Η αίρεση του οικουμενισμού είναι η νέα ειδωλολατρία
του π. Φωτίου Βεζύνια
Αρχικά ας δούμε τον ορισμό της λέξεως είδωλο. Είδωλο λοιπόν είναι η εικόνα αντικειμένου η οποία σχηματίζεται ως αποτέλεσμα ενός οπτικού φαινομένου (ανάκλασης σε κάτοπτρο, διάθλασης δια μέσου φακού κτλ.) (Ο Ορισμός από http://www.greek-language.gr)
Ο παραπάνω ορισμός ο ισχύων για τον υλικό κόσμο, κατ’ επέκταση ισχύει και για τον πνευματικό.
Ο άνθρωπος ο πτωτικός, ο άνθρωπος ο μετά την παρακοήν, ο εκτός του Παραδείσου άνθρωπος, δεν μπορούσε να υποφέρει την έλλειψη του πραγματικού Θεού. Δεν μπορούσε να υπομένει την κατάσταση της ακοινωνησίας με την Θεία Χάρη στην οποία περιέπεσε. Έτσι πολύ σύντομα, αστραπιαία, είναι ίσως η καταλληλότερη λέξη, εφηύρε τα αντί του Θεού κείμενα και αντικείμενα, τα οποία και ανήγαγε εις επίπεδο Θεού. Έτσι έφθασε ο άνθρωπος να λατρεύει όχι τον Αληθινό έναν Θεό, αλλά όσα είδωλα του Θεού δημιουργούσε ο ίδιος ή δημιουργούνταν γύρω του, δια των φαινομένων της «πνευματικής» «ανακλάσεως», του «αντικατοπτρισμού», της «διαθλάσεως», της «παραθλάσεως»… και όλων των άλλων.
Ο παραπάνω ορισμός ο ισχύων για τον υλικό κόσμο, κατ’ επέκταση ισχύει και για τον πνευματικό.
Ο άνθρωπος ο πτωτικός, ο άνθρωπος ο μετά την παρακοήν, ο εκτός του Παραδείσου άνθρωπος, δεν μπορούσε να υποφέρει την έλλειψη του πραγματικού Θεού. Δεν μπορούσε να υπομένει την κατάσταση της ακοινωνησίας με την Θεία Χάρη στην οποία περιέπεσε. Έτσι πολύ σύντομα, αστραπιαία, είναι ίσως η καταλληλότερη λέξη, εφηύρε τα αντί του Θεού κείμενα και αντικείμενα, τα οποία και ανήγαγε εις επίπεδο Θεού. Έτσι έφθασε ο άνθρωπος να λατρεύει όχι τον Αληθινό έναν Θεό, αλλά όσα είδωλα του Θεού δημιουργούσε ο ίδιος ή δημιουργούνταν γύρω του, δια των φαινομένων της «πνευματικής» «ανακλάσεως», του «αντικατοπτρισμού», της «διαθλάσεως», της «παραθλάσεως»… και όλων των άλλων.
Με τον τρόπο αυτό η ειδωλολατρία έγινε θρησκεία. Το μεγαλύτερο ψέμα που λένε οι άνθρωποι είναι το «ότι είναι άθεοι». Δεν υπάρχει άθεος άνθρωπος. Υπάρχει όμως ο ειδωλολάτρης. Δηλαδή ο άνθρωπος που «Δεν θέλει» να λατρεύει τον Αληθινό Θεό… αλλά τα «φανταστικά» ή «πραγματικά» υποκατάστατα, «είδωλα», του Αληθινού Θεού.
