«ΘΑΝΑΤΙΚΗ ΠΟΙΝΗ ΚΑΙ ΑΜΒΛΩΣΕΙΣ
Ἐν Ἀθήναις τῇ 1ῃ Ὀκτωβρίου 1981
Κύριε Διευθυντά,
 |
| Ὁ μὴ ἀνεχόμενος τὴν θανάτωσιν ἑνὸς ἀποδεδειγμένου κακούργου, ἑνὸς εἰδεχθοῦς δολοφόνου, εἰς ὃν μάλιστα παρέχονται τόσα μέσα πρὸς ὑπεράσπισιν ἑαυτοῦ, πῶς ἀνέχεται τὴν θανάτωσιν ἑνὸς ἀθώου καὶ ἀνυπεράσπιστου πλάσματος, οὗ τὸ μοναδικὸν «ἔγκλημα» ὑπῆρξεν ὅτι, κατ᾿ ἐπιταγὴν ἀτέγκτων καὶ ἀδηρίτων φυσικῶν Νόμων, ἔλαβεν ὕπαρξιν; |
Οὐχὶ ἅπαξ, ἀλλὰ πολλάκις κατὰ τὸ παρελθὸν ἐπέκρινα ἀπαράδεκτα χριστιανικῶς νομοθετήματα ἢ ἄλλας ἐνεργείας τῆς κυβερνώσης πολιτικῆς Παρατάξεως. Προχείρως παραπέμπω εἰς ἄρθρον μου, δημοσιευθὲν ἐν τῷ «Ὀρθοδόξῳ Τύπῳ» τῇ 3ῃ/8/1979, ἔνθα στηλιτεύω «τὴν ἐκ τῆς ἀρχῆς τοῦ Συντάγματος μετακίνησιν εἰς τὸ τρίτον ἄρθρον τῶν περὶ θρησκείας καὶ Ἐκκλησίας διατάξεων», «τὴν ἀπάλειψιν τῆς ὑποχρεώσεως τοῦ ἑκάστοτε Ἀνωτάτου Ἄρχοντος ὅπως πρεσβεύῃ τὸ Ὀρθόδοξον Δόγμα», τὰ δοθέντα εἰς τοὺς ἀντιχρίστους Χιλιαστὰς προνόμια, τοὺς Νόμους περὶ ἀμβλώσεων καὶ «αὐτομάτου διαζυγίου», τὴν ἐκβαρβάρωσιν τῆς Ἑλληνικῆς γλώσσης, ἣν χαρακτηρίζω ὡς «ἐθνικὴν συμφοράν», τὴν σύναψιν διπλωματικῶν σχέσεων μετὰ τῆς «Ἁγίας Ἕδρας», κ.τ.λ. κ.τ.λ…. Συνεπῶς δὲν κινδυνεύω νὰ παρεξηγηθῶ ὅτι ἐκ «πολιτικῆς ἀντιθέσεως» κινῶ σήμερον τὴν γραφίδα μου κατ᾿ ἄλλης πολιτικῆς Παρατάξεως, καὶ συγκεκριμένως τῆς ἀποτελούσης τὸ Κόμμα τῆς μείζονος ἀντιπολιτεύσεως. Οὐδεὶς Κληρικός, ἄλλωστε, σεβόμενος ἑαυτόν, εἶνε δυνατὸν νὰ ὁρμᾶται εἰς οἱανδήποτε πρᾶξιν αὐτοῦ ἐκ πολιτικῶν συμπαθειῶν ἢ ἀντιπαθειῶν. Ὑπέρτατον κριτήριον ἔχει τὸν Νόμον τοῦ Θεοῦ καὶ μόνον τὸν Νόμον τοῦ Θεοῦ. Ἐξ αὐτῆς τῆς σκοπιᾶς θεᾶται τὰ πάντα καὶ κρίνει τὰ πάντα. Λοιπόν:
