ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΝΥΣΣΗΣ, Και ότι το υψωμένο φίδι στην έρημο είναι σύμβολο του μυστηρίου του σταυρού μάς το λέγει καθαρά ο Κύριος: «Όπως ο Μωυσής ύψωσε το φίδι στην έρημο, έτσι πρέπει να υψωθεί ο υιός του ανθρώπου» (Ιωαν. 3, 14).»

 

24. Το χάλκινο φίδι.

 

269. Και νέα πορεία γίνεται μέσα στην έρημο κι ο λαός ταλαιπωρείται από τη δίψα, απελπισμένος για τις υποσχέσεις των αγαθών.  Αλλά ο Μωυσής πλημμυρίζει και πάλι γι’ αυτούς την έρημο με νερά από την πέτρα*.  Αυτός ο λόγος μπορεί να μας διδάξει με μια πνευματική θεώρηση το πόσο σπουδαίο είναι το μυστήριο της μετάνοιας*.  Γιατί όταν εκείνοι ξέφυγαν προς τη λαιμαργία και τόρριξαν στις σαρκικές και Αιγυπτιακές ηδονές, αφού πρώτα είχαν δοκιμάσει τα αγαθά της πέτρας, καταδικάστηκαν με τη στέρηση της κοινωνίας των αγαθών. 270.  Αλλά με την μετάνοια μπορούν και πάλι να βρουν την πέτρα, που εγκατέλειψαν, και να ανοίξει και πάλι γι’ αυτούς η πηγή και πάλι να χορτάσουν από νερό* που προσφέρει η πέτρα σ’ εκείνον, ο οποίος πίστεψε ως πιο αληθινή την κατασκόπευση του Ιησού παρά εκείνην των αντιθέτων, κι αποβλέπει στο σταφύλι που για μας κρεμάσθηκε και αιματώθηκε και έκαμε την πέτρα δια μέσου του ξύλου να αναβλύζει και πάλι γι’ αυτούς.

271. Αλλά ο λαός δεν έμαθε ακόμη να ακολουθεί τη μεγαλοφυΐα του Μωυσή.  Ακόμη σέρνεται από τις δουλοπρεπείς επιθυμίες και ρέπει προς τις Αιγυπτιακές απολαύσεις. Με αυτά δείχνει κάπως το περιστατικό, ότι ο άνθρωπος ολισθαίνει περισσότερο από όλα προς αυτό το πάθος, επειδή με πολλούς τρόπους προσβάλλεται από αυτή την ασθένεια.  272. Αλλά εκείνος σαν γιατρός στέκει με την ιατρική πάνω από το πάθος που επικρατεί και δεν αφήνει την αρρώστια να τους καταδυναστεύσει μέχρι θανάτου.  Επειδή η επιθυμία των απαγορευμένων γεννούσε γι’ αυτούς τα φίδια και το δάγκωμά τους έχυνε το θανατηφόρο δηλητήριο σ’ αυτούς που πληγώνονταν από το δάγκωμα, ενώ ο νομοθέτης με το ομοίωμα* του φιδιού αχρήστευσε τη δύναμη των αληθινών φιδιών.

Άγιος Γρηγόριος Νύσσης: "Ποιός θα μελετήσει τους λόγους του για τη μέλλουσα κρίση, δηλαδή τη δευτέρα παρουσία του Χριστού, και δεν θα νομίσει ότι βρίσκεται από τώρα μπροστά στο δικαστήριο εκείνο, περιμένοντας έντρομος την τελική απόφαση της καταδίκης του;"

Ἡ Δευτέρα Παρουσία (Ὅσιος Ἐφραίμ ὁ Σῦρος)

Ο όσιος Εφραίμ, που η Εκκλησία μας εορτάζει στις 28 Ιανουαρίου, είναι ο μεγαλύτερος Σύρος ασκητικός πατέρας, θεολόγος και ποιητής.

Γεννήθηκε το 306 και ανατράφηκε μέσα σε χριστιανικό περιβάλλον. Πολύ νέος, φλεγόμενος από την αγάπη προς το Θεό, έγινε μοναχός. Γρήγορα αναδείχθηκε σε μεγάλο διδάσκαλο μοναχών και λαϊκών.

Άγιος Γρηγόριος Νύσσης: "σ’ αυτούς που νεκρώθηκαν ούτε εισρέει κάτι από τα έξω ούτε αποβάλλεται, αλλά διαχωρίζεται και διαλύεται στα συγγενή στοιχεία που συνιστούν το σώμα."

Λόγος στους κεκοιμημένους (Άγιος Γρηγόριος Νύσσης)

"Η σωματική μας λοιπόν ζωή είναι πλήρωση και κένωση που εκδηλώνεται με δύο τρόπους˙ 

ο ένας με το φαγητό και το ποτό, 

ενώ ο άλλος με την εισπνοή του αέρα και την εκπνοή του, χωρίς τα οποία δεν είναι δυνατό να υπάρξει ζωή σωματική. 

Όταν η εναλλαγή των δύο τούτων δεν ενοχλεί τον άνθρωπο, τότε παύει και να ζει. Γιατί έπειτ’ από αυτό σταματά τελείως η εκδήλωση της ζωής, 

επειδή σ’ αυτούς που νεκρώθηκαν ούτε εισρέει κάτι από τα έξω ούτε αποβάλλεται, αλλά διαχωρίζεται και διαλύεται στα συγγενή στοιχεία που συνιστούν το σώμα."

Όσοι θεωρούν συμφορά την αναπόφευκτη ακολουθία της ανθρώπινης φύσης μας για εκείνους που εξέρχονται από τη ζωή και πενθούν βαρύτατα γι’ αυτούς που μεταβαίνουν από το βίο αυτόν στο νοερό και ασώματο δε μου φαίνεται ότι σκέφτηκαν τι είναι η ζωή μας, αλλά παθαίνουν ό,τι και οι πολλοί, που από κάποια ανόητη συνήθεια ό,τι έχουν το αγαπούν ως καλό, ό,τι κι αν είναι. Και βέβαια όποιος προηγείται από την άλογη φύση στο λόγο και στη νόηση θα ταίριαζε να έχει σ’ αυτό μονάχα ροπή, που παρουσιάζεται στην κρίση του λόγου καλό και προτιμητό και να μην προτιμά οπωσδήποτε αυτό που τους φαίνεται από κάποια συνήθεια και άκριτη προσκόλληση ευχάριστο και επιθυμητό. Γι’ αυτό μου φαίνεται ότι είναι σωστό με κάποια επινόηση, αφού τους απομακρύνω από τη διάθεσή τους προς τη συνήθεια, να τους μεταφέρω όσο είναι δυνατό στην καλύτερη και πρέπουσα στους λογικούς σκέψη. Γιατί έτσι θα εξοριστεί από την ανθρώπινη ζωή η ανοησία γύρω από τα πάθη που επιδεικνύουν οι πολλοί.

ΟΙ ΕΠΙΠΟΛΑΙΟΙ

Η ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ ΤΗΣ ΧΑΜΕΝΗΣ ΥΓΕΙΑΣ

Μερικοί, άλλοι, τους οποίους ο άγιος Γρηγόριος χαρακτηρίζει ως επιπόλαιους, θα επιθυμούσαν να ιδούν, ακόμη και με τρόπο βίαιο και αναγκαστικό, την απομάκρυνση του ανθρώπου από το κακό και την επιστροφή του στο αγαθό. Αυτό όμως δεν φάνηκε ωφέλιμο και χρήσιμο στον Πλάστη. Επειδή έγινε θεληματικά η απομάκρυνση, θεληματικά έπρεπε να γίνει και η επάνοδος. Διαφορετικά η αναγκαστική προσαγωγή του στο αγαθό θα ήταν μια πράξη στερητική της ελευθερίας του. «Αφαίρεσις του προέχοντος αγαθού και της ισοθέου τιμής αποστέρησις, ισόθεον γαρ εστί το αυτεξούσιον». Έπρεπε, λοιπόν, να βρεθεί ένας τρόπος, ώστε και το αυτεξούσιο να διατηρηθεί, αλλά κι η επάνοδος προς το αγαθό να μην παρεμποδιστεί (P.G. 46,524).

ΣΕΙΡΑ «ΛΟΓΙΚΗ ΛΑΤΡΕΙΑ», ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΝΥΣΣΗΣ, «ΛΟΓΟΙ ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΜΑΚΑΡΙΣΜΟΥΣ», Αρχιμ. ΠΑΓΚΡΑΤΙΟΥ ΜΠΡΟΥΣΑΛΗ, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΔΙΑΚΟΝΙΑΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ, Σελ. 12

"Μακάριοι είναι όσοι διώκονται για την δικαιοσύνη''

''Αγαθό όμως, πέρα και πάνω από κάθε αγαθό, είναι ο ίδιος ο Κύριος, προς τον Οποίο τρέχει αυτός που διώκεται''

"Η του πονηρού αλλοτρίωσις, αφορμή της προς το αγαθόν οικειώσεως"

"Μακάριοι είναι όσοι διώκονται για την δικαιοσύνη''. Από που διώκονται και από ποιον; Η κοινή λογική μας φανερώνει τη σταθερότητα των μαρτύρων66 και υποδηλώνει το δρόμο της πίστης. Γιατί η καταδίωξη εξηγεί τη συντονισμένη προσπάθεια του δρομέα για την ταχύτητα. Κυρίως όμως υποδηλώνει και τη νίκη στο τρέξιμο. Γιατί διαφορετικά δέ γίνεται να νικήσει ο δρομέας, αν δεν αφήσει πίσω του εκείνον που τρέχει μαζί του. Επειδή, λοιπόν, κι εκείνος που τρέχει για να κερδήσει το βραβείο της ουράνιας κλήσης κι ο άλλος που διώκεται από τον εχθρό για το βραβείο (της πίστης), αφήνουν πίσω τους κα οι δυο, ο ένας τον συναθλητή, κι ο άλλος το διώκτη, αυτοί (και οι δύο) είναι που τρέχουν το δρόμο του μαρτυρίου με τους αγώνες για την ευσέβεια. Διώκονται αλλά δεν πιάνονται. Γι' αυτό το λόγο η κορωνίδα της μακαριότητας που μας περιμένει, μοιάζει με στεφάνι που βάζει εκ των προτέρων με τους τελευταίους λόγους.
Πραγματικά είναι ευτυχία ο διωγμός για τον Κύριο. Για ποιο λόγο; Γιατί ο διωγμός απ' το κακό γίνεται αιτία να βρεθείς στο αγαθό. Γιατί η αποξένωση από το πονηρό γίνεται αφορμή οικειώσεως του αγαθού. Αγαθό όμως, πέρα και πάνω από κάθε αγαθό, είναι ο ίδιος ο Κύριος, προς τον Οποίο τρέχει αυτός που διώκεται. Συνεπώς είναι αληθινά ευτυχής όποιος χρησιμοποιεί τον εχθρό ως συνεργάτη 67 για την επιτυχία του αγαθού. Κι επειδή η ανθρώπινη ζωή βρίσκεται στο μετέχμιο του καλού και του κακού, όπως ακριβώς εκείνος που θα γλιστρήσει από την αγαθή και κορυφαία ελπίδα, πέφτει στο βάραθρο, το ίδιο κι εκείνος που θα απομακρυνθεί από την αμαρτία και θ' αποξενωθεί από την φθορά, κατακτά τη δικαιοσύνη και την αφθαρσία. Έτσι ο διωγμός των μαρτύρων, που γίνεται από τους τυράννους παρουσιάζει αλγεινή εικόνα, σύμφωνα με αυτό που έμεσα φαίνεται, ενώ ο σκοπός αυτών που γίνονται ξεπερνάει κάθε μακαριότητα. Θα ήταν όμως καλύτερο να εξηγήσουμε το νόημα του λόγου με παραδείγματα.

Ποιος αγνοεί πόσο πιο δυσάρεστη θεωρείται η δολιότητα από την αγάπη' Κι όμως αυτό που φαίνεται φοβερό, πολλές φορές γίνεται αιτία σε πολλούς να πετύχουν και σε τούτο τον κόσμο. Αυτό μαρτυρεί η ιστορία του Ιωσήφ.... [1]

[1] ΣΕΙΡΑ "ΛΟΓΙΚΗ ΛΑΤΡΕΙΑ", ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΊΟΥ ΝΥΣΣΗΣ, "ΛΟΓΟΙ ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΜΑΚΑΡΙΣΜΟΥΣ", ΑΡΧΙΜ. ΠΑΓΚΡΑΤΙΟΥ ΜΠΡΟΥΣΑΛΗ, ΑΘΗΝΑ 1985, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΔΙΑΚΟΝΙΑΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ, Σελ. 211-213

Η ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ ΤΗΣ ΧΑΜΕΝΗΣ ΥΓΕΙΑΣ... ΚΑΙ "ΜΕΡΙΚΟΙ ΑΛΛΟΙ..."

Άγιος Γρηγόριος Νύσσης: "Λόγοι εις τους μακαρισμούς "

Η ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ ΤΗΣ ΧΑΜΕΝΗΣ ΥΓΕΙΑΣ

«δια της ατόπου επιθυμίας των δηλητηρίων»!

“[…]τι θα ήταν καλύτερο; Να μη δημιουργήσει καθόλου τον άνθρωπο, επειδή προέβλεπε την απομάκρυνσή του από το καλό, ή να τον δημιουργήσει, κι αφού ασθενήσει, να τον επαναφέρει και πάλι «προς την εξ αρχής χάριν»; (P.G. 45,37). Ο Θεός προτίμησε το δεύτερο, κι εδημιούργησε τον άνθρωπο, μολονότι γνώριζε αυτό που επρόκειτο να συμβεί. Κι αυτό επειδή σαν άλλος έμπειρος ιατρός, που διαθέτει κάθε είδος θεραπευτικών φαρμάκων, αφού δεν έγινε δεκτή από το παιδί του η συμβουλή για την αποφυγή του κακού, παραχώρησε να γευθεί όσα ήταν βλαπτικά. Αυτό όμως είχε ως αποτέλεσμα να μάθει «δια της πείρας των αλγεινών», πόσο χρήσιμη ήταν η πατρική συμβουλή. Κι έτσι έφτασε να νοσταλγήσει τη χαμένη υγεία του, οπότε και τον επαναφέρει με τα φάρμακα «προς την ευεξίαν», που στερήθηκε «δια της ατόπου επιθυμίας των δηλητηρίων» (P.G. 46,524).

Μερικοί, άλλοι, τους οποίους ο άγιος Γρηγόριος χαρακτηρίζει ως επιπόλαιους, θα επιθυμούσαν να ιδούν, ακόμη και με τρόπο βίαιο και αναγκαστικό, την απομάκρυνση του ανθρώπου από το κακό και την επιστροφή του στο αγαθό. Αυτό όμως δεν φάνηκε ωφέλιμο και χρήσιμο στον Πλάστη. Επειδή έγινε θεληματικά η απομάκρυνση, θεληματικά έπρεπε να γίνει και η επάνοδος. Διαφορετικά η αναγκαστική προσαγωγή του στο αγαθό θα ήταν μια πράξη στερητική της ελευθερίας του. «Αφαίρεσις του προέχοντος αγαθού και της ισοθέου τιμής αποστέρησις, ισόθεον γαρ εστί το αυτεξούσιον». Έπρεπε, λοιπόν, να βρεθεί ένας τρόπος, ώστε και το αυτεξούσιο να διατηρηθεί, αλλά κι η επάνοδος προς το αγαθό να μην παρεμποδιστεί (P.G. 46,524).

ΣΕΙΡΑ «ΛΟΓΙΚΗ ΛΑΤΡΕΙΑ», ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΝΥΣΣΗΣ, «ΛΟΓΟΙ ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΜΑΚΑΡΙΣΜΟΥΣ», Αρχιμ. ΠΑΓΚΡΑΤΙΟΥ ΜΠΡΟΥΣΑΛΗ, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΔΙΑΚΟΝΙΑΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ, Σελ. 12

Η ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ ΣΗΜΑΙΝΕΙ: ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΑΜΥΝΑΣ, ΚΑΙ ΕΠΙΣΗΣ ΣΗΜΑΙΝΕΙ: ΥΨΩΝΩ ΤΕΙΧΟΣ ΓΙΑ ΝΑ ΑΠΟΚΡΟΥΣΩ ΤΑ ΒΟΛΙΑ! "Η αντίσταση στον πόλεμο διεξάγεται, άλλοτε με την επίθεση, και άλλοτε με την άμυνα. (...)Εδώ βρίσκεσαι μέσα στη δίνη του πολέμου, κι αγωνίζεσαι να φυλαχτείς απ’ τα βόλια.''

Ο πραΰς έστω μαχητής» (Ιωήλ Δ’ 9-11)

- Σεις οι χριστιανοί που ζείτε ανάμεσα στον ειδωλολατρικό κόσμο, απομακρυνθείτε πνευματικά, και μη έχετε καμιά σχέση με ό,τι μπορεί να σας μολύνει ή επηρεάσει.

«ΑΙΔΩΣ»

ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ

      Ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος, αφιερώνει τον τρίτο λόγο στο θέμα «περί ξενιτείας». Δηλαδή, στη φυγή και την αναχώρηση απ’ τον κόσμο. Ίσως να νόμιζε κανείς, πως αφορά μονάχα τους μοναχούς…. Τα βιώματα των αγίων ασκητών, είναι διδασκαλία για όλο το πλήρωμα της Καθολικής Εκκλησίας. Είναι, κατά κάποιο τρόπο, εμπειρία και έκφραση του ευαγγελικού Νόμου. «Ξενιτεία», λέγει ο άγιος Ιωάννης, είναι «ο πάντων χωρισμός, δια το τον λογισμόν Θεού ποιήσαι αχώριστον». Είναι ο χωρισμός και η εγκατάλειψη όλων, ώστε ο λογισμός και η μνήμη του Θεού να μη χωρίζονται απ’ την αγάπη Του. Πρόκειτε για έναν άγιο και αχώριστο χωρισμό. Ο μοναχός φεύγει απ’ τον κόσμο, αλλά αγκαλιάζει όλο τον κόσμο με την αγάπη και την προσευχή του.

"Μακαρία τα μάτια σας γιατί βλέπουν".

ΣΤΟ ''ΚΑΤΑ ΤΙΣ ΕΣΧΑΤΕΣ ΗΜΕΡΕΣ...."

"Μακαρία τα μάτια σας γιατί βλέπουν".

ΕΝΑΣ ΑΡΙΣΤΟΣ ΠΟΙΜΕΝΑΣ [1]

" Έτσι και ο Παύλος, σαν άριστος ποιμένας, καθισμένος στον υψηλό τόπο του προφητικού αξιώματος και βλέποντας από πριν με τα προφητικά του μάτια από ψηλά να επιτίθενται τα θηρία, να ορμούν κατά την συντέλεια του κόσμου και να κατευθύνονται εναντίον του ποιμνίου προλέγει και επιβεβαιώνει το γεγονός από πριν, με σκοπό και εκείνους που δεν γεννήθηκαν ακόμη να προετοιμάσει για να αγρυπνούν και όλο το ποίμνιο να προφυλάξει με την προφητεία. Γιατί και ένας φιλόστοργος πατέρας πολλές φορές κατασκευάζοντας σπίτι για τα παιδιά του το κάνει τόσο λαμπρό και μεγάλο, ώστε να γίνει χρήσιμο όχι μόνο σ' εκείνα αλλά και στα εγγόνια και στους επόμενους απ' αυτά. Έτσι και ένας βασιλιάς όταν περιβάλει μία αγαπημένη του πόλη εξωτερικά με τείχος, κάνει αυτό ασφαλές και ισχυρό και μόνιμο, για να εξυπηρετεί όχι μόνο στη γενεά του αλλά και για να γίνει χρήσιμο σε όλους τους μεταγενέστερους, κατάλληλο όχι μόνο για τις τότε πολιορκητικές μηχανές αλλά και για τις μελλοντικές επιθέσεις.

Έτσι έκαμε και ο Παύλος. Επειδή δηλαδή οι επιστολές είναι τα αποστολικά τείχη των εκκλησιών, προφυλάσσει μ' αυτές όχι μόνο εκείνους που ζούσαν τότε αλλά και τους μεταγενέστερους. Και τόσο ισχυρό και αρραγή κατασκεύασε αυτόν τον περίβολο και τον περιέφερε με κάθε ασφάλεια σε ολόκληρη την οικουμένη, ώστε και τους τότε και τους σημερινούς και τους αμέσως επόμενους μέχρι την παρουσία του Χριστού να τους απαλλάξει από την πολιορκία των εχθρών. Τέτοιες είναι οι ψυχές των αγίων' φιλόστοργες, κηδεμονικές, καλύπτοντας με την αγάπη την πατρική εύνοια, νικώντας τη φιλοστοργία της φύσης και ξεπερνώντας εκείνες τις ωδίνες, γιατί είναι του Πνεύματος και της θείας χάριτος" (Ιερός Χρυσόστομος)

[1] ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΑΤΕΡΕΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ, Ι. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΕΡΓΑ 27, ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΕΚΔΟΣΕΙΣ 'ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΠΑΛΑΜΑΣ", ΣΕΛ.615-617

"Η του πονηρού αλλοτρίωσις, αφορμή της προς το αγαθόν οικειώσεως"

''ο διωγμός των μαρτύρων'' *

"Η του πονηρού αλλοτρίωσις, αφορμή της προς το αγαθόν οικειώσεως"

"Μακάριοι είναι όσοι διώκονται για την δικαιοσύνη''. 

[...]Έτσι ο διωγμός των μαρτύρων, που γίνεται από τους τυράννους παρουσιάζει αλγεινή εικόνα, σύμφωνα με αυτό που έμεσα φαίνεται, ενώ ο σκοπός αυτών που γίνονται ξεπερνάει κάθε μακαριότητα. Θα ήταν όμως καλύτερο να εξηγήσουμε το νόημα του λόγου με παραδείγματα.

Ποιος αγνοεί πόσο πιο δυσάρεστη θεωρείτε η δολιότητα από την αγάπη... 
[...]Αλλά ο Κύριος, βλέποντας από ψηλά την ανθρώπινη ασθένεια, διακηρύττει εκ των προτέρων, για χάρη των αδυνάτων, ποιο είναι το τέρμα των αγώνων, για να πολεμήσουν εύκολα, με την ελπίδα της βασιλείας, την πρόσκερη δοκιμασία των θλίψεων.
Γι' αυτό χαίρει ο πρωτομάρτυρας Στέφανος, όταν λιθοβολείτε από παντού, και δέχεται πρόθυμα στο σώμα σαν άλλη ευχάριστη δροσιά τις αλλεπάλληλες νιφάδες από τις πέτρες. Και μ' ευλογίες πληρώνει τους δολοφόνους, όταν προσεύχεται να μην τους υπολογίσει ο Θεός αυτή την αμαρτία τους. (Πραξ. 7, 54-60), επειδή και την υπόσχεση του Κυρίου άκουσε, και την ελπίδα να συνυπάρχει με τα φαινόμενα είδε. Γιατί,ακούγοντας, ότι όσοι διώκονται για τον Κύριο 70, εισέρχονται στη βασιλεία των ουρανών, είδε την προσδοκία την ώρα που διωκόταν. Όταν δηλ. αυτός αγωνιζόταν, ομολογώντας την πίστη, του αποκαλύπτεται αυτό που έλπιζε. Ανοίγει δηλ. ο ουρανός, σκύβει από τα υπερκόσμια σκηνώματα η θεία δόξα, Αυτός που διακηρύσσεται από τον αθλητή με τ' αγωνίσματα, για να ιδεί τον αγώνα του δρομέα. Κι η παρουσία του αγωνοθέτη φανερώνει συμβολικά τη συμμαχία του με τον αγωνιστή. Για να μάθουμε απ' αυτό ότι Εκείνος που καθορίζει τα αθλήματα, είναι ο ίδιος μ' Εκείνον που συναγωνίζεται με τους δικούς του αγωνιστές κατά των αντιπάλων. Λοιπόν, ποια άλλη ευτυχία να έχεις συναγωνιστή τον αγωνοθέτη;

* ΣΕΙΡΑ "ΛΟΓΙΚΗ ΛΑΤΡΕΙΑ", ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΊΟΥ ΝΥΣΣΗΣ, "ΛΟΓΟΙ ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΜΑΚΑΡΙΣΜΟΥΣ", ΑΡΧΙΜ. ΠΑΓΚΡΑΤΙΟΥ ΜΠΡΟΥΣΑΛΗ, ΑΘΗΝΑ 1985, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΔΙΑΚΟΝΙΑΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ, Σελ. 214, 215

«Διά του μέρους το όλον»! ''[...]Πολλές φορές όμως συνηθίζει η Γραφή όταν μνημονεύει το επί μέρους, να περιλαμβάνει το όλον, όπως όταν ερμηνεύει τη θεία φύση με μερικά ονόματα.''

ΕΙΝΑΙ ΜΑΚΑΡΙΟ ΝΑ ΕΠΙΘΥΜΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΤΗΝ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ

«Διά του μέρους το όλον»!!! 

Μακάριος είναι επίσης κι όποιος πεινάει για φρόνηση κι ανδρεία και σωφροσύνη και για ό,τι άλλο εννοούμε με το ίδιο όνομα της αρετής.

Άγιος Γρηγόριος  Νύσσης

«Διά του μέρους το όλον» 

5. «Μακάριοι είναι όσοι πεινούν και διψούν τη δικαιοσύνη, γιατί αυτοί θα χορτασθούν». Λοιπόν, είναι μακάριο να επιθυμεί κανείς τη δικαιοσύνη. Κι αν κάποιος επιθυμεί εξίσου τη σωφροσύνη, ή τη σοφία, ή τη φρόνηση, ή κάποια άλλη αρετή, αυτόν δεν τον μακαρίζει ο Κύριος;

Το νόημα όμως του λόγου είναι περίπου το εξής: Η δικαιοσύνη είναι ένα

ΦΥΓΩΜΕΝ ΤΗΝ ΤΟΥ ΔΙΑΒΟΛΟΥ ΜΟΡΦΗΝ! ''[...]Τώρα μάθε να διώξεις από την ψυχή σου την οργή εναντίον των συνανθρώπων σου (Ματθ. 5, 22). Δεν απαγόρευσε εντελώς την οργή. Γιατί μπορεί κάποτε αυτή η τάση της ψυχής να χρησιμοποιηθεί και προς το καλό.''

ΚΑΙΡΟΣ ΕΠΙΚΑΙΡΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΓΡΑΦΗΣ!

...το ξεκαθάρισμα από την καρποφορία των αγκαθιών.

Ο "ΑΡΟΤΡΙΚΟΣ" ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΕΥΓΓΕΛΙΟΥ, ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΟΝ "ΕΞΙΣΩΤΙΚΟ ΛΟΓΟ" ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ!

''Και γενικά θα διαπιστώσεις πως με καθεμιά από τις εντολές, με τον αροτρικό λόγο, σαν με άλλο αλέτρι, οργώνει και ξερριζώνει τις κακές ρίζες των αμαρτιών από το βάθος της καρδιάς. Μ' αυτές τις εντολές είναι δυνατό το ξεκαθάρισμα από την καρποφορία των [ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΩΝ] αγκαθιών.''

Η ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΧΡΗΣΗΣ ΤΟΥ ΘΥΜΟΥ!

 ''[...] η προσθήκη της λέξης «εική» δηλώνει πολλές φορές την επικαιρότητα της χρήσης του θυμού, όταν βράζει το πάθος για τιμωρία της αμαρτίας.''

.                                                                                                                                            .

«Φύγωμεν την του διαβόλου μορφήν, αναλάβωμεν την θείαν εικόνα»

 6. Σχετικά με το πώς είναι δυνατό να γίνεις καθαρός, σου είναι εύκολο να το μάθεις μέσα απ' όλη σχεδόν τη διδασκαλία του Ευαγγελίου. Γιατί θα βρίσκεις αποσαφηνισμένο το καθαρτικό της καρδιάς, όταν ανατρέχεις διαδοχικά στα παραγγέλματά του.

Γιατί χωρίζει σε δύο είδη την κακία. Σε κείνη που διαπράττεται με τα έργα και στην άλλη, που συνίσταται στα διανοήματα. Με τον παλαιό νόμο καταδίκασε αρχικά την αδικία που φανερώνεται με τα έργα.

Τώρα δε, έκαμε το νόμο να ελέγχει το άλλο είδος της αμαρτίας. Και δεν τιμωρεί το έργο της πονηρίας, αλλά φροντίζει ώστε να μη γίνει ούτε η αρχή του κακού.

Γιατί το να ξερριζώσεις την κακία από τη θέληση, είναι πολύ σπουδαιότερο από το να αποξενώσεις το βίο από τα πονηρά έργα. Επειδή η κακία εκδηλώνεται σε πολλά μέρη και με πολλούς τρόπους, το Ευαγγέλιο προσφέρει με τις εντολές ιδιαίτερη θεραπεία σε καθεμιά από τις απαγορεύσεις.

Κι επειδή ένα πρόχειρο και συνηθισμένο αμάρτημα είναι η οργή σ' όλη τη διάρκεια του βίου, αρχίζει τη θεραπεία απ' αυτό που είναι το πιο επικρατέστερο, νομοθετώντας το να μην οργίζεσαι. Διδάχθηκες, λέγει ο Κύριος, από τον παλαιότερο νόμο «να μη φονεύσεις» (Εξοδ. 20, 15).

Τώρα μάθε να διώξεις από την ψυχή σου την οργή εναντίον των συνανθρώπων σου (Ματθ. 5, 22). Δεν απαγόρευσε εντελώς την οργή. Γιατί μπορεί κάποτε αυτή η τάση της ψυχής να χρησιμοποιηθεί και προς το καλό.

Η εντολή απαγορεύει τελείως το να εξοργίζεσαι κάποτε εναντίον του αδελφού χωρίς κανένα καλό. Γιατί λέγει: «Καθένας που οργίζεται κατά του αδελφού για το τίποτε». Κι η προσθήκη της λέξης «εική» δηλώνει πολλές φορές την επικαιρότητα της χρήσης του θυμού, όταν βράζει το πάθος για τιμωρία της αμαρτίας.



Αυτό το είδος της οργής

ΛΟΓΟΣ ΕΞΙΣΩΤΙΚΟΣ !!! Ποιά σχέση έχει η ταπεινοφροσύνη με το διωγμό; ''είναι αληθινά ευτυχής όποιος χρησιμοποιεί τον εχθρό ως συνεργάτη για την επιτυχία του αγαθού'';

                                                       ΛΟΓΟΣ ΕΞΙΣΩΤΙΚΟΣ 

                                    [ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟΣ ΣΤΟΝ ΑΝΔΡΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΓΥΝΑΙΚΑ ]

"...οδηγεί στον ουρανό εξίσου και τον ταπεινό κι εκείνον που υπόμεινε διωγμούς για χάρη του Θεού, κι εκείνους που συμπόνεσαν το συνάνθρωπό τους"

'' Το τέρμα όμως είναι το ίδιο για όλους.''

Το τέλος και το έπαθλο των αγώνων 

2. «Μακάριοι, λέγει, είναι όσοι διώκονται για χάρη μου, γιατί σ' αυτούς ανήκει η βασιλεία των ουρανών». Να ποιό είναι το τέρμα των αγώνων που γίνονται σύμφωνα με το θέλημα του Θεού, το βραβείο για τους κόπους, το έπαθλο για τους ιδρώτες: Το να αξιωθούν να γίνουν πολίτες της ουράνιας βασιλείας.

Η ελπίδα της επιτυχίας ενός καλού κλήρου δεν ξεφεύγει πια απ' το σωστό προς το άστατο και μεταβλητό. Γιατί ο γύρω από τη γη χώρος είναι αυτός που μετατρέπεται και μεταβάλλεται. Ενώ, απ' όσα φαίνονται και κινούνται στον ουρανό, δε γνωρίζουμε κανένα απ' αυτά που να μην βρίσκεται στην ίδια κατάσταση.

Και πάντοτε και όλα ακολουθούν τη δική τους τροχιά στον ουρανό. Βλέπεις, λοιπόν, την υπεροχή της ευεργεσίας; Δε χαρίζει το μεγαλείο της αξίας απ' όσα μεταβάλλονται, για να μην παρενοχλεί τις καλύτερες ελπίδες ο φόβος της μεταβολής.

Αλλά με το να λέγει ουράνια βασιλεία, δείχνει πως η δωρεά που βρίσκεται μπροστά μας με τη ελπίδα, είναι αμετάβλητη και πάντα η ίδια. Εκείνο όμως, που μου γεννάει απορία, μετά απ' όσα είπαμε ως τώρα, είναι τούτο: Πρώτο μεν το ότι εξισώνει την πτωχεία του πνεύματος, δηλ. την ταπεινοφροσύνη, με τους διωγμούς που για χάρη δική Του υπομένουν.

Και αποδίδει και στους δυο το βραβείο. Γιατί όσων το έπαθλο είναι το ίδιο, εξυπακούεται ότι οι αγώνες τους είναι ίσοι. Έπειτα πώς ξεχωρίζει τους εκ δεξιών από τους προς τ' αριστερά; (Ματθ. 25,33) και τους προσκαλεί να κληρονομήσουν την ουράνια βασιλεία, αναφέροντας άλλους λόγους γι' αυτή την τιμή; Γιατί, ενώ εκεί αναφέρει τη συμπάθεια, την κοινωνικότητα και την αγάπη, δε μνημονεύει καθόλου την ταπεινοφροσύνη, ούτε τους διωγμούς προς χάρη Του, μολονότι από μιά πρόχειρη εξέταση του νοήματος, φαίνεται να διαφέρουν πολύ μεταξύ τους.

Ποιά σχέση έχει η ταπεινοφροσύνη με το διωγμό; Ή κι αυτά πάλι, δηλ. ταπεινοφροσύνη και διωγμός, πόσο συμφωνούν με τ' αποτελέσματα της σπλαγχνικής αγάπης; Κάποιος τάισε τον πεινασμένο, ή έντυσε το γυμνό, ή φιλοξένησε σε σπίτι τον οδοιπόρο, ή στον άρρωστο και στο φυλακισμένο πρόσφερε την ανακούφιση που μπορούσε.

Όλα αυτά έχουν κανένα κοινό σημείο με την ταπεινοφροσύνη και τους διωγμούς, σύμφωνα με το λόγο του μακαρισμού; Ο μεν ανακουφίζει ξένες συμφορές, ενώ ο καθένας απ' τους άλλους δύο, τόσο ο ταπεινός όσο κι ο διωκόμενος, έχουν την ανάγκη εκείνων, που θα τους συντρέξουν. Το τέρμα όμως είναι το ίδιο για όλους.

Γιατί οδηγεί στον ουρανό εξίσου και τον ταπεινό κι εκείνον που υπόμεινε διωγμούς για χάρη του Θεού, κι εκείνους που συμπόνεσαν το συνάνθρωπό τους. Τι θα πούμε, λοιπόν, για όλα αυτά; Ότι όλες οι εντολές είναι αλληλένδετες μεταξύ τους και συμφωνούν και συμμαχούν για τον ίδιο σκοπό.

Γιατί κι η ταπεινοφροσύνη διευκολύνει στη μετοίκηση, κι η αγάπη για τους πτωχούς δεν είναι ξένη προς την ταπεινοφροσύνη. Νομίζω όμως πως είναι καλό πρώτα ν' αναλύσουμε αυτό το λόγο, κι έπειτα να μελετήσουμε τη συμφωνία και το νόημα αυτών που εξετάσαμε. 

«Η του πονηρού αλλοτρίωσις, αφορμή της προς το αγαθόν οικειώσεως»

3. «Μακάριοι είναι όσοι διώκονται για τη δικαιοσύνη». Από που διώκονται και από ποιόν; Η κοινή λογική μας φανερώνει τη σταθερότητα των μαρτύρων και υποδηλώνει το δρόμο της πίστης. Γιατί η καταδίωξη εξηγεί τη συντονισμένη προσπάθεια του δρομέα για την ταχύτητα.

Κυρίως όμως υποδηλώνει και τη νίκη στο τρέξιμο. Γιατί διαφορετικά δε γίνεται να νικήσει ο δρομέας, αν δεν αφήσει πίσω του εκείνον που τρέχει μαζί του. Επειδή, λοιπόν, κι εκείνος που τρέχει για να κερδίσει το βραβείο της ουράνιας κλήσης κι ο άλλος που διώκεται από τον εχθρό για το βραβείο (της πίστης), αφήνουν πίσω τους και οι δυό, ο ένας τον συναθλητή, κι ο άλλος το διώκτη, αυτοί (και οι δύο) είναι που τρέχουν το δρόμο του μαρτυρίου με τους αγώνες για την ευσέβεια.

Διώκονται αλλά δεν πιάνονται. Γι' αυτό το λόγο η κορωνίδα της μακαριότητας που μας περιμένει, μοιάζει με στεφάνι που βάζει εκ των προτέρων με τους τελευταίους λόγους. Πραγματικά είναι ευτυχία ο διωγμός για τον Κύριο. Για ποιό λόγο;

Γιατί ο διωγμός απ' το κακό γίνεται αιτία να βρεθείς στο αγαθό. Γιατί η αποξένωση από το πονηρό γίνεται αφορμή οικείωσης του αγαθού. Αγαθό όμως, πέρα και πάνω από κάθε αγαθό, είναι ο ίδιος ο Κύριος, προς τον Οποίο τρέχει αυτός που διώκεται.

Συνεπώς είναι αληθινά ευτυχής όποιος χρησιμοποιεί τον εχθρό ως συνεργάτη για την επιτυχία του αγαθού.

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ:
http://paterikakeimena.blogspot.gr/2011/07/blog-post.html



ΣΕΙΡΑ «ΛΟΓΙΚΗ ΛΑΤΡΕΙΑ», ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΝΥΣΣΗΣ, «ΛΟΓΟΙ ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΜΑΚΑΡΙΣΜΟΥΣ», Αρχιμ. ΠΑΓΚΡΑΤΙΟΥ ΜΠΡΟΥΣΑΛΗ, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΔΙΑΚΟΝΙΑΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ, Σελ. 209-211