ο θάνατος] Είναι κοίμηση και αναμονή για έγερση στην ατελεύτητη ζωή.... Ο νεκρός κοιμάται προς ανατολάς, αναμένοντας τον ερχομό του Κυρίου...βασικός παιδαγωγικός ρόλος των κοιμητηρίων είναι.. η μνήμη του θανάτου

ΣΧΟΛΙΟ: ΤΟΛΜΩ ΝΑ ΠΩ ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΚΡΙΤΗΣ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΜΙΛΑΕΙ ΓΙΑ "ΑΠΟΤΕΦΡΩΣΗ" ΑΛΛΑ ΣΙΩΠΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΑΝΘΡΩΠΗ "ΔΩΡΕΑ ΟΡΓΑΝΩΝ ΚΑΙ ΙΣΤΩΝ-ΔΩΡΕΑ ΣΩΜΑΤΟΣ"!!! [ΕΝΝ. ΚΑΙ ΟΠΟΙΟΣ ΔΕΝ ΜΙΛΑΕΙ ΠΕΡΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ!]...

Καύση νεκρών: Η επιβεβαίωση της αποτυχίας μας

Αρχιμανδρίτης Κύριλλος Κωστόπουλος, ιεροκήρυκας Ι. Μ. Πατρών,Δρ. Θεολογίας Πανεπιστημίου Αθηνών.

Αυτές τις ημέρες ανακινήθηκε και πάλι το ζήτημα της καύσεως των νεκρών με αφορμή την επικείμενη κατασκευή αποτεφρωτηρίου στην περιοχή του Δήμου Πατρέων (σχετικό αφιέρωμα στην «Πελοπόννησο» 6 /10/10). Γι' αυτό αισθάνομαι την ανάγκη ως Ορθόδοξος κληρικός και θεολόγος να παραθέσω την εκκλησιαστική και θεολογική άποψη ως προς το ακανθώδες ζήτημα της καύσεως ή μη των νεκρών.

Αρχιμ. Κύριλλος Κωστόπουλος, Ψυχανάλυση ή εξομολόγηση;

Ψυχανάλυση ή εξομολόγηση;

Του Αρχιμ. Κυρίλλου Κωστοπούλου,Ιεροκήρυκος Ι. Μ. Πατρών-Δρος Θεολογίας

Δεν χρειάζεται, νομίζω, μικροσκόπιο, για να διαπιστώσουμε ότι ο σημερινός άνθρωπος είναι ψυχικώς και ψυχολογικώς εξαθλιωμένος. Το καθημερινό άγχος της καταναλωτικής κοινωνίας, ο μηδενισμός και η αθεΐα, τα οποία απροκαλύπτως και αναιδώς κηρύσσονται μέσω της Παιδείας και της Πολιτικής, δίνουν την αίσθηση στον σημερινό άνθρωπο, ότι εξέλιπαν τα στηρίγματά του. Έτσι,κυρίως ο νέος άνθρωπος,μεταβάλλεται σταδιακά σε ένα πραγματικό ψυχοσωματικό ράκος. Εάν σε αυτά προσθέσουμε και τις πολλές ενοχές, οι οποίες είναι δυνατόν να κατατρύχουν τον άνθρωπο, τότε αντιλαμβανόμαστε γιατί αυξάνουν καθημερινώς οι φόνοι και οι αυτοκτονίες.

Ἀρχιμ. Κύριλλος Κωστόπουλος, Ἡ ἀλήθεια περί αἰωνίου κολάσεως. Απάντηση στον π. Φιλόθεο Φάρο.

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΕΡΙ ΑΙΩΝΙΟΥ ΚΟΛΑΣΕΩΣ

ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ ΣΤΟΝ π. ΦΙΛΟΘΕΟ ΦΑΡΟ

Ἀρχιμ. Κυρίλλου Κωστοπούλου, Ἱεροκήρυκος Ἱ. Μ. Πατρῶν - Δρος Θεολογίας

Θεμελιώδης διδασκαλία τῆς Ὀρθοδόξου Θεολογίας καὶ Ὀρθοδόξου ἀνθρωπολογίας εἶναι ἡ περὶ δισυνθέτου συστάσεως τοῦ ἀνθρωπίνου ὄντος. Τόσο ἡ Ἁγία Γραφὴ ὅσο καὶ ἡ Πατερικὴ διδασκαλία διατρανώνουν τὴν ἀλήθεια ὅτι ὁ ἄνθρωπος συνίσταται ἀπὸ ψυχή, ἡ ὁποία εἶναι ἀθάνατος (Γέν. 2, 1) καὶ ἀπὸ τὸ θνητὸ σῶμα (Γεν. 3, 19).

Τὸ ὅτι ἡ ψυχὴ δὲν ἀποθνήσκει καὶ ζεῖ αἰωνίως μετὰ τὸν βιολογικὸ θάνατο τοῦ ἀνθρώπου ἀποδεικνύεται μέ μεγάλη εὐκολία ἀπὸ τὶς Βιβλικὲς Πηγές (βλ. ἐνδεικτ. Γεν. 15, 2. 15, 15. 23, 4. Ἐκκλ. 12, 3-5. Ἱερ. 15, 1. Ψαλμ. 38, 13. 118, 175, 119, 5. Ματθ. 10, 28. Ἑβρ. 11, 13. 13, 14. Α´ Πέτρ. 2, 11). Ἐπίσης, τὸ ὅτι ἡ αἰώνια ὕπαρξη τῆς ψυχῆς ἀναλύεται ὡς συνέχεια τῆς ἐγκοσμίου ζωῆς τοῦ ἀνθρώπου, δηλαδὴ ἢ τῆς ἐγγὺς τοῦ θελήματος τοῦ Δημιουργοῦ Θεοῦ βιοτῆς ἢ τῆς μακρὰν αὐτοῦ καὶ κατὰ συνέπεια τῆς ἀπορρίψεως αὐτοῦ, εἶναι ἐπίσης αὐταπόδεικτο μέσα στὴν Ἁγία Γραφή.

 Ἐνδεικτικὰ στὸν Ἱερεμία διαβάζουμε: «Ἐγὼ κύριος ἐτάζων καρδίας καὶ δοκιμάζων νεφροὺς τοῦ δοῦναι ἑκάστῳ κατὰ τὰς ὁδοὺς αὐτοῦ καὶ κατὰ τοὺς καρποὺς τῶν ἐπιτηδευμάτων αὐτοῦ» (17, 10). Ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὸ Ματθ. 25, 40, 45 συμπεραίνουμε τὴν αἰώνια διάσταση τῶν πράξεών μας: «Ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐφ᾽ ὅσον ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἀδελφῶν μου τῶν ἐλαχίστων, ἐμοὶ ἐποιήσατε [...] ἐφ᾽ ὅσον οὐκ ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἐλαχίστων, οὐδὲ ἐμοὶ ἐποιήσατε».