ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Β’
ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΘΕΙΟΥ ΕΦΡΑΙΜ ΕΙΣ
ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΝ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΕΙΣ ΤΗΝ ΣΥΝΤΕΛΕΙΑΝ ΚΑΙ ΕΙΣ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΝ ΤΟΥ
ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥ
-Πως εγώ ο τιποτένιος και αμαρτωλός
Εφραίμ, ο γεμάτος αμαρτιών θα δυνηθώ να διηγηθώ εκείνα τα οποία είναι ανώτερα
των δυνάμεών μου; Αλλ’ επειδή ο Σωτήρ ημών δια της μεγάλης του ευσπλαχνίας
εδίδαξεν σοφίαν τους αγραμμάτους και δι’ αυτών εφώτισε τους απανταχού της γης
πιστούς, αυτός ο ίδιος θα ενδυναμώση και την ιδικήν μου γλώσσαν προς ωφέλειαν
και οικοδομήν και εμού του ιδίου που θα απαγγείλλω τον λόγον αυτόν, αλλά και
όλων των ακροατών.
Θα ομιλήσω δε με πόνον πολύν και θα είπω
με αναστεναγμούς, περί της συντελείας του κόσμου τούτου, και περί του
αναισχύντου και φοβερού Δράκοντος, όστις πρόκειται να ανατρέψη όλην την υπό τον
ουρανόν κτίσιν. Και θα προκαλέση δειλίαν και αμέλειαν και φοβεράν απιστίαν εις
τας καρδίας των ανθρώπων και θα κάμη τέρατα και σημεία φοβερά πράγματα, ώστε,
εάν συνηθή να το επιτύχη να ρίψη εις την πλάνην και τους εκλεκτούς και να
εξαπατήση πάντας με ψευδή σημεία και δια τερατωδών φαντασμάτων τα οποία ο ίδιος
θα κάμη.
Θα λάβη δε εξουσίαν να εξαπατήση τον
κόσμον από αυτόν τον ίδιο τον Θεόν, διότι επλεόνασε η ασέβεια του κόσμου και
μύρια κακά διαπράττονται εις όλην την γην. Και επειδή οι άνθρωποι, μόνοι τους ηθέλησαν
να απομακρυνθούν από τον Θεόν και να ακολουθήσουν τον πονηρόν, δια τούτο ο
αμόλυντος Δεσπότης επέτρεψε να δοκιμασθούν με το πνεύμα της πλάνης.