ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΛΑΟ: ''Ας το κατανοήσουμε ότι σάπιο πνεύμα της Νέας Εποχής, ο οικουμενισμός και η παγκοσμιοποίηση, με δύναμη και ταχύτητα επιδημικής αρρώστιας, έχουν προσβάλει τον λαό μας, με κίνδυνο αφανισμού του, γιατί ξεραίνονται οι ρίζες'' (Δημ. Νατσιὸς, Δάσκαλος–Κιλκὶς)

Ώστε..."Μακεδονία" για τον αιρεσιάρχη Πάπα

Δημ. Νατσιὸς, Δάσκαλος–Κιλκὶς

«Ήθελα να ήμουν όμορφος

να ήμουν και παλικάρι

να ήμουνα και τραγουδιστής

δεν ήθελ’ άλλη χάρη»

δημοτικό τραγούδι

(Ας με συγχωρέσει ο αναγνώστης του κειμένου. Ίσως θεωρήσει ότι δεν συμβαδίζει ο τίτλος με το θέμα. Όμως γράφω από καρδίας)

Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης σε μια προς τον Τερτσέτη διήγησή του, είπε: «Είχαν παιχνίδια, ταμπουράδες, πηδήματα, χορούς, τραγούδια ηρωικά. Τα τραγούδια τα έκαμναν οι χωριάτες, οι στραβοί, με ταις λύραις». (Λέγοντας «στραβοί» ο Γέρος του Μοριά εννοεί τυφλούς. Από τα αρχαία χρόνια ακόμη οι μεγάλοι ραψωδοί και ποιητές – Όμηρος, Δημόδοκος- είναι τυφλοί. Η ποίηση και η απαγγελία επών ήταν η κύρια απασχόληση τους και αποζούσαν απ' αυτήν, γεγονός που η επιβίωσε και ως τα πολύ νεότερα χρόνια). Ερμηνεύοντας ο Κολοκοτρώνης τι ήταν τα τραγούδια αυτά, μας δίνει τον εξής θαυμάσιο και αμίμητο χαρακτηρισμό: « Τα τραγούδια ήσαν ύμνοι, ήσαν εφημερίδες στρατιωτικές». (« Ο Γέρων Κολοκοτρώνης», τομ. Α’ σελ. 40). Διηγείται ακόμη ο ίδιος κάτι πολύ νόστιμο. Βρέθηκε κάποτε και ο Γέρος στην ανάγκη να φτιάξει τραγούδι, όταν την ημέρα του Πάσχα πληροφορήθηκε ότι δισχίλιοι Τούρκοι θα περνούσαν από τα λημέρια του, σέρνοντας μαζί τους δεσμίους περί τους εκατόν πενήντα Έλληνες αιχμαλώτους.