Εἰς τό ἄρθρον αὐτό θά ἀσχοληθοῦμε μέ
μία παλιᾶς ἐφευρέσεως μηχανή πού ἔχει διαφθείρει τήν Ἐκκλησίαν μας ἀνά τούς αἰῶνας.
Ἄς τήν ὀνομάσουμε «κλωσσομηχανή». Δέν μοιάζει βέβαια μέ ἐκεῖνο τό μηχάνημα
πού βγάζει ἐκεῖνα τά χαριτωμένα κοτοπουλάκια πού ἡ τάση τῶν κερδοφόρων ἀνθρώπων
ἐφεῦρε πρό ἐτῶν γιά νά ἐπωάζει περισσότερα αὐγά ἀπό τήν κανονική κλώσσα καί, ὅπως
ἔχει παρατηρηθεῖ, δέν εἶναι καί τόσο φυσιολογικά, ὅπως τῆς κανονικῆς φυσικῆς
κλώσσας. Κατά τόν αὐτόν τρόπον καί ἡ «κλωσσομηχανή», ὅπως τήν ὠνομάσαμε στό ἄρθρον
τοῦτο, βγάζει (κλωσσάει) ὡραία «παγώνια», ἀρσενικά πρός τό παρόν· ἴσως ἀργότερα
νά βγάλει καί θηλυκά (“ὁ νοῶν νοείτω”).
Μέ κατηγοροῦν ὅτι εἶμαι
σκληρός εἰς τά ἄρθρα καί στά ποιήματά μου. Ἀλλ’ ὅταν κάποιος λιποθυμήσει, δέν
τόν χαϊδεύουν ἀλλά τοῦ δίδουν ὁρισμένα χαστούκια γιά νά συνέλθει. Εἰς τήν
περίπτωσιν εἰς τήν ὁποίαν ἀναφερόμεθα δέν πρόκειται περί λιποθυμίας, ἀλλά
περί θανάτου. Ἐπειδή ὅμως ἐλπίζουμε ὅτι μεταξύ αὐτῶν ὑπάρχουν καί μερικοί πού
ἔχουν πάθει νεκροφάνεια, διά τοῦτο χτυποῦμε ἰσχυρά ραπίσματα, μήπως συνέλθουν
καί κάποιος ἐξ αὐτῶν ἀνανήψει καί ἀντιληφθεῖ τό χάος εἰς τό ὁποῖον
πορευόμεθα καί ἀναλάβει τίς εὐθύνες
του.
|
