Π. Αντώνιος Αλεβιζόπουλος: Ευσεβιστικές τάσεις

ΕΥΣΕΒΙΣΤΙΚΕΣ ΤΑΣΕΙΣ

Π. ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΣ 
ΔΡ. ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ ΔΡ. ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ

• α) Ο ευσεβισμός
• β) Ο μεθοδισμός ως ευσεβιστική κίνηση
• γ) Διάφορες ευσεβιστικές και μεθοδιστικές κοινότητες
  
  • 1) Εκκλησία του Θεού / Anderson
  • 2) Εκκλησία του Ναζωραίου 
  • 3) Χριστιανοί 
  • 4. Ανώνυμοι Χριστιανοί  
  • 5. Άλλες  ομάδες 
   
• δ) Θέσεις της Ορθοδοξίας

Η λεπτομερής εξέταση των κινημάτων του ευσεβισμού και του μεθοδισμού δεν είναι δυνατό να γίνει στα πλαίσια αυτού του βιβλίου. Όμως η γνώση τους δημιουργεί την απαραίτητη υποδομή για τη μελέτη πολλών αιρετικών ομάδων που αναπτύχθησαν κατά τον ΙΘ' και τον Κ' αιώνα. Γι’ αυτό και μία σύντομη ανασκόπηση των τάσεων αυτών κρίνεται απαραίτητη.

α) Ο ευσεβισμός

Ο ευσεβισμός (Pietismus) είναι θρησκευτική τάση που εμφανίσθηκε

ΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΠΡΙΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ, ΔΕ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΟΤΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ (ΠΑΡΟΙΜΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΜΟΝΑΧΩΝ)

Αφιέρωμα στον π. Αντώνιο 

Αλεβιζόπουλο

ΝΕΚΡΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

Αφιέρωμα στον π. Αντώνιο Αλεβιζόπουλο

Ο π. Αντώνιος Αλεβιζόπουλος (1931-1996) είναι ένας σύγχρονος Πατέρας της Εκκλησίας, που αφιέρωσε τη ζωή του στην υπηρεσία των συνανθρώπων του. 

Τοποθετημένος σε ειδικό πόστο από την Εκκλησία της Ελλάδος, μελέτησε ιδιαίτερα τις θρησκευτικές σέχτες και παραθρησκευτικές οργανώσεις και αποκάλυψε την ιδεολογία και τις μεθόδους πολλών απ’ αυτές. Οι μελέτες του έχουν μεγάλη θρησκειολογική αξία, αν και ο ίδιος δεν τις συνέγραψε για ακαδημαϊκούς λόγους, αλλά για την πνευματική υποστήριξη και βοήθεια των ανθρώπων.

Όπως ήταν φυσικό, μπήκε στο στόχαστρο και συκοφαντήθηκε από τους σκοτεινούς κύκλους και από κρυφούς ή αφελείς υποστηρικτές τους. Χαρακτηρίστηκε «φασίστας» από πραγματικούς φασίστες, ακόμη και τρελός και μονομανής. Άντεξε αυτό τον πόλεμο, με τη βοήθεια του Θεού, ώς το τέλος της ζωής του, που ήταν οσιακό και γεμάτο έγνοια και αγάπη για τον πλησίον ώς την τελευταία στιγμή.

Σύντομο βιογραφικό του (από εδώ)

Γεννήθηκε στην Καζάρμα (Χαραυγή) Μεσσηνίας, το έτος 1931. Υπήρξε ο ενδέκατος και τελευταίος γιός πολύτεκνης οικογένειας, μεταξύ εννέα γιών και δύο θυγατέρων.

Ελαβε την στοιχειώδη εκπαίδευση

ΤΕΧΝΑΣΜΑΤΑ ΑΠΑΤΗΣ! ''[...]Ο διάλογος αὐτός δέν πρέπει νά ἀποβλέπει....ςτήν ἐκτός Χριστοῦ «συνταγή σωτηρίας»''

Ὁ π. Ἀντώνιος Ἀλεβιζόπουλος γιά τούς διαχριστιανικούς διαλόγους

Μέ ἀφορμή τά 20 χρόνια ἀπό τήν κοίμησή του (1η Μαΐου 1996)

Ἡ Ἁγία Γραφή καί τό ποιμαντικό μας καθῆκον ἐπιβάλλουν τόν ποιμαντικό διάλογο.

Ο διάλογος αὐτός δέν πρέπει νά ἀποβλέπει στόν συγκρητισμό καί στήν ἐναρμόνιση τῆς πίστεώς μας μέ τίς ἐξωχριστιανικές τάσεις καί κοσμοθεωρίες, μέ τήν ἐκτός Χριστοῦ «συνταγή σωτηρίας». Ὁ διάλογος κινεῖται βέβαια στόν πολιτιστικό-φιλοσοφικό χῶρο τῶν ἀνθρώπων στούς ὁποίους ἀπευθυνόμαστε. Ὅμως δέν γίνεται μέ τίς δικές μας δυνατότητες καί μ᾽ ἀνθρώπινα ἐπιχειρήματα, ἀλλά μέ τή δύναμη τοῦ Πνεύματος τοῦ Θεοῦ καί ἀποβλέπει στή μετάδοση τοῦ μηνύματος τῆς ἐν Χριστῷ σωτηρίας.

Πρίν μποῦμε σ᾽ ἕνα τέτοιον ποιμαντικό-ἀπολογητικό διάλογο εἶναι ἀνάγκη νά λάβουμε σοβαρά ὑπόψη μας πώς καλούμεθα σέ μία πραγματική «πάλη» καί πώς αὐτή ἡ πάλη ἀφορᾶ «τόν κοσμοκράτορα τοῦ σκότους τοῦ αἰῶνος τούτου, τά πνεύματα τῆς πονηρίας ἐν τοῖς ἐπουρανίοις», πού χρησιμοποιοῦν συχνά τεχνάσματα ἀπάτης. Δέν πρέπει νά ἀγνοοῦμε τό δαιμονικό στοιχεῖο, πού ἐκφράζεται μ᾽ αὐτό τό πνεῦμα τῆς ἀπάτης, συνηθισμένο σέ πολλές νέες αἱρέσεις καί παραθρησκευτικές ὁμάδες. Μέ τήν «πανοπλία τοῦ Θεοῦ» πρέπει νά ἀρχίσουμε αὐτόν τόν ἀγῶνα μέ ἕνα καί μοναδικό σκοπό. Νά καλέσουμε τούς ἀνθρώπους νά συμφιλιωθοῦν μέ τόν Θεό· ὄχι νά ἀναζητήσουμε «κοινά σημεῖα», θεμελιωμένα στήν αὐτόνομη προσπάθεια τοῦ ἀνθρώπου γιά «θεογνωσία» ἤ γιά «αὐτοπραγμάτωση».

* Ἀπό τό βιβλίο: π. Ἀντωνίου Ἀλεβιζοπούλου, Δρ Θ. – Δρ Φ., Ἀντιμετώπιση τῶν αἱρέσεων. Προβληματική καί Στρατηγική, Ἀθήνα 1996, σ. 191.

-Περιοδικό ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗ τεύχος 111 (Νοέμβριος – Δεκέμβριος 2016)

ΠΗΓΗ: ΑΚΤΙΝΕΣ [http://aktines.blogspot.gr/2016/12/blog-post_847.html#more]

''[...]ο μεγάλος του πόνος ήταν η προφύλαξη του ποιμνίου από την φοβερή λαίλαπα των αιρέσεων και των σεκτών''

Π. Αντώνιος Αλεβιζόπουλος

Ο Πρωτοπρεσβύτερος π. Αντώνιος Αλεβιζόπουλος [1931-1996]υπήρξε ένας από τους πιο διαπρεπείς και σοφούς θεολόγους των τελευταίων ετών. Δεν περιορίστηκε στην συγγραφή θεολογικών μελετών ή σε κάποια ακαδημαϊκή δραστηριότητα αλλά αναλώθηκε στην ποιμαντική μέριμνα κατηχώντας με το πλήθος των συγγραμμάτων χρησιμοποιώντας την εμβρίθεια των γνώσεών του και την απλότητα του λόγου του. Όμως ο μεγάλος του πόνος ήταν η προφύλαξη του ποιμνίου από την φοβερή λαίλαπα των αιρέσεων και των σεκτών. Σ’ αυτόν τον τομέα διέπρεψε βοηθώντας και σώζοντας πολλές ψυχές αλλά και προκαλώντας το μίσος των σκοτεινών δυνάμεων.

ΠΗΓΗ:ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ ΠΑΝΤΟΚΡΑΤΟΡΟΣ ΜΕΛΙΣΣΟΧΩΡΙΟΥ [http://www.impantokratoros.gr/40F36F0B.el.aspx]