 |
| «Δὲν νοεῖται Ἐκκλησία ἄνευ ἐπισκόπου καὶ ἂν ἡ ἑνότης τοῦ ἐπισκόπου μετὰ τοῦ λαοῦ, ὡς ἄρρηκτος σχέσις, συνεπάγεται ἄμεσον μετάδοσιν τοῦ πνεύματος τοῦ πρώτου πρὸς τὸν δεύτερον, εὔκολα ἀντιλαμβάνεται κανεὶς πόσην εὐθύνην ἔχει ὁ ἐπίσκοπος ὡς πρὸς τί μεταδίδει πρὸς τὸν λαόν του. Καὶ φυσικὰ προκαλεῖται ἡ μεγίστη τῶν ἀντιφάσεων, ὅταν ὁ ἐπίσκοπος δὲν ὠθῇ πρὸς ὑψηλοτέρας πνευματικὰς ἀναβάσεις τὰ τέκνα του, διὰ τῆς παραδοσιακῆς ἀγωγῆς τῆς ἀδιαλείπτου προσευχῆς, τῆς μελέτης τῶν Ἁγίων Πατέρων, τῆς ἀσκήσεως, τῆς ταπεινώσεως καὶ τῆς ἀγάπης, ποὺ ὅλα αὐτὰ προϋποθέτουν μοναστήριον καὶ μονασμόν» ΜΟΝΑΧΟΥ ΘΕΟΚΛΗΤΟΥ ΔΙΟΝΥΣΙΑΤΟΥ |
Τό οὐσιαστικόν ἔργον τοῦ Ἐπισκόπου
Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση
Διαβάζουμε συχνὰ σχόλια γιὰ διάφορες κοσμικὲς δραστηριότητες νέων μητροπολιτῶν προκειμένου νὰ ἐνισχύσουν σκοπούς ποὺ μόνοι τους ἐπιλέγουν. Συνήθως διοργανώνουν μουσικὲς ἐκδηλώσεις, γιὰ νὰ ἱκανοποιήσουν τὴ φιλοδοξία τους, νὰ προβληθοῦν στὸ λαὸ ὅτι ἐνδιαφέρονται γι᾽ αὐτὸν καὶ βρίσκονται στὸ πλευρό του. Παράλληλα δὲν παραλείπουν νὰ πουλήσουν εἰσιτήρια γιὰ τὶς ἀνάγκες τῶν ἱδρυμάτων τῶν μητροπόλεών τους!
Τὰ τελευταῖα χρόνια μεταφέρουν ἅγια λείψανα, ἱερὲς εἰκόνες ἢ ἀντίγραφα αὐτῶν ἀπὸ διάφορα γνωστὰ προσκυνήματα, γιὰ νὰ πάρουν οἱ πιστοὶ εὐλογίες καὶ φυσικά, δοθείσης τῆς εὐκαιρίας, νὰ ρίξουν καὶ τὸν ὀβολό τους στὸ «ἱερό» κυτίον.
Ἐπίσης οἱ συγκεκριμένοι μητροπολῖται δέχονται χρηματικὰ ποσὰ ἀπὸ πλούσιους ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι προφανῶς δὲν ἔχουν χριστιανικὸ ἦθος, ἀλλὰ ἐπιδιώκουν μὲ τὶς δωρεές τους νὰ προβληθοῦν στὸ λαὸ ὡς φιλόθρησκοι καὶ φιλάνθρωποι. Οἱ μητροπολίτες τοὺς ἀπονέμουν δημοσίως τιμές, τοὺς παρασημοφοροῦν καὶ διατηροῦν κοινωνικὲς σχέσεις μαζί τους. Τοὺς προβάλλουν πρὸς παραδειγματισμὸ στὸ λαό, ποὺ συνήθως ἀντιμετωπίζει πολλὰ προβλήματα στὴ ζωή του!
Ἄλλοι ἀρχιερεῖς ἐπίσης ἔχουν ἐπιχειρηματικὸ πνεῦμα καὶ ἀξιοποιοῦν τὰ ἐγκαταλελειμμένα ἐκκλησιαστικὰ βοσκοτόπια μὲ τὸ νὰ διατηροῦν ζῶα καὶ νὰ χρησιμοποιοῦν ἀλλοδαποὺς γιὰ βοσκοὺς καὶ ἐργάτες, ἐκμεταλλευόμενοι τὶς δύσκολες περιστάσεις ποὺ ἀντιμετωπίζουν. Τὸ ποιμαντικό τους ἔργο εἶναι κτηνοτροφικό!
Μερικοί προοδευτικοί μητροπολίτες πρωτοστατοῦν στὴ δημιουργία Μὴ Κυβερνητικῶν Ὀργανώσεων γιὰ διάφορους σκοπούς, ποὺ δὲν ἔχουν καμία σχέση μὲ τὸ ποιμαντικό τους ἔργο. Ὁ σκοπός τους εἶναι νὰ ἐξασφαλίζουν ἀπὸ διάφορες πηγὲς σημαντικὰ ποσά, τὰ ὁποῖα διαχειρίζονται, ὅπως οἱ ἴδιοι ἐπιθυμοῦν, χωρὶς κανένα οὐσιαστικὸ ἔλεγχο.
Οἱ τρόποι αὐτοὶ χρηματοδότησης τῶν μητροπόλεων δὲν πρέπει νὰ θεωροῦνται ποιμαντικὲς δραστηριότητες. Ἔχουν ἀρνητικὸ ἀντίκτυπο στοὺς πιστοὺς χριστιανούς, οἱ ὁποῖοι ἄλλα περιμένουν ἀπὸ τοὺς πνευματικούς τους πατέρες. Ὁ ἀείμνηστος Γέροντας Θεόκλητος Διονυσιάτης περιγράφει τὰ οὐσιώδη καθήκοντα τοῦ ἐπισκόπου ὡς ἑξῆς: «Δὲν νοεῖται Ἐκκλησία ἄνευ ἐπισκόπου καὶ ἂν ἡ ἑνότης τοῦ ἐπισκόπου μετὰ τοῦ λαοῦ, ὡς ἄρρηκτος σχέσις, συνεπάγεται ἄμεσον μετάδοσιν τοῦ πνεύματος τοῦ πρώτου πρὸς τὸν δεύτερον, εὔκολα ἀντιλαμβάνεται κανεὶς πόσην εὐθύνην ἔχει ὁ ἐπίσκοπος ὡς πρὸς τί μεταδίδει πρὸς τὸν λαόν του. Καὶ φυσικὰ προκαλεῖται ἡ μεγίστη τῶν ἀντιφάσεων, ὅταν ὁ ἐπίσκοπος δὲν ὠθῇ πρὸς ὑψηλοτέρας πνευματικὰς ἀναβάσεις τὰ τέκνα του, διὰ τῆς παραδοσιακῆς ἀγωγῆς τῆς ἀδιαλείπτου προσευχῆς, τῆς μελέτης τῶν Ἁγίων Πατέρων, τῆς ἀσκήσεως, τῆς ταπεινώσεως καὶ τῆς ἀγάπης, ποὺ ὅλα αὐτὰ προϋποθέτουν μοναστήριον καὶ μονασμόν».
Οἱ πιστοὶ δὲν θέλουν ὁ ἐπίσκοπος νὰ ἔχει στενὴ συνεργασία μὲ τοὺς πολιτικοὺς καὶ νὰ ὑπηρετεῖ τοὺς ἐφήμερους σκοπούς τους, δηλαδὴ τὴν ἐπανεκλογή τους καὶ τὴν ἱκανοποίηση ποικίλων συμφερόντων τους. Οὔτε πρέπει νὰ ζητοῦν οἱ ἴδιοι διευκολύνσεις καὶ χρηματοδοτήσεις ἀπ᾽ αὐτούς. Ἡ ἀξιοπρέπεια δὲν βλάπτει καὶ ὁ σεβασμὸς πρὸς τὸ πρόσωπο τοῦ ἐπισκόπου διατηρεῖται, ὅταν ἐκεῖνος εἶναι ὁ ταπεινὸς ποιμένας τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ ὁδηγεῖ τοὺς ἀνθρώπους στὸ δρόμο τοῦ Θεοῦ μὲ τὸ λόγο του καὶ τὴν ἀρετή του. Ἐὰν ὅμως ὁ ἐπίσκοπος ἔχει κοσμικὸ φρόνημα καὶ τὸ ἀξίωμά του τὸ θεωρεῖ κοσμικόν, ποὺ πρέπει νὰ τὸ δέχονται οἱ ἄνθρωποι, γιατί εἶναι ἐξουσία, τὰ πράγματα περιπλέκονται καὶ μοναδικός τρόπος ἀπαλλαγῆς ἀπὸ τὶς δραστηριότητές του ἡ ἀπομάκρυνση ἀπὸ τὸ περιβάλλον του. Οἱ πιστοὶ ἄνθρωποι δὲν θέλουν ἄλλους δυνάστες. Ἔχουν τοὺς πολιτικούς, οἱ ὁποῖοι συνεχῶς τοὺς ταλαιπωροῦν καὶ τοὺς πληγώνουν μὲ τὶς εὔκολες ὑποσχέσεις γιὰ τὴ βελτίωση τῆς ζωῆς τους, οἱ ὁποῖες ὅμως ποτέ δὲν γίνονται πράξεις. Ἂν συμπράττει μὲ αὐτοὺς καὶ ὁ ἐπίσκοπος, ἀλίμονο! Ἡ μητρόπολή του θὰ βρίσκεται σὲ μαρασμὸ κι ἂς ὑπάρχουν μερικά ἔργα κοινωνικῆς ὠφέλειας. Τὸ κύριο ἔργο τοῦ ἐπισκόπου εἶναι πνευματικὸ καὶ προϋποθέτει ἀδιάκοπο ἀγώνα. Μόνο του τὸ ὑψηλὸ ἀξίωμα δὲν κάνει τὸν ἐπίσκοπο οὔτε ἐνάρετο, οὔτε ταπεινό, οὔτε στοργικό πατέρα.
