Άγιος Άνθιμος της Χίου, Νηστεία, αγρυπνία, προσευχή

 

Νηστεία, αγρυπνία, προσευχή

Άγιος Άνθιμος της Χίου

Λέει το ρητό: «νηστεία, αγρυπνία, προσευχή ουράνια χαρίσματα λαβών». Τι ωραία, τι παρηγορητικά λόγια που είπαν οι άγιοι Πατέρες, για να μας ικανοποιήσουν! Έφεραν πρώτα πρώτα τη νηστεία, τη μητέρα των αρετών, για να μας προθυμοποιήσουν· κατόπιν την αγρυπνία και έπειτα την προσευχή.

 

Νηστεία θα πιάσουμε και εμείς, αδελφές· να παύσουν πια οι θόρυβοι· να παύσουν οι φασαρίες και οι ταραχές αυτής της ανόητης της κοιλιάς. Έφθασαν οι ημέρες της νηστείας· της καλής νηστείας. Όταν ο άνθρωπος θέλει να ζητήσει οτιδήποτε από τον Θεό, πρέπει να νηστέψει, για να του το δώσει. Είναι τόσο ικανοποιητική, τόσο αποτελεσματική η νηστεία. Καταπραΰνει τα νεύρα, καταπαύει τα πάθη, αποθηκεύει την υπομονή μέσα στην καρδιά, καθαρίζει τον νου, αδυνατίζει τις συγχύσεις και τα σκάνδαλα· διότι κάθε σύγχυση και ταραχή παύει, όπου γίνεται η νηστεία. Διώκεται η λογομαχία, φεύγει η πολυλογία, και ο άνθρωπος γίνεται κατανυκτικός, γίνεται πράος, σιωπηλός και δυσκολοκίνητος στο να λέει. Διότι η εγκοπή του φαγητού δεν δίνει διάθεση στη γλώσσα να ομιλεί· έστω και καλά λόγια· και αυτά ακόμα βαρύνεται να τα πει. Μόνο καταγίνεται ημέρα και νύκτα να ικετεύει τον Θεό· διότι κατόπιν από τη νηστεία θα έλθει η αγρυπνία και κατόπιν η προσευχή.

Δεν έχει σημασία αν είναι ολίγων γραμμάτων, ο Θεός θα του δώσει φώτιση...

 

Ανθίμου Οσίου του Βαγιάνου του εν Χίω.

Εορτάζει 15-2.

Άγιος Άνθιμος Χίου (1869-15/2/1960).Γεννήθηκε στη Χίο την 1η Ιουλίου του 1869 και έλαβε κατά τη βάπτισή του το όνομα Αργύριος.Μετά την αποφοίτησή του από το Δημοτικό Σχολείο, ο Αργύριος δεν συνέχισε τις σπουδές, προφανώς για οικονομικούς λόγους, ή από κάποια βαθύτερη απόφασή του να επιλέξει υπεράνω της κοσμικής σοφίας τη Θεία σοφία. Όταν μεγάλωσε εκάρη μοναχός στη Σκήτη των αγ. Πατέρων στο Προβάτιο Όρος από τον Ηγούμενο Παχώμιο, λαμβάνοντας το όνομα Άνθιμος. Σαν ασκητής, πλέον, επέδειξε μεγάλο ζήλο για άσκηση και δεχόταν, έτσι, καθημερινώς τις επιθέσεις του διαβόλου. Δεχόταν όμως και τις επισκέψεις των πιστών που ζητούσαν καθοδήγηση από τον όσιο. Με αποτέλεσμα να γυρνούν όλοι στις πόλεις και στα χωριά τους «φρονιματισμένοι, μετανοημένοι, μαθαίνοντας να προσεύχονται, να νηστεύουν, να αγωνίζονται κατά των δαιμόνων και των κακών παθών». Κι όλοι αυτοί, με μια φωνή, ζητούσαν, απαιτούσαν από τον Μητροπολίτη Χίου να τον χειροτονήσει ιερέα για να μπορούν έτσι όλοι αυτοί οι πιστοί να εξομολογούνται και να προστρέχουν στον Άνθιμο με σκοπό να ανοίξουν κάτω από το πετραχείλι του τις καρδιές τους και να ελευθερωθούν από το βάρος των αμαρτιών τους.

«Άνθιμε έλα παιδί μου στο Χριστό σου, που τόσο με δίψασες»

 

Κάποτε, ενώ βρισκόταν στην τραπεζαρία της Μονής, ο Άγιος σηκώθηκε και βιαστικός και τρομαγμένος πετάχθηκε έξω, φωνάζοντας δυνατά στους εργάτες που έσκαβαν με δυναμίτη μέσα στο βουνό.

-Παντελήηηη φύγετε γρήγορα από κει που είστε..» Εκείνοι,το έκαναν γρήγορα και απορημένοι και σε λίγο το βουνό που βρισκόταν λίγα λεπτά πριν,έσκασε κι έπεσε.Τρομαγμένοι έπεσαν στα πόδια ευχαριστώντας τον που τους έσωσε.

Το 1960, ο Άγιος αρρώστησε βαριά και ο ίδιος παρηγορούσε τις μοναχές και τα πνευματικά του παιδιά, λέγοντας τους ότι ήρθε η ώρα που ο Κύριος τον καλούσε να αναχωρήσει από τούτη την ζωή.Στις 15 Φεβρουαρίου 1960, 10 λεπτά πριν παραδώσει την αφιερωμένη στο Θεό ψυχή του ακούστηκε μια γλυκιά φωνή:  «Άνθιμε έλα παιδί μου στο Χριστό σου, που τόσο με δίψασες».

Εκείνος, προσήλωσε τα μάτια του εκεί από όπου ακούστηκε η φωνή και,αφού φωτίστηκε το πρόσωπό του, ανεχώρησε για να συναντήσει τον Αγαπημένο του Ιησού Χριστό που τόσο πολύ αγάπησε και να συγκατοικήσει αιώνια μαζί του.

ΜΕΤΕΔΙΔΕ ΤΗ ΘΕΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΣΤΟΥΣ ΛΕΠΡΟΥΣ ΚΑΙ ΚΑΤΕΛΥΕ ΜΕΤΑ...

 

ΑΓΙΟΣ ΑΝΘΙΜΟΣ ΧΙΟΥ: ΜΕΤΕΔΙΔΕ ΤΗ ΘΕΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΣΤΟΥΣ ΛΕΠΡΟΥΣ ΚΑΙ ΚΑΤΕΛΥΕ ΜΕΤΑ

Ο Άγιος Άνθιμος της Χίου το 1911 αναχώρησε για το Άγιο Όρος. Οι Αγιορείτες μοναχοί εκδήλωναν τον σεβασμό και την αγάπη τους για την αρετή του και τον γέμισαν με δώρα. Πνευματικά πλούσιος και γεμάτος αγάπη ο Άγιος, θα επιστρέψει στην γενέτειρά του, την Χίο, όπου τοποθετήθηκε εφημέριος στο Λεπροκομείο.

Με απέραντη υπομονή στα καθημερινά και στις επιθέσεις του πειρασμού, φανέρωνε τη συμφιλίωσή του με το Θεό και τους ανθρώπους.
Διαρκώς συνέτρωγε με τους λεπρούς και έλαμπε το πρόσωπό του όταν τους μετέδιδε τη θεία κοινωνία και κατέλυε μετά, χωρίς τον παραμικρό φόβο ότι θα νοσήσει από την μεταδοτική ασθένεια.