ΣΧΟΛΙΟ: Καλά, οι αριστούχοι απόφοιτοι και λοιποί "εκλεκτοί" ... δεν κατάλαβαν τίποτε;
Υ.Γ.
"Ελπίζω, ότι μεταξύ σας κανείς δεν είνε ασεβής και βλάσφημος. Αυτός που πιστεύει σε ανάστασι και κρίσι, δε βλαστημάει τον κριτή..." (Φωνή π. Αυγουστίνου Καντιώτη)
 |
(Γρηγόριος Παπαθωμάς) Γι’ αυτό, τελειώνοντας ... (τονίζω) ότι αν έχει ΑΞΙΑ η Ανάσταση του Χριστού είναι για ένα και μόνο λόγο. Γιατί θα ξανανταμώσουμε τους αγαπημένους μας. Γι’ αυτό το λόγο έχει (αξία) η Ανάσταση του Χριστού. Αλλιώς δεν έχει αξία καμμιά. Το να έλθει απλώς ο Χριστός για να κάνει μια θρησκεία, δεν χρειαζόταν, υπήρχαν τόσες άλλες θρησκείες. Το να έλθει ο Χριστός και να λέει ότι ‘’ξέρετε οι ψυχές είναι αθάνατες’’, μα αυτό το είπε ο Πλάτωνας! δεν χρειαζόταν να έλθει ο Χριστός για να μας το πει, το έλεγαν κι άλλοι πριν. Αυτό που δεν έκανε ΚΑΝΕΙΣ και έκανε ο Χριστός, είναι ότι νίκησε τον θάνατο με τον θάνατό του. «Θανάτω θάνατον πατήσας και τοις εν τοις μνήμασι ζωήν χαρισάμενος». |
ΠΤΟΛΕΜΑΪΔΑ
2026 "Κυριακή των Μυροφόρων" - Αρχιερατική Λειτουργία Χοροστατούντος του
Μητροπολίτη Περιστερίου Γρηγόριου
«Όταν έφυγα
[από την Πτολεμαΐδα] και βρέθηκα μετά στη Θεσ/νίκη ως φοιτητής, και στη
συνέχεια… Είμαι ιδιαίτερα συγκινημένος όχι μόνο γιατί βρίσκομαι στην Εκκλησία
της Αγίας Τριάδος [Πτολεμαΐδος] όπου ερχόμουν πάντα για τις θείες Λειτουργίες
και για τους κατανυκτικούς Εσπερινούς, αλλά και γιατί ανέβηκα σήμερα στον Δεσποτικό
θρόνο στον οποίο ανέβηκε, ανέβαινε τότε, όταν εγώ ήμουνα μικρός, όταν πρωτοήρθα
8 χρονών και μέχρι τα 18 μου χρόνια, ανέβαινε ο επίσκοπος της εποχής εκείνης, ο
μακαριστός Μητροπολίτης Φλωρίνης π. Αυγουστίνος.
Πολλές φορές τον άκουσα, απ’ αυτόν τον Άμβωνα! και σήμερα, σας το εξομολογούμαι, με συντριβή καρδίας ανέβηκα σ’ αυτόν τον Ιερό Θρόνο, τον οποίο εκείνος στόλιζε μα τα κηρύγματά του, αλλά και με τις θείες Λειτουργίες.
Θέλω μ’
αυτήν την ευκαιρία να ευχαριστήσω τον νυν Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Φλωρίνης κ.
Ειρηναίο και αγαπητό συνεπίσκοπό μου, ο οποίος κατόπιν εισηγήσεώς του π.
Ιωάννου [εφημέριος του εν λόγω ιερού Ναού], εδώ, του αγαπητού, με κάλεσαν σήμερα να βρίσκομαι εδώ,
με αφορμή και τα 50 χρόνια της γιορτής του 1ου Λυκείου, στο οποίο
εγώ υπήρξα πρώτος απόφοιτος, τότε [που από Εξατάξιο Γυμνάσιο έγινε Λύκειο…].
Πολύ ωραίος συνδυασμός αυτός για να βρεθούμε όλοι μαζί σήμερα εδώ και μάλιστα,
να μου επιτρέψετε και να πω ότι οι συμπατριώτες μου, οι Βλατσιώτες, από τη
Βλάστη και οι Ναματιανοί, εδώ αναπτύχθηκαν, γύρω από την περιοχή της Αγίας
Τριάδος, περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη περιοχή, όταν είχαν εκείνη την επαφή,
την εμπορική αλλά και άλλες επαφές με την Πτολεμαΐδα, τα Καϊλάρια τότε, όπως τα
λέγαμε! Καλάρια, όπως λέμε στο χωριό [Νάματα].
Χαίρομαι λοιπόν που βρίσκομαι σ’ αυτήν την όμορφη συγκυρία για να επικοινωνήσω και εγώ μαζί σας μετά από τόσο καιρό,
καθώς η ζωή με οδήγησε σε άλλα μέρη και στη συνέχεια στο εξωτερικό. Και έρχομαι σήμερα εδώ, σ’ αυτήν την Ενορία που και εγώ βρισκόμουν! να έρθω ως Επίσκοπος. Έφυγα παιδί και σήμερα βρίσκομαι κληρικός εδώ αλλά και Επίσκοπος.Θα ΄θελα
λοιπόν, έχοντας εκφράσει ένα εκχύλισμα μικρό από την καρδιά μου, των
συγκινήσεων που ζω σήμερα εδώ, να πούμε και δύο λόγια τα οποία μας δίνει η
σημερινή γιορτή ‘’Κυριακή των Μυροφόρων’’, αλλά και η αναστάσιμη περίοδος που
βρισκόμαστε.
Μόλις πριν
από λίγο ακούσαμε στο Ευαγγέλιο μία φράση που προβληματίζει όλη την
ανθρωπότητα. Δεν προβληματίζει μόνο τις Μυροφόρες, αλλά προβλημάτιζε όλους τους
ανθρώπους! μέχρι εκείνη τη στιγμή που οι Μυροφόρες εξέφρασαν την απορία,
Το
περιστατικό το γνωρίζετε∙ ο Χριστός έχει ενταφιαστεί, βρίσκετε
στον τάφο, και επάνω στον τάφο έβαλαν έναν μεγάλο λίθο, όπως συνηθιζόταν τότε για
να σφραγίσουν τον τάφο. Αυτόν τον βράχο που είχαν βάλει επάνω, δεν μπορούσε να
τον μετακινήσει ένας άνθρωπος και δύο, ήθελε αρκετούς ανθρώπους για να
σφραγίσουν τον τάφο! και οι Μυροφόρες κάνουν κάτι παράδοξο, αδελφοί μου. Τι
είναι αυτό που κάνουν; Ξεκινούν να πάνε στον τάφο για να μυρώσουν το σώμα του
Χριστού, τη δεύτερη και τη τρίτη μέρα όπως συνηθιζόταν σ’ εκείνην την Ιουδαϊκή
παράδοση. Και καθώς πήραν την απόφαση να πάνε προς τον τάφο, ταυτόχρονα,
αναρωτιόταν και έλεγαν, όπως το ακούσαμε στο Ευαγγέλιο κατά Μάρκον:
«Τις
αποκυλίσει ημίν τον λίθον εκ της θύρας του μνημείου;» (Μάρκ. 16:3), ‘’Ποιος θα
αποκυλίσει ημίν τον βράχο από την θύρα του μνημείου, από την είσοδο του τάφου;’’.
Ανθρωπίνως για τις ίδιες αυτό ήταν αδύνατον, αλλά είχαν μία πεποίθηση η οποία
έχει ένα μήνυμα, και για μας! Ποιο είναι αυτό, αδελφοί μου;
Είναι,
μεταλλάσσοντας τα λόγια των Μυροφόρων, είναι το ίδιο ερώτημα που έθεταν οι
άνθρωποι από την αρχαιότητα, από τότε που πατάει άνθρωπος επάνω στη γη μέχρι
και την εποχή των Μυροφόρων! οι οποίοι έλεγαν, έβλεπαν τους ανθρώπους να είναι
πεθαμένοι μέσα στους τάφους και έλεγαν: Ποιος θα αποκυλίσει αυτόν τον μεγάλο
βράχο του θανάτου, για να βγουν από μέσα οι άνθρωποι ζωντανοί; Κανείς μέχρι την
εποχή της Μυροφόρων, μέχρι την αποχή της Ανάστασης του Χριστού δεν κατάφερε να
μετακινήσει τον «βράχο» αυτόν, που καταπλάκωνε τους ανθρώπους όλους και μας
έθετε αμετακίνητους και καρφωμένους σε κατάσταση θανάτου.
Με αυτόν τον
θάνατο πάλεψαν, αδελφοί μου, όλοι οι άνθρωποι και όλη η ανθρωπότητα αλλά δεν
υπήρχε απάντηση. Αυτόν τον θάνατο ήλθε ο Χριστός για να τον νικήσει. Αδελφοί
μου, ο Χριστός ήλθε για ένα πράγμα! για να νικήσει τον θάνατο. Γι’ αυτό
σαρκώθηκε, γι’ αυτό ανέβηκε πάνω στο Σταυρό, γι’ αυτό πέθανε πάνω στο Σταυρό,
γι’ αυτό ενταφιάστηκε! Για να «αποκυλίσει» τον λίθο από την θύρα του μνημείου.
Γι’ αυτό ήλθε ο Χριστός, για να μας δώσει ζωή και περισσώς ζωή.
Με τον
χαιρετισμό που και εγώ σας απεύθυνα, στην αρχή του κηρύγματος, με τον ίδιο
χαιρετισμό και η Εκκλησία μάς χαιρετά και μας δίνει το άγγελμα και το μήνυμα. Ποιο
είναι αυτό το μήνυμα; Είναι αυτό που ψέλνετε και είναι ο εθνικός ύμνος της
Ανάστασης. Το «Χριστός Ανέστη». Όχι το σκέτο «Ανέστη», (αλλά το) «Ανέστη εκ
νεκρών». Και πως Ανέστη εκ νεκρών; Θανάτω θάνατον πατήσας! με τον θάνατο πάτησε
και κατανίκησε τον θάνατο. Αυτός είναι ο αποκυλισμός του λίθου. Ο Χριστός είναι
αυτός που το πέτυχε.
Και
πηγαίνουν οι Μυροφόρες και βρίσκουν μπροστά στον τάφο, και βρίσκουν, ΔΕΝ
βρίσκουν πια το σώμα του Χριστού για να το μυρώσουν, γιατί ήδη είχε νικήσει τον
θάνατο.
Πως νίκησε
τον θάνατο, αδελφοί μου;
Θα πάμε
λίγες μέρες πριν, την Μ. Πέμπτη όταν ο Χριστός βρίσκεται επάνω στο Σταυρό μαζί
με τους δύο ληστές! και ο ένας ο ληστής ο οποίος έχει αντιληφθεί τι είναι αυτός
ο Χριστός, τι είναι Αυτός ο καταδικασμένος ως κακούργος επάνω στο Σταυρό, ότι
έχει κάτι το ιδιαίτερο, έχει κάτι το διαφορετικό. Και γυρίζει και του λέει, ο
ληστής: Μνήσθητί μου, Κύριε όταν έλθεις εν τη βασιλεία σου. Αυτό είναι το
ΑΙΤΗΜΑ, είναι το αίτημα των ανθρώπων οι οποίοι βρίσκονται όπως και ο ληστής
μπροστά στο θάνατο, γιατί ξέρει ότι σε λίγο θα τον σκοτώσουν, σε λίγο θα
πεθάνει και ζητά αυτό που του το προσφέρει μόνο ο ΣΥΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΣ ΧΡΙΣΤΟΣ. Και ο
Χριστός, του απαντάει αυτό που είναι το μήνυμα για όλη την ανθρωπότητα και για όλους μας. Και του
λέει: ‘’Αμήν, αμήν λέγω σοι, σήμερον μετ’ εμού έση εν τω παραδείσω’’. Για να
κρατήσουμε αυτή τη φράση την οποία την προσπερνάμε όταν την ακούμε από το 5ο
Ευαγγέλιο της Μ. Πέμπτης. Τι του λέει ουσιαστικά; Του λέει: Σε λίγο, σε λίγο θα
σε παραλάβω και θα πάμε μαζί σ’ αυτό που μόλις τώρα ευχήθηκες! που σημαίνει με άλλα λόγια: Θα σε πάρω, λέει, από το χεράκι, θα
περπατήσουμε μαζί και θα πάμε να συναντήσουμε όλους εκείνους τους πεθαμένους
από την αρχαιότητα, από τον Αδάμ και την Εύα μέχρι αυτήν τη στιγμή, και θα πάμε
να τους φέρουμε το ΜΗΝΥΜΑ της Ανάστασης και της Βασιλείας.
Πριν μάθουν
οι Μυροφόρες - οι πρώτες – ότι ο Χριστός Αναστήθηκε, αδελφοί μου, το έμαθαν
όλοι οι πεθαμένοι, μέχρι εκείνη τη στιγμή.
Κρατώντας
από το χέρι τον ληστή και τον κακούργο, ο οποίος ζήτησε να είναι δίπλα του και κοντά του.
Αυτό
σημαίνει ότι το πρώτο μήνυμα της Ανάστασης, δεν το πήραν οι ζωντανοί! το πήραν
οι πεθαμένοι. Και ο Χριστός τους είπε ένα πράγμα, τότε: ‘’Μέχρι σήμερα ζούσατε
στο αδιέξοδο χάος, μέχρι στιγμής δεν υπήρχε καμμιά ελπίδα ζωής πέρα από τον θάνατο, γιατί δεν
υπήρχε ΚΑΝΕΙΣ να κυλίσει αυτήν την πλάκα που σκεπάζει τον καθένα’’. Και τους
είπε ο Χριστός μία απλή λέξη που την είπε ουσιαστικά και στον ληστή. Τους είπε:
‘’Μέχρι σήμερα ήσασταν πεθαμένοι, από σήμερα και πέρα θα είστε κεκοιμημένοι’’.
Γι’ αυτό και δεν λέμε, λέμε τα κοιμητήρια, τα λέμε κοιμητήρια γιατί ακριβώς οι
άνθρωποι δεν είναι πεθαμένοι! οι άνθρωποι εκεί είναι κεκοιμημένοι. Και μάλιστα
είναι αυτοί που όπως είπα, πήραν το πρώτο μήνυμα της Ανάστασης και είδαν στο
πρόσωπο του Χριστού ότι τους χαρίζει πλέον «ζωή αιώνια», ότι δεν είναι
πεθαμένοι. Εκείνοι είναι πιο κοντά στο γεγονός αυτό της Ανάστασης, που εμείς
τιμούμε το Πάσχα. Εμείς είμαστε λίγο μακριά, εμείς (=οι ζώντες) ακόμη
βρισκόμαστε μπροστά στην απειλή του θανάτου και φοβόμαστε και συμπεριφερόμαστε
ανάλογα με το πως τελικά θα προχωρήσει η ζωή μας και που θα πάω.
Και παίρνω ευκαιρία, από τη συνομήλική μου, την Ελένη, της οποίας σήμερα εδώ έχουμε το ιερό μνημόσυνο, για να αναφέρω ένα πράγμα και μ’ αυτό θα τελειώσω! έτσι μια μικρή ιστοριούλα την οποία θα την βγάλω από την καρδιά μου και για την Ελένη, την κεκοιμημένη, αλλά και για όλους μας, οι οποίοι χάσαμε ανθρώπους αγαπητούς και αγαπημένους, γονείς, συγγενείς, φίλους, αδέλφια. Όταν πριν από 30 χρόνια ευρισκόμενος στο Κιλκίς και χειροτονήθηκα Διάκονος από τον μακαριστό Απόστολο, ήμουν μόλις Διάκονος μιας εβδομάδος! την μία Κυριακή χειροτονήθηκα και την επομένη ήταν η πρώτη μου Λειτουργία ως Διάκονος. Και την ώρα που τελειώσαμε την Θ. Λειτουργία, ξαφνικά, βρισκόμενοι μέσα στο Ιερό της Μεταμορφώσεως, στον Μητροπολιτικό Ναό στο Κιλκίς, ακούγετε απ’ έξω να γίνεται κλάμα, κοπετός και θρήνος. Και γυρίζει ο μακαριστός, ο Απόστολος και λέει στον παπα-Κώστα, στον προϊστάμενο του Ναού. Λέει: ‘’Τι γίνεται έξω; Γιατί γίνεται αυτό το πράγμα;’’. Και λέει: ‘’Σεβασμιώτατε, έχουμε σήμερα 40νθήμερο μνημόσυνο ενός παιδιού19 ετών που σκοτώθηκε σε τροχαίο ατύχημα με μοτοσυκλέτα’’. Και ξαφνικά, αδελφοί μου, κάνει κάτι το οποίο επιβεβαιώνει, ερμηνεύει αυτό που μόλις τώρα, που πριν από λίγο σας είπα λέγοντας τη σχέση που έχει ο Χριστός με τους κεκοιμημένους και με μας! και με τους κεκοιμημένους, αλλά και με μας τους ζωντανούς. Βγήκε στην Ωραία Πύλη, και φαντάζεσθε τώρα, και τους λέει: ‘’Τι κλαίτε ωρέ; Τι κλαίτε ωρέ; το παιδί σας είναι ζωντανό ‘ρε! και θα σας δείξω εγώ πώς είναι ζωντανό και που είναι ζωντανό’’. Και μπαίνει μέσα και πηγαίνει στην Πρόθεση, όπου είχαμε εναποθέσει το Δισκοπότηρο, μετά τη Θ. Κοινωνία. Και βγαίνει στην Ωραία Πύλη κρατώντας το Δισκοπότηρο, έτσι, και τους λέει: ‘’Το παιδί σας είναι ζωντανό και είναι «εδώ», μέσα στο Άγιο Δισκοπότηρο, στο Σώμα και το Αίμα του Χριστού! με τα οποία εσείς φέρατε, το Πρόσφορο και το κρασί, και τα ΚΑΝΑΜΕ Σώμα και Αίμα Χριστού. Εδώ είναι το παιδί σας και είναι ζωντανό, δεν πέθανε όπως το κλαίτε, απλώς είναι κεκοιμημένο’’. Και προσθέτει: ‘’Και σεις εδώ, οι ζωντανοί, «εδώ» είστε και σεις! εδώ μέσα στο Άγιο Δισκοπότηρο! «Εδώ» σάς μνημονεύουμε και εσάς. Μαζί με τους κεκοιμημένους, και τους ζώντες! Στο ίδιο το Σώμα του Χριστού. Και (όμως) έχετε την ψευδαίσθηση ότι ζείτε. Δεν ζείτε «εκεί», «εδώ» ζείτε, στο Άγιο Δισκοπότηρο’’. Αυτή είναι η ΕΝΟΤΗΤΑ της Ανάστασης! Αυτή (η «Εικόνα») είναι αυτό που ο Χριστός κόμισε για να δώσει, όχι απλώς «Ελπίδα», αλλά «Προσδοκία» Ανάστασης. Εμείς – μη παραξενευτείτε μ’ αυτό που θα πω! Εμείς δεν ελπίζουμε στην Ανάσταση. Εμείς προσδοκούμε την Ανάσταση. Ποια είναι η διαφορά;
Ελπίδα σημαίνει ότι κάτι μπορεί να συμβεί, κάτι μπορεί να έλθει αλλά μπορεί και να μη γίνει. Ενώ το ΠΡΟΣΔΟΚΩ σημαίνει ΠΕΡΙΜΕΝΩ. Γι’ αυτό λέμε στο Πιστεύω: «Προσδοκώ ανάσταση νεκρών», «και ζωή του μέλλοντος αιώνος». Αυτό που ζήτησε και ο ληστής. Αυτή είναι η διάσταση η πραγματική. Και επειδή αναρωτιόμαστε – υπάρχει μια λαϊκή δοξασία: Τι κάνουν όταν πεθαίνουν οι άνθρωποι, που περιφέρονται οι ψυχές και τι γίνεται! Αδελφοί μου, οι κεκοιμημένοι μας είναι πιο κοντά στο Χριστό και ζούνε αυτήν την χαρά και την αναμονή, την προσδοκία της κοινής Ανάστασης. Εμείς (=οι ζωντανοί) ακόμα δεν μπορούμε να δούμε όλη αυτή τη διάσταση των πραγμάτων, και γι’ αυτό λέει ο Χριστός, και κρατήστε το αυτό: ‘’Μεταξύ ημών και υμών μέγα χάσμα εστήρικται’’. Υπάρχει ένα χάσμα που χωρίζει τους κεκοιμημένους από τους ζωντανούς. Και τι σημαίνει αυτό, ποιο είναι το παράδοξο; Ότι εμείς κλαίμε για τους πεθαμένους μας, για τους κεκοιμημένους! κλαίνε όμως και εκείνοι! Ξέρετε γιατί κλαίνε; Γιατί δεν είμαστε και εμείς εκεί που είναι αυτοί, (αυτοί) οι οποίοι χαίρονται τη χαρά της Ανάστασης, οι οποίοι χαίρονται τη χαρά της Παρουσίας του Θεού. Γι’ αυτό λοιπόν να μην μας προβληματίζει και να μην σκιαζόμαστε μπροστά στην θνητότητα η οποία μάς διακρίνει. Ναι, και εγώ και όλοι μας παραδεχόμαστε πως ο θάνατος είναι ένα κρύο πράγμα, ένα σκληρό πράγμα, γιατί εκεί που έχουμε κάποιον αγαπημένο μας, δίπλα μας, ξαφνικά τον ΧΑΝΟΥΜΕ. Και όταν πάει κάποιος ταξίδι, κλαίμε, όταν (π.χ.) τον αποχωρίζεται η μάνα, ας πούμε τα παιδιά της που πάνε μια εκδρομή μια εβδομάδα ή 10 μέρες, πολύ περισσότερο όταν αυτή η χρονική διάρκεια είναι πολύ μεγαλύτερη. Γι’ αυτό, αδελφοί μου, θέλω να κρατήσουμε το ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ και (μαζί) της σημερινής ημέρας, των Μυροφόρων γυναικών και των Μυροφόρων ανδρών, οι οποίοι βρέθηκαν μπροστά στον «αποκεκυλισμένο» λίθο, στην Ανάσταση του Χριστού.
Γι’ αυτό, τελειώνοντας - μνημονεύοντας την συνομήλική μου, την Ελένη, την οποία την θυμάμαι από τότε-, (τονίζω) ότι αν έχει ΑΞΙΑ η Ανάσταση του Χριστού είναι για ένα και μόνο λόγο. Γιατί θα ξανανταμώσουμε τους αγαπημένους μας. Γι’ αυτό το λόγο έχει (αξία) η Ανάσταση του Χριστού. Αλλιώς δεν έχει αξία καμμιά. Το να έλθει απλώς ο Χριστός για να κάνει μια θρησκεία, δεν χρειαζόταν, υπήρχαν τόσες άλλες θρησκείες. Το να έλθει ο Χριστός και να λέει ότι ‘’ξέρετε οι ψυχές είναι αθάνατες’’, μα αυτό το είπε ο Πλάτωνας! δεν χρειαζόταν να έλθει ο Χριστός για να μας το πει, το έλεγαν κι άλλοι πριν. Αυτό που δεν έκανε ΚΑΝΕΙΣ και έκανε ο Χριστός, είναι ότι νίκησε τον θάνατο με τον θάνατό του. «Θανάτω θάνατον πατήσας και τοις εν τοις μνήμασι ζωήν χαρισάμενος».
Και
τελειώνω. Ο Χριστός πριν από την Σταύρωσή του, όπως γνωρίζετε ανέστησε τρεις
ανθρώπους. Ο Χριστός δεν είπε «ξέρετε θα πεθάνω και μετά τρεις μέρες θα
αναστηθώ…», γιατί ξέρετε (ότι) αυτό θα μπορούσε να το λέει ο καθένας! Να λέει:
‘Πέθανε εσύ και θα δούμε αν αναστηθείς’. Για να δείξει (λοιπόν) ακριβώς αυτό,
έχει αναστήσει δύο νέα παιδιά, την κόρη του Ιαείρου και τον υιό της χήρας της
Ναΐν. Και πριν ακριβώς από την Μεγάλη Εβδομάδα, των Βαΐων, το Σάββατο του
Λαζάρου, έχει αναστήσει τον αγαπημένο του φίλο. Για να πω, αδελφοί μου, ότι
ΤΕΛΙΚΑ, δεν αναστήθηκε ο Χριστός πρώτος! Αναστήθηκαν οι άνθρωποι πρώτοι! Πρώτα
ο άνθρωπος αναστήθηκε με εντολή του ίδιου του Χριστού, ο οποίος νίκησε τον
θάνατο.
Μ’ αυτή την
έννοια, αδελφοί μου, κλείνω τη φράση αυτού που ψέλνουμε το Μ. Σάββατο, και το
ψέλνουν οι ψαλτάδες μας: Την κοινήν ανάσταση προ του σου πάθους πιστούμενος». Μας
πιστοποιούν για την Κοινή Ανάσταση, πριν εσύ (=ο Χριστός) πεθάνεις πάνω στο
Σταυρό και ΠΡΙΝ ΑΝΑΣΤΗΘΕΙΣ. Αυτή είναι η δικιά μας «ΕΛΠΙΔΑ», των Χριστιανών. Να
μεταφέρουμε το μήνυμα ότι: Ναι, ο θάνατος πλέον δεν είναι ο έσχατος εχθρός,
όπως λέει ο απ. Παύλος, αλλά νικήθηκε! και εμείς ζούμε σ’ αυτήν τη
ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ.
Εύχομαι,
αδελφοί μου, από καρδιάς, αυτό το ΜΗΝΥΜΑ που μας μεταφέρει η Εκκλησία μας, και
κάθε Κυριακή όλο το χρόνο αλλά και ειδικά σ’ αυτήν την χρονική περίοδο των 40
ημερών, εύχομαι να νιώσουμε ότι η Ανάσταση του Χριστού είναι δώρο! και
έχει να πει κάτι∙ Και για την ανθρωπότητα ολόκληρη,
και για μας τους ίδιους προσωπικά. Αμήν.
Χριστός Ανέστη!
Πηγή:
Βίντεο: "Κυριακή των Μυροφόρων" - Αρχιερατική Λειτουργία
Χοροστατούντοςτου Μητροπολίτη Περιστερίου Γρηγόριου
