ΑΓΙΟΙ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΕΣ, ΓΙΑ ΠΟΙΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΡΘΗ Η ΚΡΙΣΗ ΜΑΣ; ΚΑΙ ΠΟΤΕ ΜΙΑ ΚΡΙΣΗ ΕΙΝΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΗ; ΑΣ ΑΚΟΥΣΟΥΜΕ ΔΥΟ ΦΩΝΕΣ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ ΘΕΟΥ Ή ΜΑΛΛΟΝ ΤΡΕΙΣ!
ΚΑΙ Έπειτα «σκέψου, πόσο απατώνται οι άνθρωποι στις κρίσεις τους»
''[...]ο Πιλάτος δεν παρέµεινε στο θρόνο του, αλλ’ αδόξως περιέπεσε εις άφατον µελαγχολίαν και από αποκρήµνου βράχου ρίπτεται εις τα παφλάζοντα νερά κάποιας ελβετικής λίµνης....''
ΜΕΡΟΣ Β'
Και ο λαός απαντά...
''[...]Ποιον θέλετε να απολύσω τον Ιησού ή τον Βαραββά; Και ο λαός απαντά! Βαραββά. Προτιµά ο όχλος τον ληστή να τους ληστεύει, παρά τον Ιησού να τους ευεργετεί. Βλάσφηµη αντιπαράθεση. Αντιπαρατίθεται η ληστεία µε την ευεργεσία, η κακία µε την αρετή η αδικία µε τη δικαιοσύνη...''
Γράφει ο π. Γεώργιος Καλακανίδας, Θεολόγος, π. Εκπ/κός
«Ήδη βάπτεται κάλαµος αποφάσεως παρά κριτών αδίκων και Ιησούς δικάζεται σταυρώ…»
Με αυτά το λόγια,
αγαπητοί µου, ο ιερός Υµνογράφος επισφραγίζει την ακολουθία του όρθρου της Μ.
Παρασκευής, που ψάλλεται το εσπέρας της Μ. Πέµπτης. Είναι η περίφηµη και
συγκινητική ακολουθία των παθών του Κυρίου µας, κατά την οποία η Αγία µας
Εκκλησία µε τις δώδεκα ευαγγελικές περικοπές και τους καταπληκτικούς ύµνους,
που συγκινούν και ραγίζουν τις καρδιές των πιστών, αναπαριστά το δράµα του
Γολγοθά, που αυτό το Βράδυ φτάνει στο αποκορύφωµά του. Οργανώθηκε και
πραγµατοποιήθηκε η προδοσία
και η σύλληψη του Χριστού. Έγινε η άρνηση του
Πέτρου. Σύρθηκε και διασύρθηκε ο Χριστός στις αυλές του Άννα και του Καϊάφα. Αισχροί
ψευδοµάρτυρες και µαινόµενος όχλος δείχνουν την αχαριστία τους. Και ο Ιησούς,
φέρων τον ακάνθινο στέφανο, τον κάλαµο και την χλαµύδα, οδηγείται στην αυλή του
Πιλάτου. Του Ρωµαίου, δηλαδή, διοικητού, για να επικυρώσει την θανατική
καταδίκη του Θεανθρώπου. Τί παράξενη προσωπικότητα αυτός ο Πιλάτος; Από τη µια
πείθεται και οµολογεί την αθωότητα του Χριστού, κι’ από την άλλη δειλός
υπολογιστής και υστερόβουλος, όπως είναι, φοβάται να την επιβάλει. Από τη µια
αγαπά και θαυµάζει το Χριστό κι από την άλλα τρέµει τον αυτοκράτορα και τον
όχλο. Φοβάται µήπως χάσει τη θέση του. Έχει ο Πιλάτος το αίσθηµα της
δικαιοσύνης, αλλά τούτο θέλει να το θελήσει και ο όχλος, ο οποίος
καθοδηγηµένος, όπως ήταν, κραύγαζε «σταύρωσον, σταύρωσον αυτόν». Ευφυής, όπως
ήταν ο Πιλάτος, καταφεύγει σε ένα τέχνασµα: Υπήρχε συνήθεια επ’ ευκαιρία του
Πάσχα να ελευθερώνουν ένα φυλακισµένο. Και ερωτά ο Πιλάτος τον όχλο: Ποιον
θέλετε να απολύσω τον Ιησού ή τον Βαραββά; Και ο λαός απαντά; Βαραββά. Προτιµά
ο όχλος τον ληστή να τους ληστεύει, παρά τον Ιησού να τους ευεργετεί. Βλάσφηµη
αντιπαράθεση. Αντιπαρατίθεται η ληστεία µε την ευεργεσία, η κακία µε την αρετή
η αδικία µε τη δικαιοσύνη και προτιµάται η ληστεία, η κακία και η αδικία! Ο
Ιησούς παραδίδεται “εις το σταυρωθήναι”!
Αγαπητοί µου, είµαι βέβαιος ότι όλοι
µας καταδικάζουµε τη στάση του Πιλάτου, αλλά και του όχλου. Διότι η άνανδρη και
δειλή και καιροσκοπική στάση του Πιλάτου δικαίωσε τον Βαραββά και καταδίκασε
τον Θεάνθρωπο.
Είµαι βέβαιος πως όλοι προσυπογράφουµε τα λόγια του π.
Αυγουστίνου Καντιώτη· “Πιλάτε! Μετά φοβεράν εν τη ψυχή σου πάλη η δειλία
εκυριάρχησεν. Υπέγραψες, παρά συνείδησιν την καταδίκην του αθώου, δια να σώσης
τον θρόνον σου. Ταλαίπωρε! Απείρως προτιµότερο θα ήτο να χάσης όχι ένα θρόνον,
αλλά όλους του θρόνους , όλων των αιώνων και να ζήσης αφανής εις τας κλιτύας
των Απενίνων ορέων της πατρίδος σου, παρά να σφάξεις Δίκαιον και να πνίξεις τη
φωνή της συνειδήσεώς σου”! (“Προς τον Γολγοθάν”, σελ. 200)
Ταλαίπωροι
κυβερνήτες και δικαστές, όσοι είστε πνευµατικοί απόγονοι και συνεχιστές του
έργου του Πιλάτου και υπολογίζετε περισσότερο το πολιτικό κόστος ή τη θέση του
κρινόµενου ή το τηλέφωνο του Υπουργού και το τρίξιµο της καρέκλας σας. Υπεράνω
όλων είναι το δίκαιο. Ακούσατε την φωνή του Χριστού υπό την σκιάν του οποίου
δικάζετε και κυβερνάτε. Γιατί και σήµερα βλέπουµε συχνά τους Βαραββάδες να
ληστεύουν ιδέες και ιδανικά, χρήµατα και υπολήψεις, τα ιερά και τα όσια και
δηµιουργούν αθέµιτες και ασύµβατες µε τις οικονοµικές τους δυνατότητες
περιουσίες, όχι µόνο να ελευθερώνονται, αλλά ούτε καν να ενοχλούνται.
Και
αυτοί, που διαµαρτύρονται και αγωνίζονται για την κοινωνική δικαιοσύνη και την
προστασία των αδυνάτων και αθώων, να διώκονται, να χλευάζονται και να
παραδίδονται “εις το σταυρωθήναι”...
Γιατί και σήµερα υπάρχουν Βαραββάδες στην τέχνη
και το εµπόριο, που ληστεύουν την αγνότητα αλλά και τη ζωή των νέων µας, Και η
εξουσία “νίπτει τας χείρας” της. Αίµατα και δάκρυα ρέουν στους δρόµους. Γιατί
οι διάφοροι Βαραββάδες, ως έµποροι σαρκός και ως προµηθευτές και χρήστες
ναρκωτικών, κρύπτονται και συγκαλύπτονται και σπάνια ανακαλύπτονται και
σπανιότατα τιµωρούνται.
Γιατί και σήµερα εκεί, που θα περίµενε κανείς να
κυριαρχεί και να βασιλεύει το θέληµα και το πνεύµα του Εσταυρωµένου, υπάρχουν
Βαραββάδες, που καταληστεύουν το Ευαγγέλιο, την Αλήθεια και τη Δικαιοσύνη.
Τυµβωρυχούν και αφήνουν αµνηµόνευτα δεκαοκτάχρονα παλικαράκια, που έπεσαν στο
βωµό της Πατρίδας και θάφτηκαν σηµαιοαγκαλιασµένα. Κι αυτοί, που τολµούν να
διαµαρτύρονται σταυρώνονται. Αθάνατε Μακρυγιάννη, έγραψες πολύ σοφά ότι ανάµεσα
στους Βαραββάδες της εξουσίας και τους ληστές υπάρχει κάποτε αγαστή συνεργασία
και αλληλοκάλυψη. Και στο όνοµα αυτής της συνεργασίας και ο Μακρυγιάννης
κινδύνεψε, αλλά και πολλοί άλλοι Μακρυγιάννηδες κατέληξαν στη χάψη (= φυλακή) ή
κι άλλοι στη ιζελατίνα (= καρµανιόλα). Αγαπητοί, αν είστε δεδιωγµένοι,
αδικηµένοι, σταυρωµένοι θαρσείτε. Γιατί ο εσταυρωµένος δεν έµεινε στο σταυρό,
ούτε καν στον τάφο. Αναστήθηκε, δοξάστηκε, θριάµβευσε. Αν είστε Πιλάτοι,
µετανοήστε. Γιατί ο Πιλάτος δεν παρέµεινε στο θρόνο του, αλλ’ αδόξως περιέπεσε
εις άφατον µελαγχολίαν και από αποκρήµνου βράχου ρίπτεται εις τα παφλάζοντα
νερά κάποιας ελβετικής λίµνης. Αν είστε Βαραββάδες, µιµηθείτε τον εσταυρωµένο
συνάδελφό σας, τώρα, που ζείτε και κραυγάσατε το “µνήσθητί µου Κύριε”. Γιατί, άµα
αφήσετε να σας το γράψουν άλλοι στην επιτάφια πλάκα, δεν το ακούει ο Χριστός…
π. Γεώργιος
Καλακανίδας
Θεολόγος, π. Εκπ/κός
ΕΦΗΜ. «ΑΓΩΝΑΣ» ΜΑΡΤΙΟΣ 2010
ΠΗΓΗ:http://pmeletios.com/pdf/%CE%92%CE%91%CE%A1%CE%91%CE%92%CE%92%CE%91%CE%94%CE%95%CE%A3.pdf
