...η επιστήμη της
εκπαίδευσης!!!
ΤΟ ΘΕΜΑ ΜΑΣ(!): "Ενώ οι εκπαιδευτικοί
είναι υπάλληλοι κι εξαρτώνται από ένα
υπουργείο, το οποίο αποφασίζει τόσο για
τις αρχές όσο και για τις εφαρμογές,
γιατί δεν υπάρχει η δυνατότητα να
στηριχθεί σε μια επαρκώς επεξεργασμένη
επιστήμη της εκπαίδευσης για ν' απαντήσει
στα αναρίθμητα προβλήματα που εμφανίζονται
κάθε μέρα και που η επίλυσή τους αφήνεται
έτσι στον εμπειρισμό ή στη παράδοση."
ΖΑΝ ΠΙΑΖΕ, “ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ
ΚΑΙ ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΗ”
Επιμέλεια: Τ. ΑΝΘΟΥΛΙΑΣ
[Μετάφραση: Απόστολος Βερβερίδης]
Μέρος πρώτο
ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΚΑΙ ΜΕΘΟΔΟΙ
ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΣ
Τολμώντας κανείς το
τόσο φιλόδοξο εγχείρημα να θελήσει να
συνοψίσει και, ακόμα περισσότερο, να
προσπαθήσει να κρίνει την εξέλιξη της
εκπαίδευσης και των μεθόδων διδασκαλίας
κατά τη διάρκεια αυτών των τελευταίων
τριάντα ετών*, τρομάζει πραγματικά
μπροστά στη δυσαναλογία που εξακολουθεί
να υπάρχει σήμερα, όπως ακριβώς το 1935,
ανάμεσα στις τεράστιες προσπάθειες που
καταβλήθηκαν και στην απουσία μιας
ουσιαστικής ανανέωσης των μεθόδων, των
προγραμμάτων, της τοποθέτησης ακόμη
των προβλημάτων και μ' ένα λόγο της
παιδαγωγικής στο σύνολό της σαν
κατευθυντήριας επιστήμης.
Το 1939, ο Lucien Febvre μιλούσε
για το δυνατό σοκ που δοκιμάζει κανείς
συγκρίνοντας τον εμπειρισμό της
παιδαγωγικής με τον “υγιή, άμεσο, και
γόνιμο ρεαλισμό” των ψυχολογικών και
κοινωνιολογικών μελετών, από τις οποίες
η παιδαγωγική θα μπορούσε να εμπνευστεί.
Κι εξηγούμε
