ΤΟ "ΠΡΟΣΒΛΗΤΙΚΟ" ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ...

 

 ΤΟ "ΠΡΟΣΒΛΗΤΙΚΟ" ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ 

                                      ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

«οὐχ οὗτός ἐστιν ὁ υἱὸς Ἰωσήφ;» (Λουκ. 4, 1)

«Ομολογουμένως μέγα εστί το της ευσεβείας μυστήριον ·  Θεός εφανερώθη εν σαρκί» (Α  Τιμ. γ  16)

Αγαπητοί,

η γνωστή βλάσφημη ανάρτηση του κ. Ηλία Μόσιαλου (αυτού του αβάπτιστου ή βαπτισμένου, του Έλληνα ή Εβραίου, του καθηγητή που δεν είναι ιατρός αλλά που σπούδασε πολιτικές επιστήμες και που είναι ειδήμον σε θέματα δημόσιας υγείας, που στην αρχή της υγειονομικής κρίσης πρότεινε να σταματήσει άμεσα η μετάδοση της Θείας Κοινωνίας) καθώς και οι συναφείς δηλώσεις ιεραρχών και θεσμικών οργάνων της Εκκλησίας μας εναντίον αυτής έδωσαν στον ελληνικό λαό μία ακόμη ευκαιρία ώστε να εννοήσει την σαπίλα των αλλότριων πολιτικών αρχηγών αυτού του τόπου και κυρίως το πνευματικό σκοτάδι των τοποτηρητών του Χριστού ανά την οικουμένη, των αλλοτριωμένων από τον Οικουμενισμό ελλήνων αρχιερέων μας. (Τονίζουμε ότι δεν συμπεριλαμβάνουμε εντός των αλλοτριωμένων ποιμένων τους δειλούς επισκόπους, δηλ. τους σιωπούντας. «Ουαί τοις δειλοίς»! Αλίμονό τους)

Τόσο η εν λόγω «προκλητική ανάρτηση», όσο και οι «συναφείς δηλώσεις» εκκλησιαστικών προσώπων αλλά και θεσμών μας δίνουν την αφορμή να καταθέσουμε λίγες ακόμη σκέψεις αλλά και Πατερικές θέσεις ώστε να εννοήσει ο κάθε καλοπροαίρετος άνθρωπος τη μέγιστη ανάγκη του χωρισμού μας από πρόσωπα είτε πολιτικά είτε εκκλησιαστικά που με φανερό ή συνεσκιασμένο τρόπο βλασφημούν το πρόσωπο του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού και της Κυρίας ημών Μαρίας Θεοτόκου και Αειπαρθένου.

Με φανερό τρόπο ο καθηγητής πολιτικής υγείας βλασφήμησε εναντίον του προσώπου του Ιησού Χριστού και της Θεοτόκου Μαρίας της Παρθένου και με συνεσκιασμένο, προσέβαλε το 3^ο Άρθρο του Συμβόλου της Πίστεώς μας που λέγει: «Τὸν δι' ἡμᾶς τοὺς ἀνθρώπους καὶ διὰ τὴν ἡμετέραν σωτηρίαν κατελθόντα ἐκ τῶν οὐρανῶν καὶ σαρκωθέντα ἐκ Πνεύματος Ἁγίου καὶ Μαρίας τῆς Παρθένου καὶ ἐνανθρωπήσαντα.»…

Υπήρξε ο Άγιος Αυγουστίνος Καντιώτης, ένας Προφήτης του καιρού μας

 

Αυγουστίνος Καντιώτης (Β΄ Μέρος)

Ομιλία του Ελευθέριου Ν. Κοσμίδη

Οι αγώνες του για την Εκκλησία και την Κοινωνία…

Υπήρξε ο Άγιος Αυγουστίνος Καντιώτης, ένας Προφήτης του καιρού μας που έβλεπε με τα πνευματικά του μάτια τον ηθικό και πνευματικό κατήφορο της κοινωνίας που παραμονεύει πίσω από τις μόδες και τους νεωτερισμούς της Εκκοσμίκευσης.

Στο δεύτερο μέρος της ομιλίας που είναι αφιερωμένη στην μορφή του μακαριστού Επισκόπου Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτη του Ομολογητού, γίνεται μια προσπάθεια να αναδειχθεί αυτή η πλευρά των αγώνων του που σφράγισαν τον 20ο αιώνα.

Δείτε εδώ το Α΄ Μέρος

Μετὰ ἀπὸ αὐτὰ βλέπουμε, ὅτι ἡ ξηρανθεῖσα συκῆ εἶνε σύμβολο κάποιων ἀνθρώπων. Ποιῶν;

"ΤΟ πρωί, ἀγαπητοί μου, μᾶς ἀξίωσε ὁ Κύριος νὰ ἑορτάσουμε τὴ μεγάλη ἑορτὴ τῶν Βαΐων, κι ἀπόψε ἀρχίζει ἡ ἁγία καὶ Μεγάλη Ἑβδομάδα. Ἡ ἀνθρώπινη καρδιὰ συγκινεῖται.

Στὸν ὄρθρο τῆς Μεγάλης Δευτέρας, ἡ Ἐκκλησία μᾶς ὑπενθυμίζει τὴν ξηρανθεῖσα συκιὰ ποὺ ἀναφέρει τὸ εὐαγγέλιο (βλ. Ματθ. 21,18-22).

Ὁ Χριστὸς σὰν σήμερα ἔμεινε ὅλη τὴν ἡμέρα στὰ Ἰεροσόλυμα. Μόλις ὅμως βράδιασε ἔφυγε. Ὑπῆρχε κίνδυνος. Στὴν πόλι ὑπῆρχαν κακοποιοὶ μὲ ψυχὴ μοχθηρή. Γι᾿ αὐτὸ προτιμᾷ τὴν ἔρημο. Καλύτερα μὲ τὰ ἄγρια ζῷα παρὰ μὲ ἀνθρώπους κακούς. 

Ὁ Χριστὸς μὲ τοὺς μαθητὰς βγῆκε στὴν ὕπαιθρο. Ἐκεῖ διανυκτέρευσε καὶ προσευχόταν. Ὅταν ξημέρωσε πῆρε πάλι τὸ δρόμο πρὸς τὰ Ἰεροσόλυμα. Ἂν καὶ γνώριζε ὅτι ἐκεῖ θὰ ὑποστῇ πάθη καὶ θὰ σταυρωθῇ, ἦταν ἀποφασισμένος νὰ θυσιασθῇ καὶ νὰ χύσῃ τὸ αἷμα του «ὑπὲρ τῆς τοῦ κόσμου ζωῆς καὶ σωτηρίας» (θ. Λειτ. Μ. Βασ., καθαγ.). Καθὼς ἐπέστρεφε στὴν πόλι, στὸ δρόμο «ἐπείνασε» (Ματθ. 21,18). Μὴ μᾶς φαίνεται παράξενο αὐτό. Ἦταν τέλειος Θεός, ἀλλ᾽ ἦταν καὶ τέλειος ἄνθρωπος. Ἔτσι καὶ πεινοῦσε, καὶ διψοῦσε, καὶ κουραζόταν καὶ εἶχε ἀνάγκη ὕπνου, ὅπως ἐμεῖς. Αὐτὰ λέγονται ἀδιάβλητα πάθη.

Αὐτὸς λοιπὸν ποὺ τρέφει ὅλο τὸν κόσμο τώρα πεινάει. Κ᾽ ἐκεῖ ποὺ βαδίζει βλέπει μιὰ συκιά. Πλησιάζει, ἁπλώνει τὰ ἄχραντα χέρια του καὶ ψάχνει στὰ φυλλώματα νὰ βρῇ σῦκο. Μὰ δὲ βρῆκε. Καὶ τότε ἀπὸ τὰ χείλη του βγῆκε μιὰ κατάρα. Εἶπε στὸ δέντρο· «Μηκέτι ἐκ σοῦ καρπὸς γένηται εἰς τὸν αἰῶνα»· νὰ μὴ γίνῃ καρπὸς ἀπὸ σένα ποτέ πλέον. Καὶ «ἐξηράνθη παραχρῆμα ἡ συκῆ», ἀμέσως ἡ συκιὰ ξεράθηκε (Ματθ. 21,19-20)· τὰ φύλλα κιτρίνισαν, ὁ χυμός στέγνωσε, κλαδιὰ καὶ κορμὸς ἦταν πλέον μόνο γιὰ τὴ φωτιά.

Ο Μητροπολίτης Ιταλίας Πολύκαρπος και νυν άκαρπος.... παραχρήμα εξηράνθη!

 

Ο Μητροπολίτης Ιταλίας Πολύκαρπος σε Οικουμενιστική Προσευχή με τον Πάπα Φραγκίσκο για την Ενότητα των Χριστιανών

25-1-2022 -Ο Μητροπολίτης Ιταλίας Πολύκαρπος σε Οικουμενιστική Προσευχή με τον Πάπα Φραγκίσκο για την Ενότητα των Χριστιανών.

(CNS photo/Paul Haring)

ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ

Το κυρίως κακόν είναι η αμαρτία, και εξαρτάται από τη βούλησή μας!

 

«Δια ταύτα νόσοι πόλεων και Εθνών…»

(Μ. Βασίλειος – «Ότι ουκ εστιν αίτιος των κακών ο Θεός»)

 

Στον Μ. Βασίλειο, όπως και στους άλλους μεγάλους Πατέρες, Γρηγόριο Θεολόγο και Ιωάννη τον Χρυσόστομο, διακρίνουμε τεράστια ευρυμάθεια, Αγιοπνευματική οξυδέρκεια, θεολογική στοχαστική ρώμη και θάρρος, ορθόδοξη ποιμαντική ευθύνη και μαχητικό εκκλησιολογικό φρόνημα∙ όλα καρποί – χαρίσματα ασκητικού μόχθου και συνεπούς πνευματικής (εν Χριστώ) ζωής.

Τα ανεμοδαρμένα από την αμαρτία βάθη του παγκόσμιου εσωτερικού βίου, στήνουν εμπόδια στον βηματισμό του ανθρώπου προς τον αληθινό Τριαδικό Θεό.

Αυτή η παγκόσμια συνειδησιακή εσωτερική αποδιοργάνωση θα μπορούσε (αν ήθελε) να βρει τον αληθινό προορισμό, ως οργάνωση εσωτερικού εκκλησιαστικού βίου, μέσα στην Ορθοδοξία με τη βοήθεια της Γραφής και των Πατέρων. Τα κείμενα των Πατέρων δεν είναι θολά, σπασμωδικά ή μπερδεμένα όπως των οικουμενιστών.

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ ΑΡΘΡΟΥ ΜΕ ΤΙΤΛΟ «TA ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΣΤΗΝ ΑΙΡΕΣΗ- ΤΟ ΥΠΕΡΤΑΤΟ ΚΡΙΤΗΡΙΟ»

 

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ ΑΡΘΡΟΥ ΜΕ ΤΙΤΛΟ

«TA ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΣΤΗΝ ΑΙΡΕΣΗ- ΤΟ ΥΠΕΡΤΑΤΟ  ΚΡΙΤΗΡΙΟ (Του Ι. Ρίζου)»

 

«Ἡ παῦσις τοῦ μνημοσύνου είνε συνταρακτικόν γεγονός καί χρήζει προσοχῆς και περισκέψεως.»

( + Ὁ Φλωρίνης ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ)

 

Αγαπητοί αδελφοί,

Είναι μεγάλη ανάγκη να γίνεται έλεγχος των θέσεων και στάσεων προσώπων που εκφράζουν δημόσιο λόγo θρησκευτικού περιεχομένου. Ο έλεγχος θα πρέπει να γίνεται χωρίς φόβο και χωρίς πάθος, χάριν θεραπείας μας.

Με τις παραπάνω σειρές ξεκαθαρίζουμε πως οι παρατηρήσεις μας γίνονται από αγάπη προς τον αληθινό Θεό και προς τον πλησίον μας και, με μία φράση, από αγάπη προς την Ορθόδοξη Εκκλησίας μας.

Ως θεμέλιο αυτής της ελεγκτικής παρέμβασης θα χαράξουμε λίγες διευκρινιστικές σειρές που αφορούν την Ιερά μας Παράδοση δηλαδή το σύνολο των αληθειών της Πίστης μας «που αρχικά παραδόθηκαν με τον ενιαίο τύπο της προφορικής διδαχής του Χριστού και των Αποστόλων» (Π. Τρεμπέλα «Δογματική», Τόμος Α΄, σελίς 121).

Για την Ιερά Παράδοση, ο Άγιος Νεκτάριος θα γράψει ότι αυτή «αποτελεί πηγή των αληθειών της χριστιανικής θρησκείας ισότιμη "τῷ Θείω γραπτῷ λόγῳ"» ( Αγίου Νεκταρίου, Ορθόδοξος Ιερά Κατήχησις, 4η έκδ., εκδ. Βασ. Ρηγόπουλου, Θεσσαλονίκη 2001 (c1899), σελ. 177.).

Ας έλθουμε τώρα στην πρώτη παράγραφο του δημοσιευμένου άρθρου με τίτλο: «TA ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΣΤΗΝ ΑΙΡΕΣΗ- ΤΟ ΥΠΕΡΤΑΤΟ  ΚΡΙΤΗΡΙΟ», συντάκτης του οποίου είναι ο κ. Ιωάννης Ρίζος. Διαβάζουμε και σχολιάζουμε: «Θεόδοτος, και γι’ αυτό υπέρτατος Κανόνας της εν Χριστώ σωτηρίας, είναι η Αγία Γραφή. Γράφει ο ιερός Χρυσόστομος: “Θύρα ονόμασε ο Χριστός τις Γραφές, γιατί αυτές μας οδηγούν στο Θεό και μας παρέχουν θεογνωσία”, και συνεχίζει ο ιερός Πατήρ: “Από τη μελέτη των θείων Γραφών να βγάζεις το σωστό συμπέρασμα. Και αν εμφανιστεί κάποιος να λέει κάτι άλλο, να κλείσεις τα αυτιά σου και να φύγεις αμέσως!”.  Θα χρησιμοποιήσουμε λοιπόν μόνο την Αγία Γραφή για να εξετάσουμε το αν στην αίρεση υπάρχουν μυστήρια, ―δηλαδή σωτηριώδης Χάρις―  και να εξάγουμε το αδιαμφισβήτητο συμπέρασμα» [1].

ΣΧΟΛΙΟ Α΄.

Αν και ο αδελφός μας γράφει για το ιστολόγιο με την επωνυμία «Πατερική Παράδοση» (!), από την πρώτη μόλις σειρά χρησιμοποιεί ως υπέρτατο θεολογικό θεμέλιο την άποψη ότι ο «υπέρτατος Κανόνας της εν Χριστώ σωτηρίας» είναι η ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ! Είπε: «Θεόδοτος και για αυτό υπέρτατος Κανόνας της εν Χριστώ σωτηρίας είναι η Αγία Γραφή». Αλήθεια, αυτός ο λόγος (ο φαινομενικά Προτεσταντικός) μπορεί να σταθεί; Όταν ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος (+ 407) λέγει για τις «Γραφές»: «Θύρα ονόμασε ο Χριστός τις Γραφές, γιατί αυτές μας οδηγούν στο Θεό και μας παρέχουν θεογνωσία», εννοεί ως «Γραφές» αποκλειστικά «τῷ Θείω γραπτῷ λόγῳ» ή και τον προφορικό λόγο που πήρε μορφή Γραφής; Εννοεί μόνο την Παλαιά ή μαζί και την Καινή Διαθήκη;

ΜΝΗΜΗ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

 Απομαγνητοφωνημένη ομιλία του μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα:

ΜΝΗΜΗ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ:

       α) Η απόδοση τιμής προς τον Χρυσορρήμονα Πατέρα της Εκκλησίας μας

β)Ερμηνεία της προτάσεως της Θείας Λειτουργίας του Ιερού Χρυσοστόμου: «Μετὰ φόβου Θεοῦ, πίστεως καὶ ἀγάπης προσέλθετε»

[εκφωνήθηκε στις 13-11-2000]       

    Σήμερα, αγαπητοί μου, η Εκκλησία μας τιμά και γιορτάζει τη μνήμη του μεγάλου διδασκάλου της, του αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου. Ό,τι να πει κανείς ή να εγκωμιάσει, πάντα θα έμενε φτωχό μπροστά σε μία τόσο μεγάλη μορφή του λόγου της εκκλησιαστικής διακονίας και της αγιότητος που ήτο ο Ιερός Χρυσόστομος. Αλλ΄έστω και ελλιπώς, κάτι θα μπορούσαμε να πούμε.

    Η Εκκλησία μας τον χαρακτηρίζει με πολλά επίθετα, τα οποία και σας απαριθμώ:  «χρυσήλατον σάλπιγγα» -δηλαδή μία σάλπιγγα χρυσή-, «θεόπνευστον ὄργανον»,  «δογμάτων πέλαγος ἀνεξάντλητον», «Ἐκκλησίας  στήριγμα», «νοῦν οὐράνιον», «σοφίας βυθόν», «κρατῆρα πάγχρυσον», «ἀστέρα ἄδυτον», «μετανοίας κήρυκα», «πιστῶν ὑπογραμμόν», «μαρτύρων ἐφάμιλλον», «ἀγγέλων ἰσοστάσιον», «ἐνδιαίτημα Γραφῶν», και, τέλος, «Χρυσόστομον». Έτσι βλέπομε ότι ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, αγαπητοί μου, στάθηκε μια πάρα πολύ μεγάλη μορφή.

Σᾶς παρακαλῶ, ἐν ὀνόματι τοῦ Χριστοῦ, κατεβῆτε στοὺς δρόμους καὶ διαμαρτυρηθῆτε..

 

MHNYMA

Μητροπολιτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου 

Καντιώτου. 

Ἀθήνα 29.3.1987

«Ἀντίστητε τῷ διαβόλῳ καὶ φεύξεται ἀφ᾿ ὑμῶν» 

(Ἰακ. δ, 7)

Ηχητικά: https://youtu.be/tIKjxuosHh«Μᾶς τὰ πῆραν ὅλα,

 τώρα θέλουν νὰ ἁρπάξουν τὸ διαμάντι, τὸ δὲ διαμάντι εἶνε

 ἡ λευτεριά μας. Δὲν γίνεται λόγος γιὰ κτήματα, γίνεται γιὰ 

τὴ λευτεριά. Τὰ δὲ ἄνθη τῆς ἐλευθερίας εἶναι δῶρα τοῦ 

Θεοῦ, ποὺ φυτρώνουν στὰ σπλάγχνα τοῦ εὐγενικοῦ 

Ἑλληνικοῦ λαοῦ καὶ τὴν λευτεριά μας δὲν θὰ τὴν δώσωμε.

Μπῆκαν καὶ κατέλαβαν ὅλα τὰ ὀχυρά. Ἕνα ὄχυρὸ ζητοῦν 

νὰ τὸ καταλάβουν· ἂν πέσῃ καὶ τὸ ὀχυρὸ αὐτό, ἔπεσε ἡ 

Ἑλλάς(*). Καὶ τὸ μόνο ὀχυρὸ ποὺ στέκεται μέσα εἰς αὐτὴν 

τὴν σαπίλα καὶ διαφθορὰ εἶνε ἡ Ἁγία Ἐκκλησία μας. 

Δὲν θὰ πέσῃ, δὲν θὰ πέσῃ, δὲν θὰ πέσῃ…

Σᾶς παρακαλῶ, ἐν ὀνόματι τοῦ Χριστοῦ, κατεβῆτε στοὺς 

δρόμους καὶ διαμαρτυρηθῆτε..

ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ… ΛΟΓΟΣ ΠΑΡΗΓΟΡΗΤΙΚΟΣ

 

ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ… 

ΛΟΓΟΣ ΠΑΡΗΓΟΡΗΤΙΚΟΣ

«Αν συμβή κάποτε να κυριευθούμε από ανυπόφορο πυρετό» (Ιερός Χρυσόστομος)

Αγαπητοί,

Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος συχνά πυκνά στις ομιλίες του αναφερόταν στο μυστήριο του θανάτου. «Αυτά» –λέγει- «ας τα σκεπτώμαστε και όταν είμαστε υγιείς, κι όταν είμαστε άρρωστοι και ας τα λέμε και  σε άλλους» [1].

Οι δύο αυτές σειρές ως άλλες οροσειρές, αρκούν για να οριοθετήσουν τα σκεπτόμενά μας, ώστε η γραφή μας να περιορισθεί στις αρρώστιες που αιώνες τώρα αιχμαλωτίζουν αλλά και θερίζουν μικρούς και μεγάλους, πλούσιους και φτωχούς, ελεύθερους και δούλους ή αλλιώς μαθητές και καθηγητές, επιφανείς πολιτικούς και αφανής πολίτες, άρχοντες και αρχόμενους, κληρικούς και λαϊκούς, ιατρούς και νοσηλευτές.

Χωρίς να αγνοούμαι ότι «ο θάνατος εισώρμησεν εις τον κόσμον ως καρπός της αμαρτίας», ότι «από την ώραν που ήλθαμεν εις τον κόσμον είμεθα μελλοθάνατοι!» Και κάτι ακόμη∙ «ενώ ο θάνατος έρχεται μίαν φοράν εις την ζωή μας, ημείς τον φοβούμεθα κάθε ημέραν.»[2], ας σκεφτούμε εκείνες τις περιπτώσεις όπου κυριευθήκαμε από ανυπόφορο πυρετό αλλά και όλους εκείνους, που μας υπόσχονταν να τον θεραπεύσουν με κάποιο συγκεκριμένο τρόπο!

π. Αθανάσιος Μυτιληναίος: «Τί εἶναι ὁ ἀφορισμός καί σέ ποιές περιπτώσεις γίνεται αὐτός;»

 

«Τί εἶναι ὁ ἀφορισμός καί σέ ποιές περιπτώσεις γίνεται αὐτός;»

Μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

Απαντήσεις επί αποριών ανδρών- γυναικών

Απορία 64η:

«Τί εἶναι ὁ ἀφορισμός καί σέ ποιές περιπτώσεις γίνεται αὐτός;»

[Εκφωνήθηκε κατά το έτος 1992]

Λέει μία απορία: «Τι είναι ο αφορισμός και σε ποιες περιπτώσεις γίνεται αυτός;».

Ο αφορισμός, αγαπητοί μου, είναι το εξής πράγμα. Κατ΄αρχάς τι θα πει αφορισμός, η λέξις αφορισμός. Από το ρήμα ἀπό+ ὁρίζω. Το ὁρίζω παίρνει δασεία, το π γίνεται φ, τα ξέρουμε αυτά από το Δημοτικό νομίζω, και έτσι λέμε ἀπό + ὁρίζω, ἀπορίζω, ἀφορίζω. Ώστε από εκεί παράγεται ο αφορισμός.

Τι θα πει αφορίζω; Από και όρια, από και ορίζω. Θα πει βγάζω έξω από τα όρια. Η Εκκλησία έχει όρια. Έχει μάντρα, «καί φραγμόν περιέθηκεν», λέει στην παραβολή ο Κύριος. Και στον Ισραήλ είχε βάλει φραγμόν, δηλαδή νοητά σύνορα: «Δεν θα βγεις στους γειτονικούς σου λαούς που ειδωλολατρούν να κάνεις παρέα μαζί τους, συνοικέσια και γιορτές».

CHARLES LIEBER: ΤΟ ΕΝΕΣΙΜΟ ΝΕΥΡΩΝΙΚΟ ΔΙΚΤΥΟ

Μία ἁγία σταυροφορία κατὰ τῆς βλασφημίας καθʼ ὅλην τὴν Πατρίδα μας ἀρχίζει.

 ΕΛΛΗΝΕΣ! Μὴ λησμονῶμεν, ὅτι ἐξ ἀφορμῆς καὶ μιᾶς μόνον βλασφημίας δύναται νὰ καταστραφῆ μία οἰκογένεια, μία συνοικία, μία πόλις, μία νῆσος, μία ὁλόκληρος χώρα. Διότι ὅλοι ὅσοι ἀκούουν τὸν βλάσφημον καὶ δὲν διαμαρτύρονται ὅλοι εἶνε ἔνοχοι.

ΕΩΣ ΠΟΤΕ ΒΛΑΣΦΗΜΙΑΙ;

Δὲν ὑπάρχει, ἀγαπητοί, δὲν ὑπάρχει ἄλλο ὄνομα τιμιώτερον ἀπὸ τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου. Δακρύζουν οἱ Ἅγιοι, κλίνουν γόνυ οἱ Ἄγγελοι καὶ Ἀρχάγγελοι. Τὸ ἀκούουν οἱ δαίμονες καὶ τρέμουν ὡς φύλλα…
Καὶ ὅμως! Ἐὰν ἐν Ἑλλάδι ὑπάρχη ἕνα ὄνομα ποὺ ὑβρίζεται χυδαιότερον παντὸς ἄλλου εἶνε τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Καὶ ἐὰν ὑπάρχη ὄνομα γυναικὸς ποὺ ρίπτεται εἰς τὸν βόρβορον τῶν αἰσχροτέρων λέξεων καὶ φράσεων εἶνε τὸ ὄνομα τῆς Ὑπεραγίας Αὐτοῦ Μητρὸς, τῆς Ἀειπαρθένου Μαρίας.
Εἰς ἄλλας χώρας καὶ βασίλεια οὐδεμία ἀκούεται βλασφημία. Καὶ οἱ ἄγριοι σέβωνται τοὺς θεούς των. Ξένοι ποὺ ἐπισκέπτονται τὴν Πατρίδα μας φρίττουν διὰ τὸ πλῆθος τῶν βλασφημιῶν μας. Οὐδαμοῦ γῆς, ἀκούονται τοιαῦται ἀσεβεῖς ἐκφράσεις κατὰ τῶν θεῖων ὅπως εἰς τὴν Πατρίδα μας.

Ποιὸς μπορεῖ νὰ ἐγγυηθεῖ γιὰ τὸν ἠθικὸ χαρακτῆρα τοῦ βλάσφημου; (ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ)

Ποιὸς μπορεῖ νὰ ἐγγυηθεῖ γιὰ τὸν ἠθικὸ χαρακτῆρα τοῦ βλάσφημου, 

ποιὸς μπορεῖ νὰ στηρίξει τὶς ἐλπίδες του ἢ νὰ στηρίξει τὴν ἐμπιστοσύνη του σ᾿ αὐτόν; Πῶς αὐτὸς ποῦ βλασφημεῖ τὰ ἱερὰ πρόσωπα θὰ σεβαστεῖ τὰ ἀνθρώπινα; Πῶς μπορεῖ νὰ ἐκπληρώσει τὸ καθῆκον πρὸς τὴν κοινωνία, ὅταν γιὰ τὸ ὕψιστο τῶν καθηκόντων του πρὸς τὸ Θεὸ ἀσεβεῖ; (ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ)

Τελειώνοντας, σᾶς παρακαλῶ νὰ βοηθήσετε τοὺς βλάσφημους νὰ μετανοήσουν, νὰ πλησιάσουν στὸ ἱερὸ Μυστήριο τῆς Ἐξομολογήσεως καὶ νὰ ζητήσουν τὸ ἔλεος καὶ τὴν συγγνώμη τοῦ ἁγίου Θεοῦ καὶ νὰ σταματήσουν τὸ βρόμικο αὐτὸ πάθος, διαφορετικὰ ἀπομακρυνθεῖτε ἀπὸ κοντά τους, ὅπως φεύγετε μακριὰ ἀπὸ μία ὀχιά, μήπως καὶ διορθωθοῦν, πρᾶγμα ποὺ εὔχομαι.

Ἁγίου Νεκταρίου – Λόγος περὶ βλασφημίας

ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΠΟΔΟΣΗ

Βλασφημία! Λέξη φοβερὴ, λέξη ποὺ προκαλεῖ ἀποτροπιασμό, λέξη ποὺ φανερώνει 

ἀσέβεια πρὸς τὸ Θεό.

Ἡ βλασφημία εἶναι ἔκφραση μίσους κατὰ τοῦ Θεοῦ, εἶναι ἀποτέλεσμα 

βρώμικης καρδιᾶς καὶ χαρακτηρίζει πονηρὴ ψυχή.

Ἡ βλασφημία προκαλεῖται ἀπὸ ἄνθρωπο ποὺ εἶναι αἰχμάλωτος στοὺς δαίμονες 

καὶ στὴν ψυχὴ καὶ στὸ σῶμα.

Ὁ βλάσφημος ἐξουσιάζεται ἀπὸ τὸν πονηρὸ δαίμονα, εἶναι ἡ φωνὴ ποὺ ἐξέρχεται 

ἀπὸ τὸ βάθος τῆς κακίας, εἶναι ἡ ἠχὼ τοῦ Ταρτάρου.

Ὁ βλάσφημος ἀγανακτεῖ κατὰ τοῦ Θεοῦ καὶ βγάζει ἀπὸ τὴν πονηρὴ καρδιά 

του βλάσφημες ἐκφράσεις, γεμάτες χολὴ καὶ ἀσέβεια!

ΜΕΤΑ ΜΙΑΝ ΚΑΙ ΔΕΥΤΕΡΑΝ ΝΟΥΘΕΣΙΑΝ ΠΑΡΑΙΤΟΥ

 ΣΧΟΛΙΟ:  Τι είπε ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών κατά την χειροτονία του νέου Μητροπολίτη Καστορίας Καλλινίκου στις10/10/2021;

Τι είπε ο π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός* στις 12/10/2019;

Εν τέλει ποιος ο ψευδο-δάσκαλος και ποιο το ψευδο-μαθητούδι;

(* το 2009 αναγορεύθηκε Διδάκτωρ του Τμήματος Ποιμαντικής και Κοινωνικής Θεολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης).

ΜΕΤΑ ΜΙΑΝ ΚΑΙ ΔΕΥΤΕΡΑΝ ΝΟΥΘΕΣΙΑΝ ΠΑΡΑΙΤΟΥ

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός 12/10/2019

ΜΕΤΑ ΜΙΑΝ ΚΑΙ ΔΕΥΤΕΡΑΝ ΝΟΥΘΕΣΙΑΝ ΠΑΡΑΙΤΟΥ

 

 «Αἱρετικόν ἄνθρωπον μετά μίαν καί δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ, εἰδώς ὅτι ἐξέστραπται ὁ τοιοῦτος καί ἁμαρτάνει ὤν αὐτοκατάκριτος» (Τίτ. 3, 10-11)

 

«Τον άνθρωπο που ακολουθεί πλανερές διδασκαλίες συμβούλεψέ τον μία δύο φορές, κι αν δεν ακούσει, άφησέ τον με τη βεβαιότητα πως αυτός έχει πια διαστραφεί και αμαρτάνει, καταδικάζοντας έτσι ο ίδιος τον εαυτό του»

 

Υπάρχουν θέματα στη ζωή μας στα οποία οι διαφορετικές απόψεις είναι ανθρώπινο να υφίστανται. Ο καθένας μας έχει την προσωπικότητά του και βλέπει την ζωή με τον τρόπο του. Υπάρχουν βεβαίως άνθρωποι που και πείρα και γνώση έχουν και, στην πνευματική ζωή, φώτιση από τον Θεό, ώστε να μπορούμε να τους συμβουλευτούμε και να ελέγξουμε την αλήθεια της γνώμης μας, ακόμη κι αν αποφασίσουμε ότι οι συμβουλές τους δεν μας ταιριάζουν. Υπάρχουν όμως και θέματα στα οποία δεν μπορούμε να έχουμε διαφορετική γνώμη. Αυτά έχουν να κάνουν με την πίστη και την αλήθεια της. Είναι τα δογματικά ζητήματα, αυτά που αναδεικνύουν Ποιος είναι ο Θεός που πιστεύουμε, ποια είναι η Εκκλησία στην οποία είμαστε μέλη, ποιο είναι το νόημα της ζωής που μας δόθηκε και ακολουθούμε. Εκεί δεν χωρούν συμβιβασμοί, αλλά όποιος ακολουθεί πλανερές διδασκαλίες, αποκόπτει τον εαυτό του από την πίστη, αμαρτάνει έχοντας  διαστραφεί ως προς την αλήθεια.

 

Είναι εύκολο ο καθένας μας να αυτοαναγορευθεί προστάτης της πίστης και να κατηγορεί άλλους ανθρώπους ως αιρετικούς. Δεν είναι φαινόμενο των καιρών μας, αλλά ίσχυε στην Εκκλησία από την αρχή της παρουσίας της στον κόσμο. Γι’ αυτό και ο απόστολος Παύλος μας υποδεικνύει κάποια κριτήρια με τα οποία καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε αυτό το θέμα. Τη αναφορά του για τις συμβουλές στους αιρετικούς και την αυτοκαταδίκη τους δεν την απευθύνει στον καθέναν μας μέσα στην Εκκλησία, αλλά στον μαθητή του τον απόστολο Τίτο, ο οποίος ήταν επίσκοπος στην Κρήτη. Για τον απόστολο Παύλο ο καθένας μας οφείλει να έχει την θέση που του ταιριάζει στην εκκλησιαστική ζωή. Ο κύριος υπεύθυνος είναι ο επίσκοπος, ο διάδοχος των αποστόλων, αυτός που έχει εκλεγεί από την Εκκλησία να συνεχίσει και την πίστη και το έργο τους. Όσοι βρισκόμαστε υπό τον επίσκοπο, ιερείς, μοναχοί και μοναχές, θεολόγοι, λαϊκοί οφείλουμε να έχουμε επίγνωση της θέσης μας.

 

Ο αιρετικός στην πράξη επιλέγει κάποιες από τις αλήθειες της πίστης, τις οποίες ερμηνεύει και ζει κατά το θέλημα και την σκέψη του και όταν έρχεται η στιγμή οι θέσεις τους να τεθούν υπό την κρίση του σώματος του Χριστού, φεύγει από το σώμα. Αποτειχίζεται. Αποχωρεί. Ιδρύει δική του εκκλησία, ομάδα, παρασυναγωγή. Κριτήριο της αλήθειας είναι η σκέψη του και ο ίδιος ο εαυτός του, η γνώμη του. Γι’ αυτό και δεν δέχεται συμβουλές. Δεν δέχεται άλλες διδασκαλίες, αλλά εμμένει στις δικές του θέσεις. Ο αιρετικός είναι ατομοκεντρικός. Λησμονεί ότι η αλήθεια βρίσκεται στην κοινωνία με το σώμα του Χριστού και μόνο όταν υπάρχει αυτή η κοινωνία υπάρχει αλήθεια.