Η "ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΤΥΦΛΟΥ" ΔΙΔΑΣΚΕΙ ΤΟΥΣ "ΕΚΟΥΣΙΩΣ ΤΥΦΛΩΜΕΝΟΥΣ" ΔΕΣΠΟΤΑΔΕΣ ΜΑΣ ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙΡΟΣ... ο Περιστερίου (και οι συν αυτώ) να καθίσει στο "σκαμνί"!
Κανών του Τυφλού.
Ωδή ε'. Ο Ειρμός
Την τάλαιναν ψυχήν μου, νυκτομαχούσαν τω σκότει των παθών, προφθάσας οίκτηρον, και λάμψον νοητέ Ήλιε, ημεροφαείς ακτίνας, εν εμοί, του διαυγάσαι την νύκτα εις φως.
Υψώθης επί ξύλου, και συνανύψωσας πάντας τους βροτούς, και τον πολέμιον οικτίρμον, όφιν εθανάτωσας, και εζωώσας το πλάσμα των χειρών των σων, ως μόνος Θεός του παντός.
Ετέθης εν μνημείω, ο εκουσίως γενόμενος νεκρός, και τα βασίλεια του Άδου, Βασιλεύ αθάνατε, άπαντα εκένωσας, νεκρούς τη Αναστάσει εγείρας τη ση.
Θαυμάσια μεγάλα, εκτελών Λόγε επί της γης, λαός σε απέκτεινεν ανόμων∙ αλλ' αυτός Κύριε, μόνος δυνατός υπάρχων, εκ νεκρών καθώς προείπας, ανέστης Χριστέ.
Τα όμματα ανοίξας, του μη ιδόντος το φως το αισθητόν, ψυχής εφώτισας τας κόρας, και δοξάζειν έπεισας, τούτον επιγνόντα σε ποιητήν, δι' ευσπλαχνίαν οφθέντα βροτόν.
Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι
Τριάδα εν μονάδι, και εν Τριάδι μονάδα, οι πιστοί δοξολογήσωμεν, Πατέρα και Υιόν άπαντες, Πνεύμα το ευθές, ένα Θεόν, δημιουργόν του παντός αληθώς.
Και νυν και αεί, και εις τους αιώνας των αιώνων, αμήν.
Πως τέτοκας μη γνούσα, Παρθενομήτορ αγνή, πείραν ανδρός θεοχαρίτωτε; Πως τρέφεις τον την κτίσιν τρέφοντα; μόνος ως επίσταται αυτός, ο του παντός ποιητής και Θεός.
