ΕΙΘΕ Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΝΑ ΞΥΠΝΗΣΕΙ…

 

ΕΙΘΕ Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΝΑ ΞΥΠΝΗΣΕΙ…

 

Θέμα: «Τὸ κυρίαρχο στὴν ὀρθοδοξία εἶναι τὸ Εὐαγγέλιο. Οι κανόνες […] ἔρχονται καὶ παρέρχονται»;

«Ότι παρά πάντων να φυλάττωνται οι θείοι Κανόνες απαρασάλευτα.  Οι γαρ μη φυλάττοντες, εις φρικτά επιτίμια υποβάλλονται» (ΠΗΔΑΛΙΟΝ)

 

 

Αγαπητοί, ο επίκαιρος λόγος του αγίου Μαξίμου του Γραικού:  «Ὤ, πῶς ἀξίως νὰ θρηνήση κανεὶς τὸ σκότος στὸ ὁποῖο κατάντησε τώρα ἡ γενεά μας! «Κύκλῳ οἱ ἀσεβεῖς περιπατοῦσιν» ὡς σκύμνοι ὠρυόμενοι, γιὰ νὰ πλανήσουν μὲ κάθε τρόπο καὶ νὰ ἁρπάξουν ἀπὸ τὸν Θεὸν τοὺς εὐσεβεῖς καὶ νὰ τοὺς προσφέρουν στὸν πατέρα τους τὸν Διάβολο, προσφιλέστατο σ’ αὐτὸν δῶρο.»[1], παρακινεί και πάλι εμάς τους ράθυμους και αμελείς να καταγράψουμε λίγες σκέψεις σχετικά με απόψεις και θέσεις του  θεολόγου κ. Χρυσόστομου Σταμούλη.

«ΑΙΡΕΤΙΚΕΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ» ΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΣΤΑΜΟΥΛΗ

Διαβάζοντας και ξαναδιαβάζοντας το άρθρο με τίτλο: «Αἱρετικὲς διδασκαλίες τοῦ καθηγητῆ Δογματικῆς καὶ Συμβολικῆς Θεολογίας τοῦ Τμήματος Θεολογίας ΑΠΘ καὶ Κοσμήτορα τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς ΑΠΘ (2021-2024), Χρυσόστομου Σταμούλη.»[2], την κλίμακα αυτή των αιρετικών θέσεων του, σταματούμε μετά πάσης προσοχής και φόβου Θεού στο όγδοο σκαλοπάτι της, όπου ο καλός θεολόγος και συγγραφέας του εν λόγω άρθρου έχει τοποθετήσει το εξής κεφαλαιώδες ερώτημα: «Οι κανόνες έρχονται […] και παρέρχονται»;

Το ερώτημα αυτό προκύπτει από συνέντευξη του κ. Σταμούλη που δόθηκε σε ήπειρο του δυτικού ημισφαιρίου την 26η Ιουλίου 2017, ένα χρόνο μετά την Ψευδοσύνοδο της Κρήτης (της οποίας το αλλότριο πνεύμα ήταν ακριβώς αυτό, ότι δηλαδή «Οι κανόνες έρχονται και παρέρχονται», και πιο ορθά ότι∙ οι θείοι και ιεροί Κανόνες των 7 Οικουμενικών Συνόδων - πλην των Αποστολικών - έρχονται και παρέρχονται. Άπαγε της βλασφημίας)! 

Ἀρχιμ. Μάξιμος Καραβᾶς : Μνημονεύουν τὸν μεγαλύτερο βλάσφημο καὶ μεγαλύτερον αἱρεσιάρχην, ὡς «ὀρθοτομοῦντα τὸν λόγον τῆς Ἀληθείας». Μία πνευματικὴ ἀποτίμησις τῆς 25ετίας τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη Βαρθολομαίου

 

Δευτέρα 31 Οκτωβρίου 2016

Ἀρχιμ. Μάξιμος Καραβᾶς : Μνημονεύουν τὸν μεγαλύτερο βλάσφημο καὶ μεγαλύτερον αἱρεσιάρχην, ὡς «ὀρθοτομοῦντα τὸν λόγον τῆς Ἀληθείας». Μία πνευματικὴ ἀποτίμησις τῆς 25ετίας τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη Βαρθολομαίου

Μία πνευματικὴ ἀποτίμησις τῆς 25ετίας τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη Βαρθολομαίου

Ἀφορμὴ γιὰ τὸ ἄρθρο αὐτό μοῦ ἔδωσε ἡ θλίψη ποὺ αἰσθανόμουν ὅταν ἄκουγα νὰ μνημονεύουν, κατὰ τὴν ἱερότερη στιγμὴ τῆς Θείας Λειτουργίας, οἱ ἐπίσκοποι τῶν λεγομένων «Νέων Χωρῶν» τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας, τὸν Πατριάρχην Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαῖον, καὶ μάλιστα ὡς «ὀρθοτομοῦντα τὸν λόγον τῆς Σῆς Ἀληθείας», ἀποτεινόμενοι εἰς τὸν Θεόν, χωρὶς φόβον καὶ χωρὶς ντροπή! 

π. Αθανάσιος Μυτιληναίος, Ο γάμος είναι φυσικόν πράγμα. Όταν όμως εσύ αλλοιώνεις κάτι που είναι φυσικόν πράγμα και παντρεύεσαι έναν ομοφυλόφιλο, να ΄το… Είναι γραμμένα αυτά. Ποιος τα διαβάζει; Και ποιος μπορεί να προλάβει το κακό που έρχεται καλπάζον;

 

π. Αθανάσιος Μυτιληναίος, Διαφοροποιήσεις της πίστεως (Κυριακή του Τυφλού)

 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΤΥΦΛΟΥ[:Ιω. 9, 1-38]

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα:

                      «ΔΙΑΦΟΡΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ»

        [εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 4-6-2000]  (Β415)                                     

      Ο Κύριος Ιησούς, αγαπητοί μου, είπε κάποτε: «Πλὴν ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐλθὼν ἆρα εὑρήσει τὴν πίστιν ἐπὶ τῆς γῆς;». Αλλά ποια πίστη ο Κύριος θα ζητούσε να βρει όταν κατά τη Δευτέρα Του Παρουσία θα επανήρχετο εις την Γην;

    Είναι ένα χωρίο, το οποίο πάρα πολύ με έχει, προσωπικά, εντυπωσιάσει· που έμμεσα δίδεται η πληροφορία ότι δεν θα υπάρχει η πίστις επί της Γης. Δηλαδή συγκεκριμένα, θα είναι σπάνια η πίστις επί της Γης. Και ποία πίστις; Στο Θεανθρώπινο πρόσωπό Του. Δηλαδή προϊόντος του χρόνου, οι άνθρωποι θα παύσουν να πιστεύουν εις τον Ιησούν Χριστόν ως τέλειον Θεόν και τέλειον άνθρωπον. Και τούτο γιατί όλοι μιλούν περί πίστεως, αλλά σε πολλούς χριστιανούς μας, διαφοροποιείται η πίστις. Προσέξτε, διαφοροποιείται η πίστις. Υπάρχει μία πίστις υποκειμενική, με πλείστες όσες παραλλαγές.

     Έτσι συνέβη και τότε που ο Κύριος έκανε το θαύμα της θεραπείας του τυφλού. Ο κάθε ένας έλεγε ό,τι ήθελε. Άλλοι επρόβαλλαν ότι αν το θαύμα ήταν πραγματικό. Άλλοι δέχονταν μεν το θαύμα, αλλά δεν το ομολογούσαν, όπως ακριβώς και οι γονείς του τυφλού δεν το ομολογούσαν - μας το λέγει σαφώς ο Ευαγγελιστής Ιωάννης, διότι εφοβούντο να μη γίνουν αποσυνάγωγοι, επειδή οι άρχοντες είχαν πει ότι όποιος ομολογεί τον Ιησούν ότι είναι ο Μεσσίας, αυτός θα γίνεται αποσυνάγωγος.

«Αλλοτρίας δε βοτάνης απέχεσθαι, ήτις εστίν αίρεσις» ΜΕΡΟΣ ΣΤ΄

 

«Αλλοτρίας δε βοτάνης απέχεσθαι, ήτις εστίν αίρεσις»

(Άγιος Ιγνάτιος ο Θεοφόρος – Προς Τραλλιανοίς VI, 37-38)

(και περί των δοκούντων αξιόπιστοι είναι και ετεροδιδασκαλούντες)

ΜΕΡΟΣ ΣΤ΄

Όταν ο Άγιος Ιγνάτιος τονίζει: «οι επαγγελόμενοι Χριστού είναι, ουκ εξ ών λέγουσι μόνον, αλλά και εξ ών πράττουσι γνωρίζονται. Εκ γαρ του καρπού το δένδρον γινώσκεται» (Προς Εφεσίους – XIV, 29-31), αναφέρεται στους γνησίως ακολουθούντας τον Χριστό, οι οποίοι μέσα στην Άσκηση, στον αγώνα νεκρώσεως των Παθών, στην βίωση της ταπείνωσης και στην ομολογία της ορθής πίστεως, αγιάζονται. Η ομολογία δεν νοείται εκτός της Ασκήσεως, ως μητέρας του αγιασμού.

Ο ΔΟΥΡΕΙΟΣ ΙΠΠΟΣ ΤΗΣ «ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΗΣ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΕΩΣ»;;;

 

Η ΛΕΓΟΜΕΝΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΙΑΚΩΒΟΥ:

Ο ΔΟΥΡΕΙΟΣ ΙΠΠΟΣ ΤΗΣ «ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΗΣ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΕΩΣ»

Τά τελευταῖα χρόνια ὅλο καί συχνότερα, ὅλο καί ἀπό περισσότερους ἱερεῖς τελεῖται ἡ λεγομένη Θεία Λειτουργία τοῦ Ἁγίου Ἰακώβου τοῦ Ἀδελφοθέου.  Ἡ τ
έλεση τῆς Λειτουργίας αὐτῆς καί ἡ ξαφνική της ἐμφάνιση στή ζωή τῆς Ἐκκλησίας μας ἀφ’ ἑνός μέν καταδεικνύει τό ἐκκοσμικευμένο πνεῦμα πού διακατέχει πολλούς κληρικούς καί ἀφ’ ἑτέρου ἐξυπηρετεῖ κατά τόν καλύτερο τρόπο, τά σχέδια τῶν «ἀνανεωτῶν» τῆς Λειτουργικῆς μας ζωῆς, τῶν αὐτοκλήτων σωτήρων τῆς Ἐκκλησίας.  Τό σχέδιο εἶναι ἁπλό:  ἡ Λειτουργία αὐτή «βαπτίζεται» ἀπό τούς ἀνανεωτές ὡς «ἀρχαιοπρεπής».  Ὅταν ὅμως τελεῖται, τελεῖται μέ τόν τρόπο πού ὁραματίζονται οἱ «ἀνανεωτές», ὁπότε ὁ πιστός λαός, ὁ ὁποῖος μάλιστα ἐνθουσιάζεται μέ τήν πρωτοτυπία καί τά ἐφέ, συμπεραίνει, ἐντελῶς ἐσφαλμένα, ὅτι ὁ συγκεκριμένος τρόπος τελέσεως εἶναι ὁ «ἀρχαιοπρεπής» καί ἄρα ὁ παραδοσιακός.  Αὐτό ἔχει ὡς συνέπεια νά ζητᾶ ἀπό τούς Ἱερεῖς νά λειτουργοῦν ἔτσι καί ὅταν τελοῦν τίς Λειτουργίες τῶν ἁγίων Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου καί Βασιλείου.  Εἶναι, ὅμως, ὄντως ἔτσι τά πράγματα;  Μπορεῖ ὁ καθένας νά τελεῖ ὅποια Λειτουργία θέλει καί ὅπως θέλει;  Ἄς τό δοῦμε ἀναλυτικά.

ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΤΟΥ ΙΑΚΩΒΟΥ

Ὁ ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης στήν ὑποσημείωσή του στόν 32^ο κανόνα τῆς ΣΤ΄  Οἰκουμενικῆς Συνόδου, μᾶς παρέχει μιά πολύ ἐνδιαφέρουσα πληροφορία σχετικά μέ τό πόσο «κανονική», πόσο σύμφωνη δηλαδή μέ τούς Ἱερούς Κανόνες καί ἄρα πόσο δεκτή ἤ ὄχι, εἶναι ἡ Λειτουργία αὐτή.  Μολονότι, λοιπόν, ὁ ἅγιος λέει ὅτι ἡ Λειτουργία αὐτή «εἶναι δεκτή», λέει ὅμως ἐπίσης ὅτι «ἠπράκτησε».  Λίγο μάλιστα πιό κάτω ὁμολογεῖ ὅτι κατά τόν Μανουήλ Μαλαξό ἡ Λειτουργία αὐτή ἠπράκτησε ἀπό τούς καιρούς τοῦ Μ. Βασιλείου.  Γιατί, λοιπόν, ἡ ξαφνική προσπάθεια ἐπαναφορᾶς μιᾶς Λειτουργίας τήν ὁποία ἡ Ἐκκλησία ἀπέρριψε; 

«Αλλοτρίας δε βοτάνης απέχεσθαι, ήτις εστίν αίρεσις» ΜΕΡΟΣ Ε΄

 

«Αλλοτρίας δε βοτάνης απέχεσθαι, ήτις εστίν αίρεσις»

(Άγιος Ιγνάτιος ο Θεοφόρος – Προς Τραλλιανοίς VI, 37-38)

(και οι ομολογιακές βαθμίδες των Ορθοδόξων Χριστιανών)

ΜΕΡΟΣ Ε΄

Αναμφίβολα, και στις Επιστολές του Αγίου Ιγνατίου «Προς Εφεσίους – ΧΙV, 29-31» και «Προς Πολύκαρπον Σμύρνης – ΙΙΙ, 30-34», φανερώνεται (σε ομολογιακές βαθμίδες) η άγρυπνη – ασυμβίβαστη συνείδηση του Αγίου Ιγνατίου (ως ποιμένος) έναντι του κινδύνου των αιρέσεων, διατυπώνοντας και τις μορφές συμπεριφοράς∙ αγωνιστικής συμπεριφοράς σε επίπεδο αντίστασης. Γράφει σχετικά:

Α) «Οι επαγγελόμενοι Χριστού είναι, ουκ εξ ών λέγουσι μόνον, αλλά και εξ ών πράττουσι γνωρίζονται. «Εκ γαρ του καρπού το δένδρον γινώσκεται» (Ματθ. 12, 33)» (Προς Εφεσίους).

Β) «Οι δοκούντες αξιόπιστοι είναι, και ετεροδιδασκαλούντες, μη σε καταπλησσέτωσαν. Στήθι δε εδραίος, ως άκμων τυπτόμενος. Μεγάλου εστιν αθλητού, δερεσθαι, και νικάν. Μάλιστα δε ένεκεν Θεού πάντα υπομένειν ημάς δει, ίνα και αυτός ημάς αναμείνη εις την βασιλείαν» (Προς Πολύκαρπον).

ΕΝΑ ΦΡΙΚΩΔΕΣ (ΒΑΡΒΑΡΙΚΟ) ΕΘΙΜΟ... Η ΠΡΟΣΚΟΛΛΗΣΗ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΙΕΡΕΩΝ ΣΤΟ ΣΩΜΑ ΤΗΣ ΨΕΥΔΟ-ΟΥΚΡΑΝΙΚΗΣ "ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ"!

 

 

 

ΚΑΛΑ, ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΑΝ "ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ"! ΘΑ ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΩΣ; ΑΙΣΧΟΣ!!!!!!!!!!

Σχόλιο: "Η εσχάτη πλάνη χείρων της πρώτης"!

Τι σκοπό έχει ο "Ευρίτης" Σκοπός μας, ο Φλωρίνης Ειρηναίος;

.........................

 

Ο Αρχιεπίσκοπος της «Μακεδονικής Εκκλησίας» Στέφανος, πιέζει με τη βοήθεια παραγόντων του Οικουμενικού Πατριαρχείου να διεξαγάγει συλλείτουργο με τον μητροπολίτη Φλώρινας επί ελληνικού εδάφους

 

 

 

….Αναγνωρίστηκαν ήδη σωματεία διδασκαλίας «μακεδονικής» γλώσσας, σωματεία «Μακεδόνων» και αύριο μεθαύριο θα ζητήσει να ανοίξει παραρτήματα στην Ελλάδα και ο Αρχιεπίσκοπος της «Μακεδονικής Εκκλησίας» Στέφανος, ο οποίος πιέζει με τη βοήθεια παραγόντων του Οικουμενικού Πατριαρχείου να διεξαγάγει συλλείτουργο με τον μητροπολίτη Φλώρινας επί ελληνικού εδάφους (ο παλαιός μητροπολίτης το απέρριπτε, είμαι βέβαιος ότι το ίδιο πράττει και ο νέος, παρά το γεγονός ότι το Πατριαρχείο διά του Ιμβρου πιέζει διακριτικά, με το επιχείρημα ότι άλλως θα υποκύψει ο Στέφανος στη γοητεία των Ρώσων!)….

Μακεδονικό: Το κόστος της ακινησίας

Οι παραβιάσεις της Συμφωνίας των Πρεσπών, η «πονηρή» ένταξη στο ΝΑΤΟ, το Μαξίμου που κλείνει τα μάτια και η υπόσχεση που αθέτησε ο Μητσοτάκης

Μανώλης Κοττάκης

Οι στροφές της Ιστορίας κρύβουν πάντοτε εκπλήξεις. Μέχρι αυτή τη στιγμή που «μιλάμε» πολιτικό κόστος για την υπογραφή της Συμφωνίας των Πρεσπών πληρώνει μόνον ο ΣΥΡΙΖΑ. Βαριά γεγονότα που να πλήττουν τη Ν.Δ., η οποία υπέβαλε πρόταση δυσπιστίας κατά της κυβέρνησης της Αριστεράς τον Ιούλιο του 2018 και αρνήθηκε να την κυρώσει με τις ψήφους των βουλευτών της τον Ιανουάριο του 2019, δεν έχουν καταγραφεί. Μία μόνο φορά «φλέρταρε» η παράταξη με την ιστορική ύβρη, όταν ο Κυριάκος Μητσοτάκης διερεύνησε την πιθανότητα να κυρώσουν οι βουλευτές της Ν.Δ. τα πρωτόκολλα αμυντικής συνεργασίας με την κυβέρνηση της «Βόρειας Μακεδονίας».

Εικόνα μιας μεγάλης πραγματικότητος...

 

Είναι χαρακτηριστική η ερμηνεία που εδόθη στον συμβολικό αριθμό του Αντίχριστου 666, που στα ελληνικά γράφεται ΧΞΣτ’ (Χριστός Ξένος Σταυρού). Ένας Χριστός, δηλαδή Μεσσίας, χωρίς Σταυρό είναι ο Αντίχριστος, και όλοι οι πρόδρομοι του Αντίχριστου.

Σταυρός και σύγχρονος κόσμος

15 Σεπτεμβρίου 2021

Ζούμε σ’ ένα κόσμο, στον οποίο κυριαρχεί το αντισταυρικό πνεύμα. Ένα κόσμο που φίλαυτα έχει ως ιδανικά του την, χωρίς ηθική, ικανοποίηση των παθών, την ευημερία, καλοζωία και άνεση, που τοποθετεί την ελευθερία όχι στην θυσία και την αγάπη, δηλαδή στον Σταυρό, αλλά στον εγωισμό.

“Στις 11 Ιουλίου και ώρα 6:45′ στο 307ο χιλιόμετρο της εθνικής οδού Αθηνών-Θεσσαλονίκης, έξω από το Αερινό Μαγνησίας, ένα τροχαίο συγκλόνισε το λαό της Αλμωπίας Πέλλης και βύθισε στο πένθος την μικρή Πιπεριά. Τραγικό πρόσωπο ο 27χρονος σύζυγος και πατέρας Πασόης Στάθης. Μόνος και αβοήθητος και τραυματισμένος ανέσυρε από τα συντρίμμια του αυτοκινήτου του την 23χρονη σύζυγό του Ελένη, το ήδη νεκρό 14μηνο αγγελούδι τους, την νύφη του Νικολίνα με την 3χρονη κορούλα της, αντιμετωπίζοντας την εγκληματική αδιαφορία των περαστικών. Ο άτυχος νέος στάθηκε στη μέση του δρόμου με απλωμένα χέρια παρακαλώντας να σταματήσει ένας άνθρωπος για να μεταφέρει τους τραυματίες στο νοσοκομείο. Φαίνεται όμως ότι στη χώρα μας δεν υπάρχουν πια άνθρωποι” (Μακεδονία, 29-7-1989).

 

 

 

Αρχ. Γεώργιος: Αξίωσε ο Θεός την Παναγία να επιτελέσει την μεγαλύτερη αποστολή επάνω στην γη!

 

Η Κοίμησις της Θεοτόκου.

(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)

Ομιλία εις την Κοίμησιν της Υπεραγίας Θεοτόκου (1985)

Πατέρες και αδελφοί μου, σε όλη την ιερά αγρυπνία, και με τους λόγους τους εγκωμιαστικούς και με τα ιερά εγκώμια, η αγία μας Εκκλησία γεραίρει και υμνεί και δοξάζει την αειπάρθενο Θεοτόκο, και μάλιστα σήμερα επί τη σεπτή Κοιμήσει της.

Ανέβηκε πολύ υψηλά, υψηλότερα από όλους τους ανθρώπους και τους Αγγέλους.
Έτσι είπε ο λόγος του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά που διαβάσαμε.

Απ’ όλα τα λογικά όντα του Θεού υψηλότερα προς τον Θεόν και πλησιέστερα η Παναγία ανέβηκε.

Γιατί ανέβηκε τόσο ψηλά; Διότι κατέβηκε πολύ χαμηλά.

 

Περί της αφαιρέσεως του Τιμίου Σταυρού 

Τίμιος Σταυρός: Εδιάβασα στον Ορθόδοξο Τύπο όσα έγραψε ο εκλεκτός συνάδελφος και θεολόγος κ. Παναγ. Κατραμάδος περί αφαιρέσεως του Τιμίου Σταυρού από το Ιερό Βήμα των Εκκλησιών του Περιστερίου Αττικής και συγχαίρω δια την πλήρη ενημέρωση.

Επίσης παρηκολούθησα από το Internet την από 14ης Μαΐου δοθείσα ομιλία (απολογία) του Σεβασμιωτάτου κ. Γρηγορίου επί του θέματος. Συμπέρασμα : και μόνη η μαρτυρία του Ιερού Χρυσοστόμου (347-404) (Migne, 48, 826) και του αγ. Συμεών Θεσσαλονίκης (1416), (Migne, 155, 341), που τοποθετούν τον Τ. Σταυρό όπισθεν της αγ. Τραπέζης, θα αρκούσε, για να λήξη εδώ το θέμα, εν τούτοις ο Σεβασμιώτατος επί τρεις και πλέον ώρας μας εταλαιπώρησε, δια να αποδείξει, ότι η Δυτική Εκκλησία έχει εμμονή με τον Τ. Σταυρό και την Σταύρωση, ενώ εμείς τονίζουμε την Ανάσταση.

Δυστυχώς για τον Σεβασμιώτατο. την θέση αυτή την διαψεύδουν τα υπάρχοντα μνημεία από τον 4ον αιώνα έως την εικονομαχία (732), που ήταν ενωμένη η Εκκλησία.

«Είσαι λοιπόν εσύ βασιλεύς;» - π. Αυγουστίνος Καντιώτης

 

 

«…Όλα θα υποστούν τρομακτική αλλοίωσι, ένα όμως θα μένη μεσ’ τα ερείπια της ανθρωπότητος ως παρηγοριά, ως άστρο φωτεινό και ως ήλιος αθάνατος, μαγνήτης ουράνιος∙ ο Εσταυρωμένος! Όταν το 1953 στη Ζάκυνθο έγεινε σεισμός, ένας Ζακυνθινός μου έφερε μια φωτογραφία (την έχω δημοσιεύση στη «Σπίθα»). Από το σεισμό καταστράφηκε μια εκκλησία και, ενώ έπεσαν τα πάντα, όταν πήγαν το πρωί, τι να δουν∙ μόνο ο Εσταυρωμένος ήταν όρθιος μέσα στα ερείπια! Κύριε ελέησον! Εικόνα μιας μεγάλης πραγματικότητος. Ερείπια θα γίνει ο κόσμος∙ βασίλεια θρόνοι, σοφίες, μηχανές, πύραυλοι, διαστημόπλοια, αστέρες και γαλαξίες∙ αλλά μέσα στα ερείπια εκείνα, μέγας θριαμβευτής, που θα καλύπτη τους αιώνες, θα είναι ο Εσταυρωμένος.

            Δεύτε, σκώληκες της γης αμαρτωλοί, που δεν είμαστε άξιοι να τον ατενίσουμε, δεύτε προσκυνήσωμεν και προσπέσωμεν Χριστώ, και άντρες – γυναίκες – μικρά παιδιά να του πούμε∙ Χαίρε, ο βασιλεύς ημών!»

Τό ἀναίμακτον μαρτύριον τῶν ἀξίων κληρικῶν

 

Τό ἀναίμακτον μαρτύριον τῶν ἀξίων κληρικῶν

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

  Ὁ ἄξιος κληρικός, ὅταν ἔχει πνευματικὴ εὐαισθησία καὶ βιώνει τὴν ἱερωσύνη του, ὄχι ὡς ἐπαγγελματικὴ ἀπασχόληση, ἀλλὰ ὡς ὑψηλὴ ἀποστολή, παρὰ τὶς προσωπικές του ἀδυναμίες, ἀντιμετωπίζει ἕνα ἀναίμακτο μαρτύριο, ἄγνωστο στοὺς πολλούς. Βλέπει ὅτι οἱ ἄνθρωποι στοὺς ὁποίους ἀπευθύνεται τὸν ἀπογοητεύουν συνεχῶς, γιατί οἱ προσπάθειές του γιὰ πνευματικὴ πρόοδο τοῦ ποιμνίου του δὲν ἔχουν τοὺς ἀνάλογους καρπούς. Ἡ κατάσταση ἐπιδεινώνεται, ὅταν ὁ οἰκεῖος μητροπολίτης εἶναι ἀδιάφορος καὶ ἐνδιαφέρεται μόνο γιὰ τὴν προβολή του καὶ τὴν ἱκανοποίηση τοῦ ἁμαρτωλοῦ πάθους τῆς κενοδοξίας, ὄντας αἰχμάλωτος τοῦ κοσμικοῦ φρονήματος!

«Αλλοτρίας δε βοτάνης απέχεσθαι, ήτις εστίν αίρεσις» ΜΕΡΟΣ Δ΄

 

«Αλλοτρίας δε βοτάνης απέχεσθαι, ήτις εστίν αίρεσις»

(Άγιος Ιγνάτιος ο Θεοφόρος – Προς Τραλλιανοίς VI, 37-38)

(και η αγάπη του προς τον Χριστόν)

ΜΕΡΟΣ Δ΄

Μέγας Θεολόγος ο Άγιος Ιγνάτιος όταν υπογραμμίζει, για το Μυστήριο της Σαρκώσεως του Χριστού (Λόγου), και τα εξής: «Και έλαθεν τον άρχοντα του αιώνος τούτου η παρθενία Μαρίας και ο τοκετός αυτής, ομοίως και ο θάνατος του Κυρίου∙ τρία μυστήρια κραυγής, άτινα εν ησυχία Θεού επράχθη» (Προς Εφεσίους ΧΙΧ, 39-40).

1^ο Σχόλιο

Διαχρονικής αξίας (και άξια θαυμασμού) η χαρισματική θεολογική δύναμη του Αγίου και ο λεκτικός του ορίζοντας.

Για «τρία μυστήρια κραυγής» γράφει, δηλ. για την δυναμική εισβολή των σχεδίων της Θείας οικονομίας στον κόσμο, χωρίς να πάρει είδηση ο διάβολος∙ σήμερα, βέβαια, τα τρία αυτά Μυστήρια είναι διάφανα και ορατά στον ορίζοντα της Εκκλησίας, ως όροι σωτηρίας, που ξεπερνούν, όμως, την ανθρώπινη νοητική ενέργεια (Λογική).

Ἡ καταφυγή τῶν πιστῶν εἰς τήν ἔρημο π. Ἀθανασίου Μυτιληναίου

 

Ὁ Ἀντίχριστος θά διώξη τούς Χριστιανούς.Ἡ καταφυγή τῶν πιστῶν εἰς τήν ἔρημο π. Ἀθανασίου Μυτιληναίου

«(…) οι μάρτυρες της εποχής εκείνης-γι’ αυτό και μακάριοι- θα είναι πολύ υψηλότεροι από τους μάρτυρες των περασμένων αιώνων. Γιατί; Γιατί οι μάρτυρες των περασμένων αιώνων επολέμησαν με τα όργανα του Σατανά, με εκείνους τους ανθρώπους οι οποίοι, αυτοκράτορες, έπαρχοι, ό,τι ήσαν όλοι αυτοί που στις μέρες τους έγιναν τα μαρτύρια και οι διωγμοί. Τότε όμως (ενν. στον καιρό του Αντιχρίστου) έχει κανείς να παλέσει με αυτόν τον Διάβολο προσωπικώς. Διότι ο Διάβολος δια μέσω του Αντιχρίστου θα ασκεί όλην αυτήν την μανίαν. Κι αντιλαμβάνεσθε ότι τα μαρτύρια τότε θα είναι πολύ φοβερότερα. Πολύ φοβερότερα. Πώς θα είναι προσπαθώ να συλλάβω  αλλά δεν καταλαβαίνω. Αλλ’ ο λόγος του Θεού λέγει ότι θα είναι πολύ μακαριότεροι από κάθε άλλο (μάρτυρα), κάθε άλλης εποχής μάρτυρες. 

Κάθομαι και σκέφτομαι πολλές φορές αυτό το ΣΗΜΕΙΟ και λέγω∙ Σήμερα υπάρχουν φάρμακα διάφορα που μπορεί να σε παραλύσουν και να χάσεις το εγώ σου. Φοβερό πράμα αυτό. Τότε ο μάρτυς μόνο σωματικά εδέχετο  προσβολή. Σήμερα δέχεται προσβολή με τα φάρμακα και τα χημικά πράγματα εναντίον αυτής της προσωπικότητάς του, και διαλύει αυτή η προσωπικότητά του. Είναι φοβερόν.»

(59:55-1:00:52)

Στρατηγόπουλος: Ἄν αὔριο μία κρατική ἐξουσία ἀπαγορεύσει τήν Λειτουργία ...

 

Στρατηγόπουλος: Δέν μᾶς σταματάει τίποτε, εἴμαστε ἀποφασισμένοι γιά ὅλα! Ἤ στά βουνά ἤ στίς φυλακές, τίποτε δέν μᾶς σταματάει νά τελέσουμε Θεία Λειτουργία!

Ἀπομαγνητοφωνημένο ἀπόσπασμα ὁμιλίας ἀπὸ τὸ «Ῥωμαίικο Ὁδοιπορικό», τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου πατρός Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου, μέ θέμα «Α' πρός Τιμόθεον Ἐπιστολή τοῦ Ἀποστόλου Παύλου», ἐκφωνήθηκε 04-04-2013. 

Ποιά πράξη τῆς Πολιτείας μέ ἐμποδίζει νά λειτουργηθῶ καί νά ΄μαι Χριστιανός καί νά ζῶ σωστά; Πές μου ποιά πράξη; Πέρα ἀπό τά βρώμικα πού μᾶς πλασάρουν καί τά ψέματα, ἀλλά αὐτό δέν μέ ἐμποδίζει ἐγώ νά ΄χω καθαρό μυαλό καί νά τό ξεπεράσω. Νά καταλαβαίνω ποῦ εἶναι τό ψέμμα καί ἡ ἀλήθεια. Ποιά πράξης μίας ὁποιασδήποτε πολιτείας, ἔστω καί ἀντιχριστιανικῆς, ἔστω καί διωκούσης τόν Χριστό, δέν εἶναι τώρα ἀκόμη ἔτσι, ἐξωτερικά δέν εἶναι, θά τολμοῦσε νά σταματήσει τήν Λειτουργία τῆς Ἐκκλησίας στίς καρδιές τῶν πιστῶν; Κανείς! 

Ἐπειδή ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἐκείνη πού «πύλαι ἅδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς», κανένας ἅδης, καμμιά Πολιτεία, κανένα σκληρό μέτρο δέν μπορεῖ νά σταματήσει... τήν Ἐκκλησία. Εἶναι ἀδύνατον νά γίνει, παρά μόνο ἄν ἐμεῖς λόγω φόβου, ἀδυναμίας καί ἀπιστίας τό ἐπιτρέψουμε. Δέν γίνεται «πύλαι ἅδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς» 

Ἐμεῖς συνεχίζουμε τήν Χριστιανική μας ζωή πέρα ἀπό τίς ὁποιεσδήποτε ἀνώμαλες, ἀντιχριστιανικές ἀποφάσεις παίρνουνε. Τίποτε δέν μᾶς ἐμποδίζει καί δέν θά ἐνδώσει ὁ Χριστιανός σέ καιρούς διωγμῶν νά λειτουργήσει.