Πέμπτη, 18 Ιανουαρίου 2018

ΛΟΓΙΑ ΑΓΑΠΗΣ Β΄ Γεώργιος Κ. Τζανάκης, Ἀκρωτήρι Χανίων

«Λόγια αγάπης» Β΄


Αποτέλεσμα εικόνας για Βασίλειος Κερμενιώτης, Απροκάλυπτη οικουμενιστική προπαγάνδα σε τηλεοπτικό σταθμό με …τις «ευλογίες» της Ι.Μ. Φλωρίνης!

ΛΟΓΙΑ ΑΓΑΠΗΣ Β΄
Μετὰ τὴν άπαραίτητη εἰσαγωγή (βλέπε «Λόγια αγάπης» Α΄) γιὰ τὸ πῶς καὶ γιατὶ γράφτηκε ἡ ἐπιστολὴ τοῦ Ἐφέσου Μάρκου στὸν Πάπα (κατόπιν πιέσεων τοῦ Καρδιναλίου Ἰουλιανοῦ καὶ τοῦ Μυτιλίνης ὥστε μὲ ἐγκωμιαστικὰ λόγια νὰ τὸν προτρέψει-ὁ ἅγιος Μάρκος τὸν Πάπα- νὰ συνεχίσει τὸ ἔργο γιὰ τὴν ἕνωσι) ἄς δοῦμε πιὸ ἀναλυτικὰ τὰ λεγόμενα τοῦ ἀρχιμανδρίτου π. Ἀγαθάγγελου Σίσκου (στὸ ἐξῆς: π.Ἀ.Σ.):
...όσοι διαφωνούν με το Διάλογο της Ορθοδόξου με την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία αλλά και με τις άλλες Προτεσταντικές Ομολογίες...[1]

Κανεὶς καὶ ποτέ δὲν διαφωνοῦσε οὔτε διαφωνεῖ μὲ τὸν διάλογο μέ ὁποιονδήποτε. ( Ἐννοῶ τοὺς ἁγίους τῆς ἐκκλησίας, τοὺς ὄντως θεολόγους καὶ ὅσους πιστεύουν ὑγιῶς στὸν Θεό). Μὲ τὸν τρόπο καὶ τὴν στοχοθεσία τοῦ διαλόγου ποὺ κάνουν οἱ οἰκουμενιστὲς διαφωνοῦν ὅσοι ἔχουν στοιχειώδη ὀρθόδοξη αἴσθησι. Αὐτὸ σὰν ὑπενθύμησι. Ἄν χρειαστὴ μπορεὶ νὰ τεκμηριωθῆ εὔκολα αὐτὴ ἡ αὐτονόητη θέσι.
Ἰσχυρίζεται ὁ π.Ἀ.Σ. ὅτι ὁ ἅγιος Μάρκος ὁ Εὐγενικός:
αναγνωρίζει και ονομάζει τον Πάπα Ρώμης Αγιώτατο[2]
Ὅποιος ἀκούσει τὰ λόγια τοῦ π. Ἀ.Σ. συμπεραίνει ὅτι ὁ ἅγιος Μάρκος ἀναγνωρίζει τὸν Πάπα ὡς ἁγιώτατο, δηλαδὴ τὸν δέχεται ὡς ὁμόδοξο –πὼς θὰ μποροῦσε νὰ εἶναι ὄχι μόνον ἅγιος ἀλλὰ ἁγιώτατος, ἄν πίστευε ἄλλη πίστη ἀπὸ τὴν πίστη τοῦ ἁγίου Μάρκου;- καὶ αὐτὸ μάλιστα τὸ κοινοποιεῖ, τὸν ὀνομάζει, τὸ διακηρύσσει σὲ ὅλους. Αὐτὸ σημαίνουν τὰ λεγόμενα τοῦ π.Ἀ.Σ. καὶ ὁπωσδήποτε τὸ καταλαβαίνει αὐτό (ὁ π. Ἀ.Σ.), γι᾿ αὐτὸ ἔξ ἄλλου καὶ τὸ λέει. Γιὰ νὰ διακιολογήση τὶς σημερινὲς ἀντίστοιχες ἀπόψεις καὶ ἐνέργειες τῶν οἰκουμενιστῶν ἱεραρχῶν.
Ἡ πραγματικότης ὅμως εἶναι τελείως διαφορετική. Τοῦ ζητεῖται φορτικὰ νὰ γράψη ἐγκωμιαστικὴ ἐπιστολὴ πρὸς τὸν Πάπα καὶ νὰ τὸν προτρέπηνὰ συνεχίση τὶς ἐνέργειές του γιὰ τὴν ἕνωσι. Στὴν ἐπιστολὴ αὐτὴν δύο φορὲς προσφωνεῖται ὡς μακαριότατος πατήρ[3] καὶ τρεῖς φορὲς ὡς ἁγιώτατος πατήρ[4]. Δὲν χρειάζεται νὰ τονιστεῖ ὅτι οἱ προσφωνήσεις ἔχουν τυπικὸ χαρακτήρα, εἶναι θέμα «πρωτοκόλλου» θὰ ἔλεγε κανείς. ἑξ ἄλλου πῶς θὰ μποροῦσε νὰ τὸν ἀποκαλέση μέσα στὰ πλαίσια μιᾶς ἐγκωμιαστικῆς κατὰ παραγγελία ἐπιστολῆς; Θὰ τὸν ἔλεγε:Αἱρετικέ Πάπα; ἤ κακόδοξε Πάπα; ἤ ἐτερόδοξε Πάπα; ἤ ἀξιότιμε ἤ κάτι ἄλλο;
Γιὰ νὰ μὴν φανεῖ ὅτι προσπαθῶ νὰ «δικαιολογήσω» τὴν στάσι τοῦ Ἐφέσου στὶς προσφωνήσεις του μέσα στὰ πλαίσια τῆς ἐπιστολῆς αὐτῆς παραθέτω τὸν τρόπο ποὺ προσφωνοῦσαν οἱ μὲν τοὺς δέ, στὴν σύνοδο αὐτὴν (καὶ γενικώτερα βέβαια, ἀντίστοιχα συνηθίζονται):
Ὡς Μακαριώτατοπροσφωνοῦσαν τὸν Πάπα οἱ ὀρθόδοξοι, ἀλλὰ καὶ οἱ Λατῖνοι. Τὸν Βασιλέα Γαληνότατο ἤ ἅγιο. Τὸν Πατριάρχη ἅγιο καὶ ἁγιώτατο. Οἱ Λατίνοι ἐπίσκοποι καὶ καρδινάλιοι ἀποκαλοῦσαν τοὺς ὀρθοδόξους ἐπισκόπους αἰδεσιμωτάτους , τὸ ἴδιο καὶ ὀρθόδοξοι τοὺς Λατίνους. Καμμιὰ φορὰ καὶ σεβασμιωτάτους:
Πατριάρχης πρὸς Πάπα: «ἡμεῖς μετὰ τὸ εἰσελθεῖν εἰς τὰ ὅρια τῆς σῆς μακαριότητος...»[5]
Βασιλεὺς πρὸς Πάπαν (σχέδιο ἀπαντήσεως): «σκεψάσθω ἡ σή μακαριότης...»[6]
Ρωσίας, Νικαίας καὶ μέγας Ἐκκλησιάρχης: «Ἡμεῖς ἀπήλθομεν δεσπόται ἅγιοι, εἰς τὸν μακαριώτατον πάπαν...»[7]
Καρδινάλιος Ἰωάννης: «ἐπειδὴ δὲ ὁ Γαληνότατος κύριος ὁ βασιλεὺς ἐζήτησε τοῦτο, καὶ ἤρεσε καὶ τῷμακαριωτάτῳ δεσπότῃ ἡμῶν..[8]   «Ἀρκούντως εἴρηται περὶ τὸ ῥητὸν τοῦτο καὶ διὰ τοῦτο καθὼς ἀρέσκει τῷμακαριωτάτῳ πάπᾳ καὶ τῷ βασιλεῖ τῷ ἁγίῳ, ἀρεσκόμεθα καὶ ἣμεῖς μεταβῆναι ἐφ᾿ ἔτερα»[9] ,    «... ἀπὸ κοινῆς συμφωνίας τῆς μεταξὺ τοῦ μακαριωτάτου πατρὸς καὶ τοῦ γαληνοτάτου βασιλέως..[10],  (πρὸς Ἐφέσου)  «ἄκουσον μετὰ μακροθυμίας σεβασμιώτατε πάτερ, καὶ σύνες τὰ λεγόμενα»[11]
Βασιλεὺς πρὸς ἐπισκόπους καὶ πατριάρχην: «... ἐγὼ τε καὶ ὁ ἅγιος πατριάρχης...»[12]
Πάπας: «...καὶ ἐάν ἀσθενῆ ὁ γαληνότατος βασιλεὺς, ἤ ὁ πάπας, ἤ ὁ ἁγιώτατος πατριάρχης..[13]
Ὁ λατινόφρων συγγραφεὺς τῶν «Πρακτικῶν τῆς Συνόδου» (ἄλλοι λένε ὅτι ἦταν ὁ Μυτιλίνης ἄλλοι κάποιος Γεώργιος ἐπίσκοπος, δὲν ἔχει σημασία): «τούτων καὶ ἑτέρων ὁμοίων ρηθέντων ἀπὸ τοῦ ἁγιωτάτου πάπα...»[14]
Εἶναι πιστεύω προφανὲς τὸ κλίμα. Ἅγιοι, ἁγιώτατοι, μακαριώτατοι, αἰδεσιμώτατοι, σεβασμιώτατοι προσφωνοῦσαν οἱ μὲν τοὺς δὲ. Φυσικὰ δὲν εἶχαν οἱ λέξεις τὴν φόρτισι ποὺ ἔχουν οἱ λέξεις αὐτὲς ὅταν χρησιμοποιούνται σὲ ὅντως ἁγίους. Ἄλλο νὰ λὲς ἅγιε δέσποτα, σὲ ἕναν δεσπότη, ἤ ἅγιε πρωτοσύγγελε καὶ ἄλλοἅγιε Παϊσιε ἤ ἅγιε Δημήτριε.
Μέσα στὸ ἴδιο κλίμα ἦταν καὶ οἱ προσφωνήσεις τοῦ Ἐφέσου, ἁγίου (ἀναγνωρισμένου ἀπὸ τὴν ἐκκλησία, πλέον) Μάρκου Εὐγενικοῦ:
Ἐφέσου πρὸς Καρδινάλιο Ἰουλιανόν:
 «ἐπεὶ ἐτάχθη καὶ συνεφωνήθη ἐγγράφως καὶ παρὰ τοῦ μακαριωτάτου πάπα, καὶ παρὰ τοῦ βασιλέως τοῦ ἁγίου, καὶ τοῦ ἁγιωτάτου πατριάρχου ἡμῶν, ἵνα διαλεχθῶμεν περὶ τῆς δόξης καθὼς εἶδεν ἀκριβῶς τοῦτο ἡ αἰδεσιμότης σου, μετὰ γὰρ τῆς βουλῆς τῶν αἰδεσιμοτάτων καρδιναλίων ταῦτα συνεφωνήθησαν.»[15]καὶ  «ἀπὸ γὰρ τῆς ἀφηγήσεως τῆς σῆς αἱδεσιμότητος...»[16]«ἀλλὰ γινώσκει ἡ σὴ τιμιότης ὅτι...»[17]
Στὴν περίπτωσι ποὺ ὁ ἅγιος Μάρκος ἀπευθύνθηκε δημοσίως στὸν Πάπα ὡς μέλος τῆς ἀντιπροσωπείας τῶν ὀρθοδόξων (μαζὶ μὲ τὸν Ρωσίας καὶ τὸν μέγα Χαρτοφύλακα-τὸν Συρόπουλο) τὸν προσφώνησε ὡςμακαριώτατο:  «ἰδού ἀπαιτεῖ ἡ μακαριότης σου..»[18]
Βέβαια δὲν πρέπει νὰ ξεχνοῦν ὅσοι ἀσχολοῦνται μὲ τὸ ζήτημα αὐτὸ ὅτι πέραν τῆς δεοντολογίας γιὰ ἀνθρώπους ποὺ βρίσκονται σὲ ξένη χώρα προσπαθῶντας νὰ ἐξασφαλίσουν βοήθεια γιὰ τὴν χώρα τους ποὺ κινδυνεύει,ὑπῆρχε καὶ ἐντολὴ τοῦ βασιλέως γιὰ τὸν τρόπο προσφωνήσεως τῶν λατίνων, ποὺ ἦταν καὶ λογικὴ. Ὅταν ἔγραψε ἕνα σχέδιο λόγου ὁ Νικαίας καὶ τὸ ἐδωσε στὸν Βασιλέα νὰ τὸ δῆ , ὁ Βασιλεὺς τὸν ἔψεξε διότι τοὺς προσφώνησε: «Ἄνδρες Λατίνοι». «Δὲν ταιριάζει», τοῦ λέει. «Πὲς κάτι τιμητικὸ καὶ ἀποδεκτὸ στὸ αὐτί»
«Εὐθὺς ἐν προοιμίοις λέγεις ὧ, ἄνδρες Λατῖνοι, καὶ ἐστὶν ἀνοίκειον. Εὐσχημονέστερον γὰρ εἰπεῖν ἔδει: πατέρες αἱδέσιμοι ἤ ἄλλο τι τίμιον καὶ ἀκοαῖς εὐαπόδεκτον...»[19]
Προσφωνήσεις τιμητικὲς καὶ νὰ χαϊδεύουν τὰ αὐτιά. Καὶ δὲν ἦταν παράξενο. Λογικὸ ἦταν γιὰ τὴν κατάστασι τῶν ἀνατολικῶν, ἀλλὰ καὶ γιὰ κάθε ἄνθρωπο ποὺ συνομιλεῖ μὲ ἄλλον μὲ στόχο τὴν ἐξεύρεσι λύσεως...
Θεωρῶ τὰ παρατεθέντα ἀρκετὰ γιὰ νὰ ἀποδειχθῆ ὅτι αὐτὸ ποὺ βλέπει ὁ π.Ἀ.Σ. στὴν μνημονευθήσα ἐπιστολὴ καὶ διατυμπανίζει στοὺς ἀκροατές του ὃτι «ὁ ἅγιος Μάρκος «αναγνωρίζει και ονομάζει τον Πάπα Ρώμης Αγιώτατο», εἶναι παραπλανητικό. Δὲν λέει ὅτι σὲ μία ἐπιστολὴ ποὺ γράφτηκε στὶς παραπάνω συνθῆκες καὶ γιὰ τοὺς λόγους ποὺ προαναφέρθησαν, ποὺ δὲν ἔγινε οὔτε δημόσια οὔτε θεσμικά, ποὺ εἶχε ἐντελῶς ἐπαινετικὸ χαρακτἠρα, ἀναφέρεται ἡ τυπικὴ προσφώνησις ἁγιώτατε πάτερ, ἀλλὰ θεωρεῖ, ὁ π.Ἁ.Σ, ὅτι ὁ ἅγιος Μάρκος ἀναγνωρίζει καὶὀνομάζει τὸν Πάπα ἁγιώτατο. Ὅπως ἐξηγήθηκε, καὶ χρειάζεται τὴν ἐλαχίστη φαιὰ οὐσία γιὰ νὰ γίνει ἀντιληπτό, ὁ ἅγιος Μάρκος δὲν ἀναγνωρίζειτὸν Πάπα ὡς ἁγιώτατο οὔτε τὸν ὁνομάζει ἀπλῶς τὸν προσφωνεῖ σὲ μιὰ ἐπιστολὴ ποὺ τὸν πίεσε ὁ Καρδινάλιος Ἰουλιανὸς νὰ γράψη.
Ἐξ ἄλλου στὴν ἵδια αὐτὴ ἐπιστολὴ πρὸς τὸν Πάπα ὁ ἅγιος Μάρκος λέγει ξεκάθαρα γι᾿ αὐτοὺς ποὺ προξένησαν τὴν διαίρεσι, δηλαδὴ τοὺς Λατίνους: «Θεωρῶ ὅτι αὐτὸς ποὺ εἰσήγαγε αὐτὴ τὴν διαίρεσι στὴν ἐκκλησία καὶ ἔσκισε τὸν ἄνωθεν ὕφαντὸν χιτώνα τοῦ Δεσποτικοῦ σώματος θὰ καταδικαστῆ χειρότερα ἀπὸ τοὺς σταυρωτὲς τοῦ Χριστοῦ καὶ ἀπὸ ὅλους τοῦς  ἀπ᾿ αἰῶνος ἀσεβεῖς καὶ αἰρετικούς».
Ἐγὼ μὲν οἶμαι τὸν τὴν διαίρεσιν ταύτην εἰσαγαγόντα καὶ τὸν ἄνωθεν ὑφαντὸν χιτῶνα τοῦ Δεσποτικοῦ σώματος διασχίσαντα μείζονα τῶν σταυρωτῶν ὑποστήσεσθαι δίκην καὶ τῶν ἀπ᾿αἱῶνος ὰπάντων ἀσεβῶν καὶ αἰρετικῶν.[20]
Ἄπὸ τὴν ἴδια τὴν ἐπιστολὴ ποὺ ἐπικαλεῖται ὁ π. Ἀ.Σ. φαίνεται καθαρὰ πῶς ἀντιλαμβάνεται ὁ ἅγιος Μάρκος τὴν πραγματικὴ κατάστασι τοῦ φρονήματος τῶν λατίνων. Αὐτὸ τὸ φρόνημα προσπαθεῖ νὰ πείση τὸν Πάπα νὰ ἀλλάξη.
Βέβαια ἄν ὅλα αὐτὰ ἀκούγονται ἀπὸ τὸ στόμα ἑνὸς ἀνθρώπου ποὺ εἶναι Γραμματέας τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου στὴν «Συνοδικὴ ἐπιτροπὴ διαλόγου μὲ τὴν Ρωμαιοκαθολικὴ ἐκκλησία» (ὁ π. Ἀ.Σ. εἶναι αὐτός) καταλαβαίνει καὶ ὁ πλέον ἀνυποψίαστος ποὺ πηγαίνουμε καὶ μὲ τί στρατηγούς. Σὰν τοὺς ἄλλους,τοὺς πολιτικούς, ποὺ διαφεντεύουν τὴν χώρα στοὺς διαλόγους μὲ δανειστὲς καὶ ἐπίβουλους γείτονες...Καὶ ἡμεῖς καθεύδομεν... καὶ ἀπλὰ τοὺς παρακολουθοῦμε, περιμένοντας τί;
Βέβαια, στὴν παροῦσα συγκυρία, ποὺ φτάσαμε στὸ ἔσχατο κατάντημα νὰ κινδυνεύουμε νὰ ἐπιτρέψουν οἱ λαμπροὶ πολιτικοί μας νὰ ὀνομαστῆ τὸ συνοθύλευμα τῶν Σκοπίων ὡς Μακεδονία, μὲ δῆθεν γεωγραφικοὺς ἤ ἄλλους προσδιορισμούς-ἐπειδὴ δὲν ὑπάρχει χρεία ἐνημερώσεως ἤ διευκρινήσεων, τὰ πράγματα βοοῦν ἀπὸ μόνα τους- τὸ μόνο ποὺ μένει εἶναι ἡ ἔμπρακτος ἀντίθεσις καὶ ἀντίστασις σὲ αὐτὲς τὶς σχιζοφρενεῖς καὶ προδοτικὲς κινήσεις. Τὸ ἐλάχιστο  ποὺ μπορεῖ νὰ κάμη κανείς εἶναι νὰ διαμαρτυρηθῆ καὶ νὰ διαδηλώση τὴν ἀντίθεσί του μὲ κάθε τρόπο.
Ἄς μάθουμε νὰ ἀγωνιζόμαστε γιὰ τὰ καίρια καὶ προφανὴ καὶ, Θεοῦ θέλοντος, θὰ δοῦμε πῶς θὰ ἀντιμετωπίσουμε καὶ τὶς ἐκ τῶν ἔνδον ἐπιβουλές … ποὺ ἀπεργάζονται οἱ ἐφιέμενοι τοῦ λατινισμοῦ[21](καὶ τοῦ οἰκουμενισμοῦ καὶ τῆς πανθρησκείας, τώρα πλέον εἶναι τρία σὲ ἕνα ὅπως λέγεται, ἤ μᾶλλον τὰ τρία αὐτὰ εἶναι ἕνα).



[1]http://aktines.blogspot.gr/2017/12/flashtv.html#more
[2] ὅ.π.
[3]https://drive.google.com/file/d/0B2MIhqeftC46b0QydGdmNnk4MnM/view σελ.196  και 202  
[4]https://drive.google.com/file/d/0B2MIhqeftC46b0QydGdmNnk4MnM/viewσελ.198,200 καὶ 204
[5]Συρόπουλου Ἀπομνημονεύματα. . Vera Historia Unionis non Verae inter Graecos et Latinos. Adriani Vlaco. MDCLX
[6] Sancta Generalis Florentina Synodus. Excudebat Stephanus Paulinus. σελ.575
[7].πσελ.569
[8].πσελ.475
[9].πσελ. 491
[10].πσελ. 520
[11].πσελ.493
[12].πσελ.551
[13].πσελ.598
[14].πσελ.599
[15]Συρόπουλου Ἀπομνημονεύματα. . Vera Historia Unionis non Verae inter Graecos et Latinos. Adriani Vlaco. MDCLX σελ. 121
[16].πσελ. 131
[17]Sancta Generalis Florentina Synodus.σελ.525
[18] Συρόπουλου ὅ.π. σελ 148
[19] Συρόπουλου ὅ.π. σελ 134
[20]https://drive.google.com/file/d/0B2MIhqeftC46b0QydGdmNnk4MnM/view σελ. 202
[21]Συρόπουλου ὅ.π. σελ 255