Βασιλεία του Θεού Μέρος 5ο
Η έννοια της παράδοσης της Βασιλείας του Χριστού στον Θεό Πατέρα
Μιχάλης Μαυροφοράκης
Απομαγνητοφώνηση από εκπομπή της Πειραϊκής Εκκλησίας, της σειράς εκπομπών: "Ορθοδοξία και Αίρεση", του Β΄ Βιβλικού και των συνεργατών του.
|
(Εκφωνήθηκε για πρώτη φορά: 24-6-1994).
1. Σύνδεση με τα προηγούμενα
Σε συνέχεια προηγούμενων μελετών που αποδεικνύουν το ότι ο Κύριος Ιησούς Χριστός είναι Βασιλεύς και Κύριος, Αιώνιος Βασιλεύς και Απόλυτος, όπως ακριβώς αναφέρει η Παλαιά Διαθήκη για τον Γιαχβέ Θεό, θα δούμε τώρα ορισμένες από τις κακοδοξίες που αναφέρουν μερικοί, που δεν αποδέχονται ότι ο Ιησούς Χριστός είναι ισότιμος με το Θεό Πατέρα Του και ως προς το θέμα της βασιλείας.
Έτσι λοιπόν, ισχυρίζονται ότι δεν είναι καν πραγματικός Βασιλεύς αλλά όπως χαρακτηριστικά Τον αναφέρουν είναι «βασιλικός αντιπρόσωπος» ή «εκπρόσωπος». Λέγουν λοιπόν κακόδοξα, ότι ο Θεός Πατέρας είναι ο μοναδικός βασιλεύς, ο δε Υιός είναι ένας απλός απεσταλμένος του, ένας απλός εκπρόσωπος ο οποίος για περιορισμένο χρόνο ασκεί τη βασιλική εξουσία και στο τέλος υποτάσσεται στο Θεό Πατέρα και του παραδίδει αυτή τη βασιλεία.
Αυτό ακριβώς το σημείο θα δούμε στην παρούσα μελέτη αναλυτικότερα, το οποίο στηρίζουν στο Α’ Κορινθ.15,24-28.
Στα σημεία αυτά, ο Απόστολος Παύλος λέγει τα εξής: «είτα το τέλος όταν παραδώ [όταν θα παραδώσει] την βασιλείαν τω θεώ και πατρί όταν καταργήση πάσαν αρχήν και πάσαν εξουσίαν και δύναμιν· δει γαρ αυτόν βασιλεύειν [διότι πρέπει αυτός να βασιλεύει] άχρις ου θη [μέχρις ότου θέσει] πάντας τους εχθρούς υπό τους πόδας αυτού». Στο σημείο αυτό ο Απόστολος Παύλος παραθέτει από τον ψαλμό 110: «έσχατος εχθρός καταργείται ο θάνατος». Κατόπιν, παραθέτει από τον ψαλμό 8 λέγοντας: «πάντα γαρ υπέταξεν υπό τους πόδας αυτού· όταν δε είπη ότι πάντα υποτέτακται δήλον ότι εκτός του υποτάξαντος αυτώ τα πάντα· όταν δε υποταγεί αυτώ τα πάντα τότε και αυτός ο υιός υποταγήσεται τω υποτάξαντι αυτώ τα πάντα ίνα η ο θεός τα πάντα εν πάσιν». Το χωρίο αυτό, χρησιμοποιούν ή μάλλον παρερμηνεύουν, όσοι δυστυχώς ευρίσκονται κάτω από την επήρεια της πλάνης των αιρέσεων και θεωρούν ότι ο Υιός δεν είναι γνήσιος βασιλεύς, αλλά για μια μικρή περίοδο χρόνου χρησιμοποιεί την βασιλική εξουσία που του δίδει ο μόνος βασιλεύς, κατά τη γνώμη τους, ο Θεός Πατήρ, ούτως ώστε να υποτάξει τους εχθρούς της βασιλείας και στο τέλος αυτής της περιόδου παραδίδει την βασιλεία και υποτάσσεται και ο ίδιος, όπως αναφέρει και ο Απόστολος Παύλος. Όχι όμως με την ίδια έννοια που του αποδίδουν οι αιρετικοί.
Πριν δούμε την πραγματική και ορθή ερμηνεία του χωρίου αυτού, μέσα από τα ερμηνευτικά σχόλια του Αγίου της Ορθοδόξου Εκκλησίας Νικοδήμου του Αγιορείτου, ο οποίος συνοψίζει πολλές από τις ερμηνείες των προ αυτού πατέρων, ας συνοψίσουμε με δύο λόγια τις κακοδοξίες που ενυπάρχουν μέσα σε αυτή τη θεώρηση των αιρετικών και συγκεκριμένα ας μιλήσουμε για την πλάνη των μαρτύρων του Ιεχωβά.
Λέγουν λοιπόν κατ’ αρχήν, ότι ο Ιησούς Χριστός είναι δημιούργημα, κτίσμα και έτσι απομονώνουν τα χωρία της Αγίας Γραφής που αναφέρονται στην ανθρώπινη φύση Του και προσπαθούν από αυτά να εξάγουν το συμπέρασμα ότι ο Ιησούς Χριστός είναι διάφορος κατά τη φύση με τον Πατέρα. Έτσι λοιπόν, χωρίζουν τις δύο φύσεις του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, τη θεία από την ανθρώπινη και αναφέρονται αποκλειστικά στη δεύτερη, δηλαδή στην ανθρώπινη. Έπειτα, θεωρούν την βασιλεία του Θεού ως κάτι το κτιστό, ένα δηλαδή δημιούργημα «εν χρόνω». Έτσι, της προσδίδουν χρονική αρχή και συγκεκριμένο τέλος. Τρίτον, θεωρούν ότι η περίοδος της κατ’ εξοχήν ασκήσεως αυτής της βασιλείας επί της γης, είναι χίλια κατά γράμμα χρόνια, τα οποία κατά την εσφαλμένη τους άποψη, αρχίζουν κατά τη Δευτέρα Παρουσία και θα τελειώσουν στο τέλος αυτής της περιόδου των χιλίων ετών. Τότε ακριβώς είναι που τοποθετούν και το χρονικό σημείο της παράδοσης της βασιλείας στο Θεό Πατέρα εκ μέρους του Ιησού Χριστού, ο οποίος υποστηρίζουν, ενθρονίστηκε στη βασιλεία αυτή κατά το έτος 1914. Εδώ λοιπόν βλέπουμε μια σωρεία από κακοδοξίες, που στην πορεία της μελέτης αυτής θα διαφανούν μέσα από την ερμηνεία που θα διαβάσουμε από τον Άγιο Νικόδημο. Υπενθυμίζουμε ότι, εκτός από τη σύγχυση που έχουν γύρω από τη φύση της Βασιλείας, ότι τη θεωρούν δηλαδή ένα κτιστό κατασκεύασμα και όχι ως την άκτιστη παρουσία του Θεού, οι αιρετικοί που έχουν αυτές τις αντιλήψεις, δεν κατανοούν ότι υπάρχουν δύο διαφορετικές «βασιλείες του Θεού», η μία όπως έχει ήδη αναφερθεί σε άλλες συναφείς μελέτες σχετικές με τη Βασιλεία του Χριστού, είναι η κατά τη δημιουργική ενέργεια του Θεού, όπου όλη η κτίση είναι υποταγμένη θέλοντας και μη εξαιτίας της δημιουργίας και δεύτερον η κατά την «οικείωση» βασιλεία στην οποία ανήκουν όλοι όσοι θεληματικά, υποτάσσονται στον Θεό.
2. Η ερμηνεία του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου
Ας ξεκινήσουμε να δούμε αναλυτικότερα την ερμηνεία που δίνουν οι άγιοι Πατέρες στα χωρία αυτά του Αποστόλου Παύλου, όπως μας τα παρουσιάζει ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης στο βιβλίο «Ερμηνεία εις τας δεκατέσσαρας επιστολάς του Αποστόλου Παύλου» που ανεπιφύλακτα συνιστούμε σε όλους.
Στο στίχο 24 στο δεύτερο τμήμα του λέγει: «δύο βασιλείας του Θεού ηξεύρει η Αγία Γραφή. Την μίαν κατά οικείωσιν την δε άλλην κατά δημιουργίαν. Διότι ο Θεός βασιλεύει μεν εις όλους και Έλληνας και Εβραίους και εις αυτούς τους ιδίους δαίμονας και χωρίς να θέλουν κατά τον λόγον της δημιουργίας. Καθ’ ο δηλαδή, όλοι είναι δημιουργήματα και κτίσματα δικά του και υποτάσσονται και χωρίς να θέλουν εις την βασιλείαν Του. Βασιλεύει όμως ο Θεός και εις τους χριστιανούς και αγίους, οι οποίοι υποτάσσονται θεληματικώς σε Αυτόν κατά τον της οικειώσεως λόγον, ήτοι καθ’ ό ούτοι είναι πιστοί και οικείοι και φίλοι του Θεού. Δια την βασιλείαν ταύτην την κατά οικείωσιν των πιστών λέγει ο Πατήρ προς τον Υιόν δια του Δαυίδ «αίτησαι παρ’ εμού και δώσω σοι έθνη την κληρονομίαν σου» [ψαλμ.2,8]. Και πάλιν περί αυτής λέγει ο Χριστός μετά το αναστήναι Αυτόν εκ νεκρών: «εδόθη μοι πάσα εξουσία εν ουρανώ και επί γης» [Ματθ. 28,18]. Ταύτην λοιπόν την κατά οικείωσιν βασιλείαν των πιστών παραδίδει ο Υιός προς τον Πατέρα, ως λέγει εδώ ο Απόστολος Παύλος, ήτοι κατορθώνει και τελειώνει αυτήν καθώς, χάριν παραδείγματος ένας βασιλεύς ενεχείρησεν εις τον υιόν του το να κάνει πόλεμο εις έθνη όπου αποστάτησαν από λόγο του, δια να οικονομήσει καλώς τον πόλεμον αυτόν και να νικήσει τους αποστάτας. Όταν λοιπόν ο υιός τελειώσει τον πόλεμον εκείνον και νικήσει και υποτάξει τα αποστατήσαντα έθνη, τότε λέγεται ότι παραδίδει τον πόλεμον εις τον πατέρα του, ήτοι ότι έδειξεν εις το πατέρα του το παραδοθέν έργο και πως ετελείωσεν αυτό». Αν δούμε όμως και την υποσημείωση στο σημείο αυτό, η οποία λέγει τα εξής: «παραδίδει δε ο Υιός εις τον Πατέραν την βασιλεία, όχι πως την υστερείται αυτός, διότι τούτο είναι ανόητον κατά πολύ και το να το στοχαστεί κάποιος. Δηλαδή όταν μεν επολεμείτο και αποστάτει η τοιαύτη βασιλεία να είναι δική Του, όταν δε την ειρήνευσε, τότε να την στερηθεί. Αλλά την παραδίδει για να κάνει συγκοινωνό του δικού του κατορθώματος και τον Πατέρα, επειδή κοινά είναι όλα τα της Τριάδος. Διότι εάν και ο Υιός σεσάρκωται αλλ’ ευδοκία του Πατρός και συνεργεία του Αγίου Πνεύματος σεσάρκωται. Δια τούτο κοινά είναι της Αγίας Τριάδος και τα κατορθώματα όπου έκανε ο Υιός σαρκωθείς και σταυρωθείς και αναστάς. Λέγεται δε ότι παραδίδει ο Υιός την βασιλεία εις τον Πατέρα, καθότι ευφραίνει αυτόν με το κατόρθωμα, καθότι δεν έχει πλέον να ταλαιπωρείται δι’ αυτήν, μήτε να συμμαχεί και να νικά δια αυτήν και όχι για να την υστερείται και να μην την έχει πλέον Αυτός όπως λέγει και ο σοφός Φώτιος.
Παρατηρούμε λοιπόν, ότι είναι ξεκάθαρο το θέμα της παράδοσης της Βασιλείας. Η Βασιλεία αυτή που στην συγκεκριμένη περίπτωση είναι η «κατά την οικείωσιν» βασιλεία, διότι κατά την δημιουργία δεν γεννάται κανένα ζήτημα αφού όλη η κτίση είναι υποτεταγμένη στον Βασιλέα Θεό ως δημιουργό. Κατά την οικείωσιν όμως, η κτίση αποστάτησε καταρχήν με τον Διάβολο και δεύτερον, αποστάτησε και το ανθρώπινο γένος με την προτροπή του Διαβόλου. Έτσι λοιπόν ο Ιησούς Χριστός με την ευδοκία όπως αναφέρει χαρακτηριστικά, του Πατρός και την συνεργεία του Αγίου Πνεύματος, σαρκώνεται και αναλαμβάνει το έργο να επιστρέψει στον Τριαδικό Θεό όσα από τα πλάσματα βρίσκονταν κάτω από την δουλεία του Σατανά και να εξαφανίσει τον εχθρό της ανθρώπινης φύσης, το θάνατο. Συνεχίζει λοιπόν, ο Άγιος Νικόδημος, λέγοντας: «λέγει λοιπόν ο Παύλος εδώ, ότι όταν ο Υιός υποτάξει όλα, τότε θα γίνει το τέλος, διότι τότε ο Χριστός θα βασιλεύσει εις ημάς τους πιστούς, με όλη την τελειότητα. Επειδή τότε δεν έχουμε πλέον να μοιραζόμεθα μέρος εις τον Θεόν και μέρος εις τον κοσμοκράτορα Διάβολο καθώς τώρα, αλλά όλοι θα γίνουμε του Υιού οικείοι όπως λέγει ο θεολόγος Γρηγόριος. Διότι παριστά και παραδίδει ο Υιός εις τον Πατέρα ελευθέραν όλην την Βασιλείαν, δηλαδή τους βασιλευομένους υπ αυτού πιστούς, η οποία βασιλεία ήταν πρότερον διαρπαγμένη και σκλαβωμένη από τον αποστάτην Διάβολον, καθώς λέγει ο Κύριλλος Αλεξανδρείας εις το κατά Ιουλιανού τέταρτο βιβλίο του.
Και συνεχίζει τα σχόλια του ο Άγιος Νικόδημος πάνω στο Α’ Κορινθ.15,24-28: «όταν καταργήσει πάσαν αρχήν και πάσαν εξουσίαν και δύναμιν». Αφού προηγουμένως μας μίλησε για το ότι τότε, δηλαδή στο τέλος, ο Υιός θα παραδώσει εις τον Πατέρα την βασιλεία, τώρα στην συνέχεια μας λέγει ότι θα γίνει το τέλος. Όταν νικήσει και καταπαύσει ο Υιός όλας τας πονηράς δυνάμεις των αποστατών δαιμόνων. Διότι τώρα μεν οι δαίμονες ενεργούν ακόμη και εξουσιάζουν κατά μέρος πολλούς ανθρώπους, τότε όμως θα πάψει τελείως η ενέργεια και η εξουσία τους, περί των οποίων είπε ο ίδιος ο Απόστολος Παύλος «ότι ουκ εστιν ημίν η πάλη προς αίμα και σάρκα αλλά προς τας αρχάς προς τας εξουσίας [Εφεσ. 6,12]. Και αλλού ο ίδιος πάλι έγραφε: «ίνα εν τω ονόματι Ιησού παν γόνυ κάμψη επουρανίων και επιγείων και καταχθονίων [Φιλιπισ. 2,10]
|
