ΤΙΤΛΟΣ Β': Ενθουσιασμός χωρίς μέτρο.
ΤΙΤΛΟΣ Γ'': Αναζητώντας, τα μέτρα της Αποτείχισης με "μέτρο" τον λόγο του Θεολόγου Γρηγορίου από τη Ναζιανζό...
ΔΗΛΑΔΗ, Θα ΠΑΡΑμείνω... μέχρι να συνταχθούνε οι επίσκοποι, να εκλέξουνε ορθόδοξο ποιμένα… μέχρι τότε…
 |
| "Θα μείνω, μέχρι να συνταχθούνε οι επίσκοποι, να εκλέξουνε ορθόδοξο ποιμένα… μέχρι τότε…" (Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος) |
Ο ΠΛΗΓΩΜΕΝΟΣ ΑΕΤΟΣ
Γρηγόριος ο Θεολόγος
-
Παιδιά
μου αγαπημένα, την Τριάδα μας φυλάξτε ολόκληρη, την αγία Τριάδα μας. Σας το
ζητώ χάρη, τώρα που φεύγω. Και μη λησμονάτε τους κόπους μου…
Τι ‘τανε ν’ ακούσει ο λαός τέτοια λόγια! Θύελλα σηκώθηκε. …Η οχλοβοή και οι θρήνοι συνεχίζονταν. Η μέρα τελείωνε. Ο ήλιος ακουμπούσε στα βουνά της Θράκης, κύλησε πίσω τους αθόρυβα και ήρθε το πρώτο σκοτάδι. Κανείς δεν έλεγε να φύγει από το ναό. Όλοι εκεί και αποφασισμένοι. Άδικα ο Γρηγόριος τους έλεγε να πάνε στα σπίτια τους.
-
Κατάλαβέ
το, γέροντα, δεν πάμε πουθενά! Μόνο αν μας υποσχεθείς, τότε θα φύγουμε από ‘δω.
Και όλοι
σχεδόν ορκιστήκανε, ότι δε θα υποχωρήσουν, ακόμα κι αν χρειαζότανε να πεθάνουνε
μέσα στο ναό (της Αναστασίας). Δε θ’ αφήνανε το Γρηγόριο να φύγει από την Πόλη.
Στην κρίσιμη
τούτη ώρα, που δεν φαινόταν έξοδος πουθενά, κάποιος ανέβηκε ψηλά, κούνησε
αποφασιστικά τα χέρια, σώπασαν οι φωνές και στράφηκε στο Γρηγόριο επιτιμητικά:
-
Φεύγεις,
αλλά σκέψου καλά: παίρνεις μαζί σου και την Τριάδα! Την φύτεψες εδώ (στην
Κωνσταντινούπολη) και τώρα την ξεριζώνεις και την παίρνεις να φύγεις!
Τα λόγια
αυτά χτύπησαν αλλόκοτα το πνεύμα του Γρηγορίου. Ο άγνωστος, μήπως πέτυχε το
στόχο; Ο Γρηγόριος φάνηκε ζαλισμένος.
-
Εγώ,
μονολόγησε, ξεριζώνω την Τριάδα… την παίρνω και φεύγω; Κάνω κάτι τέτοιο;
Έσκυψε το κεφάλι.
Απόλυτη σιγή. Όλα γαλήνεψαν. Όλοι περίμεναν. Τα λεπτά κυλούσανε με ρυθμό
αιώνων. Κάποτε, αργά, πολύ αργά, σήκωσε το κεφάλι. Ωχρό το πρόσωπο, καθαρό το
μέτωπο. Άνοιξε το στόμα και είπε χαμηλόφωνα:
-
Θα
μείνω, αδέλφια. Δεν αντέχω τον τελευταίο λόγο που μου είπατε. Θα μείνω, μέχρι
να συνταχθούνε οι επίσκοποι, να εκλέξουνε ορθόδοξο ποιμένα… μέχρι τότε…
Οι καρδιές
πλημμύρισαν φως, ελπίδα και χαρά. Ενθουσιασμός χωρίς μέτρο. Γονατίσανε κι
ευχαριστούσανε το Θεό.
ΠΗΓΗ: «Ο
ΠΛΗΓΩΜΕΝΟΣ ΑΕΤΟΣ, Γρηγόριος ο Θεολόγος, Στυλιανού Γ. Παπαδοπούλου, ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ
ΔΙΑΚΟΝΙΑ, Έκδοση ΙΑ’ Ιανουάριος 2025, Σελ. 251-254
