Ψυχοσάββατο: Μια γέφυρα ελέους και αγάπης μεταξύ ζώντων και κεκοιμημένων
Εκατομμύρια τιμητικά στεφάνια και κοσμικές εκδηλώσεις μνήμης δεν μπορούν να προσφέρουν ούτε ένα ψίχουλο από αυτό που προσφέρει ένα και μόνο Ψυχοσάββατο
Συντάκτης: Ελευθέριος Ανδρώνης
Εάν ο κόσμος συνειδητοποιούσε την άπειρη ευσπλαγνία του Θεού που περιγράφεται στο Ψυχοσάββατο, θα έτρεχαν όλοι με λαχτάρα να ράνουν τις ψυχές των νεκρών τους με τις ευχές της Εκκλησίας. Το Σάββατο πριν από την Κυριακή της Απόκρεω, το λεγόμενο και «Σάββατο των Ψυχών» ή «Ψυχοσάββατο», είναι το ένα από τα δύο Σάββατα του έτους που είναι αφιερωμένα στις ψυχές των κεκοιμημένων.
Δεν είναι μια συμβολική μέρα τιμής ή μνήμης. Δεν είναι μια πράξη δικής μας παρηγοριάς για εκείνους που έχουμε χάσει. Είναι μια ζώσα κοινωνία. Είναι μια Λειτουργική κατάδυση στο απύθμενο έλεος του Θεού, μια ιερή ημέρα που δεόμαστε μπροστά στον Χριστό για όλες τις ψυχές του επέκεινα. Η επίγεια Εκκλησία που λέγεται Στρατευομένη, παρίσταται ενώπιον Θεού αντάμα με την ουράνια Εκκλησία, τη Θριαμβεύουσα. Δύο πανίσχυρες πτέρυγες που εξυψώνουν το ανθρώπινο γένος και γράφουν ψυχές στη Βίβλο της Ζωής.
Εκατομμύρια κατατεθειμένα στεφάνια και εκδηλώσεις μνήμης και βιβλία και αφιερώματα και άλλες κοσμικές τιμές, δεν μπορούν να προσφέρουν ούτε ένα ψίχουλο ωφέλειας στους κεκοιμημένους, μπροστά στα Ψυχοσάββατα. Οι ψυχές κυριολεκτικά σκιρτούν από αδημονία για τη στιγμή που θα μνημονευτεί το όνομά τους τότε, αλλά και σε κάθε αγία πρόθεση.
«Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνείαν πάντων τῶν ἀπ’ αἰῶνος κοιμηθέντων εὐσεβῶς, ἐπ’ ἐλπίδι ἀναστάσεως ζωῆς αἰωνίου, οἱ θειότατοι Πατέρες ἐθέσπισαν». Αυτή είναι όλη η ουσία του Ψυχοσάββατου στην χαριτωμένη αποστολή της. Προσέξτε εδώ ότι η μάνα – Εκκλησία εύχεται για τη μνήμη «τῶν ἀπ’ αἰῶνος κοιμηθέντων», δηλαδή για όλους τους κεκοιμημένους από την αρχή της ανθρωπότητας. Και δέεται συγκεκριμένα για τους κοιμηθέντες «εὐσεβῶς», δηλαδή ανθρώπους που είχαν έστω μια στοιχειώδη θεοσέβεια.
