“Μη
ταράσσεσθε και μη λυπείσθε, διότι η ψυχή του επανήλθε και υπάρχει μέσα του”
Αγαπητοί
εν Χριστώ αδελφοί,
Για μία
ακόμη φορά ο λόγος μας στρέφεται κατά της λεγομένης «Δωρεάς οργάνων». Είναι
γνωστό ότι η εν λόγω πράξη βάλει ευθέως κατά της Πίστεώς μας, κατά του Συμβόλου
της Πίστεως που λέγει για την ανάσταση των νεκρών. Στο Πιστεύω όταν λέμε «Προσδοκώ
Ανάστασιν νεκρών», εννοούμαι νεκρών σωμάτων. Λοιπόν, άλλη μια απόδειξη ότι η
Ανάσταση του Χριστού απέδειξε ότι ο θάνατος νικήθηκε και ότι ο νεκρός δεν είναι
νεκρός αλλά κεκοιμημένος είναι η παρακάτω διήγηση από τον βίο των επτά αγίων
παίδων εν Εφέσω… Πως λοιπόν από ένα άνθρωπο που κοιμάται πας να του αφαιρέσεις
- εσύ ο Ορθόδοξος ιατρός - έστω και ένα ζωτικό όργανο; Όταν η αφαίρεση π.χ. της
καρδιάς οδηγεί τον ασθενή στον σωματικό θάνατο; Εάν είναι ΑΔΙΑΝΟΗΤΟ, για ένα Ορθόδοξο
πιστό, είτε είναι ιεράρχης είτε παπάς είτε διάκος είτε λαϊκός, να λέγει ‘’αυτός
είναι νεκρός’’! πόσο μάλλον να πιστεύει ότι ‘’αυτός που είναι στο κρεβάτι
ακίνητος», αν και προσβάλει τροφή και την αποβάλει.. ότι ‘’αυτός είναι
εγκεφαλικά νεκρός’’, και ότι μπορούμε να χαρίσουμε το σώμα του προς σφαγή!
ΑΔΙΑΝΟΗΤΟ, και άκρως αιρετικό, δαιμονικό!
[Εδώ να
πούμε εν τάχει τι λέγει ένας Πατέρας της Εκκλησίας μας, μάλλον ο άγιος
Γρηγόριος ο Παλαμάς: Λέγει πως αν ένας άνθρωπος πέσει από μεγάλο ύψος και πτωματισθεί
(χάσει δηλαδή τις αισθήσεις του και όχι μόνο! γίνει πτώμα κυριολεκτικά), τότε η
ουσία του μαζεύεται μέσα στην καρδιά. Δηλ. ο άνθρωπος αυτός συνεχίζει να ζει!
Βεβαίως ό,τι λέγει ο άγιος υπάρχει και στην Καινή Διαθήκη… (Πραξ. 20, 7-12)!]
Τὸν ἑπτάριθμον
τιμῶ χορὸν Μαρτύρων,
Δείξαντα Ἀνάστασιν νεκρῶν τῷ κόσμῳ
Τῇ δὲ τετάρτῃ νεκροέγερτοι ξύνθανον ἑπτά.
Οι Άγιοι
Επτά Παίδες, τα ονόματα των οποίων είναι: Μαξιμιλιανός, Ιάμβλιχος, Μαρτινιανός,
Διονύσιος, Αντωνίνος (ή Ιωάννης), Κωνσταντίνος και Εξακουστοδιανός, έζησαν στα
χρόνια του αυτοκράτορα Δεκίου (249 - 251 μ.Χ.).
Όταν ξέσπασαν απηνείς διωγμοί κατά των Χριστιανών, οι επτά παίδες μοίρασαν την
περιουσία τους στους πτωχούς, εγκατέλειψαν την πόλη και κρύφτηκαν σε μία σπηλιά
μέχρι να τελειώσει ο διωγμός. Έτσι δεν θα αναγκάζονταν να αρνηθούν την πίστη
τους. Όταν όμως αντιλήφθηκαν ότι οι διώκτες τους πλησίαζαν στο καταφύγιό τους,
προσευχήθηκαν στο Θεό κατά την διάρκεια της νύχτας να πεθάνουν για να μην
πέσουν στα χέρια των διωκτών τους. Ο Θεός εισάκουσε τη δέηση τους και το πρωί
κοιμήθηκαν χωρίς να ξυπνήσουν.