π. Ανδρέας Κονάνος – Ο αιώνιος πόλεμος των πρέπει
Μια ημέρα στο σχολείο όπου δίδασκα είχαμε θεία λειτουργία. Την παραμονή μου λέει ένα παιδί της τρίτης λυκείου:
«Πάτερ, εγώ δεν θα ‘ρθω αύριο στη λειτουργία, γιατί θα βγω με μια φιλενάδα μου το πρωί, να πάμε να πιούμε καφέ. Είναι η μόνη ευκαιρία που ‘χουμε, πάτερ. Όλη την εβδομάδα δεν μπορούμε να ειδωθούμε και θέλω να πιω καφέ με τη φίλη μου».
Εκείνη την ώρα, αυτομάτως, μου ήρθαν στο μυαλό όλα αυτά που πρέπει να πω ως ιερέας.
Ακου όμως τι σκέφτηκα ταυτόχρονα: Αυτά που πρέπει να πεις άραγε είναι αυτά που θέλει κι ο Θεός; Γιατί αυτό το πρέπει είναι το πρέπει που διαμορφώθηκε μέσα μου απ’ την εκπαίδευση και την κεκτημένη ταχύτητα που έχω αποκτήσει στη ζωή. Δηλαδή, διδασκαλίες, κηρύγματα, μαλώματα, διορθώσεις και παρατηρήσεις των άλλων. Αυτά είναι τα πρέπει που ήξερα εδώ και δεκαετίες. Αυτά τα πρέπει εφάρμοζα πάντα. Και λέω: «Θεέ μου, άραγε έτσι θες να φερθώ; Να πω, δηλαδή, “αυτό που κάνεις, παιδί μου, είναι αμαρτία, δεν πρέπει να γυρνάς με τη φιλενάδα ούτε να έχεις φιλενάδα ούτε να πηγαίνεις να πίνεις καφέ”;»
Και λέω μέσα μου: «Καλά, αυτό το παιδί με ξέρει εδώ και τρία χρόνια». Ηταν τρίτη λυκείου. Με ήξερε από την πρώτη λυκείου. «Εχει νόημα να του πω ότι αυτό που κάνει τον βγάζει απ’ τα
