ΔΙΑΚΗΡΥΞΙΣ
ΑΝΤΙΒΛΑΣΦΗΜΙΚΗΣ ΟΜΑΔΟΣ ΠΤΟΛΕΜΑΪΔΟΣ
Μία από τας
πλέον διαδεδομένας αμαρτίας, αι οποίαι μολύνουν την Πατρίδα μας, είνε και η
βλασφημία. Βλασφημούν οι Έλληνες τον
Δημιουργόν του παντός, τον Σωτήρα Χριστόν, την Υπεραγίαν Θεοτόκον, τον Τίμιον
Σταυρόν, την αμώμητον Πίστιν, τας ιεράς κανδήλας, τα όσια και τα ιερά της Θρησκείας
μας, μιας Θρησκείας, η οποία ως γλυκεία μήτηρ εγαλούχησεν, έσωσε τον Ελληνισμόν
χιλιάκις από τρομερούς κινδύνους. Χωρίς την Θρησκείαν του Χριστού δεν θα υπήρχε
σήμερον η Ελλάς.
Ο Έλλην, στενώς
συνδεδεμένος με την Θρησκείαν του Χριστού, εσέβετο την Πίστιν του και
εθυσιάζετο υπέρ της Πίστεώς του. Οι περισσότεροι δε μάρτυρες, οι οποίοι μέσα
εις τα φρικτά μαρτύρια προσέφεραν την ζωήν των προς δόξαν του Εσταυρωμένου,
κατήγοντο από τα ευλογημένα χώματα της Μακεδονίας, της Μ. Ασίας, της Θράκης,
του Πόντου και πάσης της Ελλάδος.
Ως ενθυμούνται
οι γεροντότεροι, εις τα μέρη αυτά ουδεμία βλασφημία ηκούετο. Και εάν ευρίσκετο
κανείς να βλασφημήση τα Θεία, προεκάλει αμέσως την κοινήν αγανάκτησιν. Όλοι τον
απεστρέφοντο, και αυτοί οι στενότεροι συγγενείς του. Εθεωρείτο ωσάν το «ψωριασμένον»
πρόβατον, το οποίον ο καλός ποιμήν απομονώνει, δια να μη μεταδώση την ψώραν και
εις τα άλλα πρόβατα. Ο βλάσφημος, ο επιμένων εις την απαίσιαν αμαρτίαν,
αφωρίζετο και ετιμωρείτο αυστηρώς.
Δυστυχώς κατά τα τελευταία έτη η βλασφημία κάμνει θραύσιν εις τας πόλεις
και τα χωρία μας. Βλασφημούν άντρες, γυναίκες και μικρά παιδιά ακόμη.
Βλασφημούν εις τας οικίας, εις τα καφενεία, εις τους δρόμους και εις τας
πλατείας μας. Βλασφημούν καθημερινάς, αλλά βλασφημούν και κατ’ αυτήν ακόμη την
Κυριακήν και τας μεγάλας εορτάς. Αλλοίμονον – φρίξον, ήλιε,
στέναξον, γη ! – και κατ’ αυτήν
την Μ. Παρασκευήν, ότε ο Χριστός μας ευρίσκεται επί του Σταυρού και πάσχει και
υποφέρει τα φρικτά του Πάθη δια την ιδικήν μας σωτηρίαν και απολύτρωσιν,
υπάρχουν στόματα, τα οποία τον βλασφημούν. Τον ποτίζουν όξος και χολήν. Αυτοί
είνε οι νεώτεροι σταυρωταί του, τρίς χειρότεροι από τους Εβραίους, οι οποίοι
τον εσταύρωσαν μίαν φοράν.















