ΑΓΙΟΙ «ΑΠ” ΟΛΑ ΤΑ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΑ»: ΓΕΩΡΓΟΙ ΑΓΙΟΙ

AΠΟ ΒΙΒΛΙΟ· ΑΓΙΟΙ «ΑΠ” ΟΛΑ ΤΑ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΑ»
ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΦΛΩΡΙΝΗΣ π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΚΑΝΤΙΩΤΟΥ

ΓΕΩΡΓΟΙ ΑΓΙΟΙ

 (Ἐννέα μάρτυρες – 1 Αὐγούστου)

Ἡ ἁγιότητα, ὅπως εἴπαμε, εἶνε ἕνα λουλούδι τοῦ οὐρανοῦ πού μπορεῖ νά φυτρώση σέ κάθε τόπο καί χρόνο. Μπορεῖ βέβαια σέ ὡρισμένες ἐποχές τό λουλούδι τῆς ἁγιότητος νἄνε τόσο σπάνιο, ὥστε νά νομίζη κανείς ὅτι ἡ ἁγιότητα δέν ὑπάρχει πιά· τό πᾶν τό κατέκλυσε καί τό διέφθειρε ἡ ἁμαρτία. Τέτοια ἦταν καί ἡ ἐποχή τοῦ Λώτ. Ἦταν τόσο διεφθαρμένη, ὥστε ἡ ὁργή τοῦ Θεοῦ ξέσπασε καί οἱ πόλεις Σόδομα καί Γόμορρα καταστράφηκαν μέ φωτιά καί θειάφι. Καί ὅμως ὁ Λώτ δέν ἐπηρεάσθηκε ἀπό τό διεφθαρμένο περιβάλλον, ἀλλά διατήρησε τήν ἁγνότητά του, καί γι’ αὐτό ὁ Θεός τόν ἔσωσε.

‘Αλλά καί στήν ἐποχή τοῦ προφήτου Ἠλία ἐπικρατοῦσε τόση διαφθορά, ὥστε ὁ Ἠλίας ἔλεγε, ὅτι παρέμεινε μόνος καί ζητοῦσε ἀπό τό Θεό νά τόν πάρη, γιά νά μή βλέπη τή μεγάλη διαφθορά. Μόνος! Ἀλλ’ ὁ Θεός τοῦ φανέρωσε ὅτι δέν ἦταν μόνος. Ὑπῆρχαν κι ἄλλοι στήν ἐποχή του, ἑπτά χιλιάδες, πού μέσα στά ἑκατομμύρια ἐκεῖνα τοῦ λαοῦ δέν ἔπεσαν νά προσκυνήσουν τά εἴδωλα, ἀλλ’ ἔμειναν πιστοί στόν ἀληθινό Θεό.

Τά παραδείγματα αὐτά δείχνουν ὅτι ὑπάρχουν ἅγιες ὑπάρξεις πού ἀγαποῦν τό Θεό καί στίς πιό δύσκολες μέρες. Δέν θά ἐκλείψουν ποτέ οἱ ἅγιοι ἀπ’ τό πρόσωπο τῆς γῆς· Καί ἄν ὑποτεθῆ πώς μόνο ἕνας ἅγιος ὑπάρχει στή γῆ, φτάνει αὐτός ὁ ἕνας ν’ ἀπόδειξη ὅτι ὑπάρχει Θεός. Γι’ αὐτό καί οἱ ἄπιστοι καί ἄθεοι ἀποστρέφονται καί μισοῦν τούς ἁγίους, γιατί οἱ ἅγιοι εἶνε ζωντανές ἀποδείξεις τῆς ὑπάρξεως τοῦ Θεοῦ. «Θαυμαστός ὁ Θεός ἐν τοῖς ἁγίοις αὐτοῦ».

ΑΓΙΟΙ «ΑΠ” ΟΛΑ ΤΑ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΑ»: Ὅταν δε ὅλοι ὡδηγοῦνταν στόν τόπο τῆς έκτελέσεως, ὁ Βαβύλας ἔψαλλε: «Ἰδού ἐγώ καί τά παιδία ἅ μοί ἔδωκεν ὁ Θεός».

ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ· ΑΓΙΟΙ «ΑΠ” ΟΛΑ ΤΑ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΑ»

ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΦΛΩΡΙΝΗΣ π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΚΑΝΤΙΩΤΟΥ

ΕΝΑΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΣ ΑΓΙΟΣ

(Βαβύλας μάρτυς – 4 Σεπτεμβρίου)

Λέει, ἀγαπητοί μου, λέει κάπου ὁ ἀπόστολος Παῦλος, ὅτι οἱ ἀπόστολοι, πού κήρυτταν μέσα σέ τόσα ἐμπόδια καί τόσους κινδύνους τό Εὐαγγέλιο, εἶχαν γίνει «θέατρον τῷ κόσμῳ, καί ἀγγέλοις καί ἀνθρώποις». Ὅπως ἕνας, δηλαδή, πού ἀνεβαίνει στή σκηνή τοῦ θεάτρου γίνεται θεατός ἀπό ὅσους παρακολουθοῦν, καί ἄλλοτε τόν χειροκροτοῦν καί ἄλλοτε τόν ἀποδοκιμάζουν, ἔτσι καί οἱ ἀπόστολοι. Παρουσιάστηκαν στόν κόσμο σάν σέ μεγάλο θέατρο καί ἄνθρωποι καί ἄγγελοι παρακολουθοῦσαν τή δράσι τους. Ἦταν ἡ χαρά τῶν πιστῶν, τῶν ἀγγέλων καί τῶν ἀρχαγγέλων, ἀλλά καί ἡ λύπη τῶν μοχθηρῶν καί κακῶν ἀνθρώπων καί τῶν σκοτεινῶν πνευμάτων, τῶν δαιμόνων. Ὅλος ὁ κόσμος τούς παρακολουθοῦσε. Ἔρχονταν στιγμές πού οἱ ἀπόστολοι δοκιμάζονταν σκληρά καί οἱ θεαταί κρατοῦσαν τήν ἀναπνοή τους. ‘Αλλά τί χαρά αἰσθάνονταν οἱ χριστιανοί καί οἱ ἄγγελοι τοῦ οὐρανοῦ, ὅταν ἔβλεπαν ὅτι οἱ ἀπόστολοι μετά ἀπό γιγάντιο ἀγώνα κατώρθωναν νά βγαίνουν νικηταί!
‘Αλλ’ ὅ,τι συνέβαινε μέ τούς δώδεκα ἀποστόλους συμβαίνει μέ ὅλους τούς ἥρωες τοῦ Χριστιανισμοῦ. Οἱ ἅγιοι γίνονται θέατρο.