''[...]Τὸ οὐσιαστικὸ ἀποτείχισις παράγεται ἀπὸ τὸ ρῆμα ἀποτειχίζω, τὸ ὁποῖο σύμφωνα μὲ τὰ Λεξικὰ σημαίνει: ὀχυρώνω, ἀποκλείω διὰ τείχους, ἐγείρω μεσότοιχον.''

''[...]ὁ Χριστιανισμὸς δὲν λαμβάνει ὑπ᾽ ὄψιν τὰ πρόσωπα ἀλλὰ τὴν ἀλήθεια καὶ τὴν ἀκρίβεια τῆς πίστεως''

''[...]ὁ ἐπιβεβλημένος σωτήριος, κανονικὸς καὶ ἁγιοπατερικὸς δρόμος τῶν πιστῶν, κληρικῶν καὶ λαϊκῶν, εἶναι ἡ ἀκοινωνησία, ἡ διακοπὴ δηλαδὴ τοῦ μνημοσύνου τῶν ἐπισκόπων, οἱ ὁποῖοι καθίστανται συνυπεύθυνοι καὶ συγκοινωνοὶ τῆς αἱρέσεως καὶ τῆς πλάνης.''

Πρωτοπρ. Θεόδωρος Ζήσης, Αποτείχιση από την αίρεση, όχι από την Εκκλησία

Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης

Ὁμότιμος Καθηγητὴς Α.Π.Θ.

ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΙΡΕΣΗ

ΟΧΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

1. Ἀπαγορευμένη καὶ ἐπιτρεπόμενη ἀποτείχιση

Τὸν τελευταῖο καιρὸ γίνεται συχνὰ λόγος γιὰ «ἀποτείχιση» καὶ «ἀποτειχισμέ-νους» πιστούς, μὲ συχνὴ ἐπίσης καὶ μᾶλλον σκόπιμη παρανόηση τοῦ ἐννοιολογι-κοῦ περιεχομένου αὐτῶν τῶν λέξεων. Τὸ οὐσιαστικὸ ἀποτείχισις παράγεται ἀπὸ τὸ ρῆμα ἀποτειχίζω, τὸ ὁποῖο σύμφωνα μὲ τὰ Λεξικὰ σημαίνει: ὀχυρώνω, ἀποκλείω διὰ τείχους, ἐγείρω μεσότοιχον. Ἑπομένως καὶ ἡ λέξη «ἀποτείχισις» σημαίνει: ἀποκλεισμὸς διὰ τείχους, ὀχύρωσις. Τὸ δὲ τεῖχος ποὺ ὑψώνει κανεὶς γιὰ νὰ ἀμυνθεῖ καλεῖται ἀποτείχισμα.

Εἶναι σαφὲς

Ο π. Θεόδωρος Ζήσης διαβάζει παλιά αναφορά του π. Αθανασίου Μυτιληναίου για την προβλεπόμενη Πανορθόδοξη!

«Ακούστε λοιπόν τι λέγει για την Σύνοδο, και τι λέγει για την αγάπη και την αλήθεια. Ο γέροντας Μυτιληναίος ο οποίος είναι γοητευτικός ομιλητής και οι ομιλίες του σε κασέτες κυκλοφορούν σε χιλιάδες. Λέει λοιπόν…» 

Ο π. Θεόδωρος Ζήσης διαβάζει παλιά αναφορά του π. Αθανασίου Μυτιληναίου για την προβλεπόμενη Πανορθόδοξη!

Εναλλακτικά, από το vimeo: https://vimeo.com/166443464

Από το προφητικό κείμενο του π. Αθανασίου Μυτιληναίου για την Πανορθόδοξη:

«Ακριβώς αυτό επιδιώκουν: Να γίνουν σχίσματα και να προσβάλλουν την Εκκλησία»!...     ...«Γνωρίζομεν ότι σε αιρετικές θέσεις δεν υπάρχει σωτηρία. Αλλά δεν σταματάει το κακό εκεί. Έχομε και μία ακόμη φάση: Είναι η φάση ενώσεως του Χριστιανισμού με τις άλλες θρησκείες!      Βέβαια όλα αυτά έχουν ήδη μπει σε δοκιμασία (τεστ). Δηλ. όπως όταν θέλομε να κάνομε μία θεατρική παράσταση γίνεται μία δοκιμή και δεύτερη και τρίτη, μετά γίνεται και μία γενική πρόβα. Έτσι όλες αυτές οι συναντήσεις που γίνονται πότε εδώ και πότε εκεί και που συμμετέχουν δυστυχώς και Ορθόδοξοι είτε είναι στην Ευρώπη είτε είναι στην Αμερική, είναι καμώματα της γενικής πρόβας. Να δουν δηλ. πως πάει το πράγμα. Θα υπάρξουν αντιδράσεις;      Ώστε λοιπόν το μεθεπόμενο βήμα είναι αυτή η ένωση! Τώρα όμως σας ρωτώ: Γιατί να είμαι Χριστιανός (αφού κι άλλες θρησκείες κλπ είναι καλές); Τότε γιατί να λέμε ότι ο Χριστιανισμός σώζει και τίποτε άλλο δεν σώζει; Ότι η Ορθοδοξία σώζει και τίποτε άλλο δεν σώζει»;    ...«Δεν θέλει ο άλλος την αλήθεια, καλημέρα δεν θα του πείτε. Στο σπίτι σας δεν θα τον βάλετε. Η αγάπη δεν είναι σαλιαρίσματα ούτε φτηνοί συναισθηματισμοί, ματς και μουτς! Η αγάπη πρέπει να είναι εν Αληθεία. Θα σε αγαπώ αν είσαι εν αληθεία· αν είσαι Ορθόδοξος. Αν δεν είσαι θα σε αγαπώ με την έννοια να σε σώσω· δεν θα έχω όμως κοινωνία μαζί σου. Διότι αν χάσομε το κριτήριο της αληθείας της Ορθοδοξίας που είναι η σωτηρία τότε τι κάνομε; Δεν κάνομε τίποτε. Δυστυχώς οι ταγοί της Εκκλησίας μας έχουν αλωθεί! Θα το πω άλλη μια φορά τους ενδιαφέρει μόνο το κοινωνικό στοιχείο»... Από λόγο της Κυριακής 17 Νοεμβρίου 1991.

''[...]Στις οικουμενικές συνόδους, πού εκφράζουν το αληθές οικουμενικό πνεύμα του Ευαγγελίου, την γνήσια οικουμενικότητα, υπήρχε ή δυνατότητα για την έγκαιρη και αποτελεσματική θεραπεία και αποκατάσταση των τραυμάτων πού προκαλούσαν οι παρανοήσεις...''

 

 

Η ΑΠΟΜΥΘΕΥΣΗ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ

 

Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης

 Ό εικοστός αιώνας στο χώρο του Χριστιανισμού χαρακτηρίσθηκε ως αιώνας του Οικουμενισμού, γιατί ποτέ άλλοτε στα προηγούμενα έτη δεν αναλήφθηκε τόσο εργώδης και εκτεταμένη προσπάθεια για την αποκατάσταση της ενότητας του χριστιανικού κόσμου. Κατά την πρώτη χιλιετία ή Εκκλησία σε Ανατολή και Δύση, παρά την εμφάνιση αιρέσεων και σχισμάτων, διατήρησε την ενότητα της. 

Στις οικουμενικές συνόδους, πού εκφράζουν το αληθές οικουμενικό πνεύμα του Ευαγγελίου, την γνήσια οικουμενικότητα, υπήρχε ή δυνατότητα για την έγκαιρη και αποτελεσματική θεραπεία και αποκατάσταση των τραυμάτων πού προκαλούσαν οι παρανοήσεις και παραχαράξεις του χριστιανικού δόγματος και ή διασάλευση της εκκλησιαστικής τάξεως. Μέσα στο θεσμό

Αλοίμονο αν επικρατήσει στην Εκκλησία η αναρχία και η αταξία. Πρέπει όμως στο σημείο αυτό να λεχθεί ότι η υπακοή στους επισκόπους δεν είναι αδιάκριτη και απροϋπόθετη.

 «ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΥΠΑΚΟΥΜΕ ΑΔΙΑΚΡΙΤΑ

ΣΕ Ο,ΤΙ …ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΝ ΟΙ ΕΠΙΣΚΟΠΟΙ» !!!

«ούκ έστιν εν τη ταύτης συναφεία μίσους εμφάνεια, ούκ αντιλογίας είδος, ούκ απειθείας οσμή, εί μη που περί πίστεως ο λόγος»(Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος)

Πρωτοπρεσβυτέρου Θεοδώρου Ζήση

Υπακοή εις τους ποιμένας

Υπακοή εις τους ποιμένας Προβάλλεται επίσης το επιχείρημα της οφειλομένης υπακοής εις τους ποιμένας, ότι πρέπει να έχουμε εμπιστοσύνη στον Αρχιεπίσκοπο και στη Σύνοδο, που γνωρίζουν τις πτυχές του Θέματος και το αντιμετωπίζουν σωστά.
Κανένας δεν αμφισβητεί την αυθεντία και το κύρος του επισκοπικού αξιώματος. Είναι όντως σύσταση και διδασκαλία της Αγίας Γραφής και των ιερών κανόνων το «πείθεσθαι τοις ηγουμένοις υμών και υπείκετε».

Αλοίμονο αν επικρατήσει στην Εκκλησία η αναρχία και η αταξία. Πρέπει όμως στο σημείο αυτό να λεχθεί ότι η υπακοή στους επισκόπους δεν είναι αδιάκριτη και απροϋπόθετη. Δεν πρέπει να υπακούμε αδιάκριτα σε ό,τι λέγουν και ό,τι αποφασίζουν οι επίσκοποι. 

Αν αυτό ίσχυε, θα είχε καταλυθεί η Ορθόδοξος πίστις, δε θα είχαμε αγωνιστάς και ομολογητάς Αγίους.
Πόσοι επίσκοποι και Πατριάρχες υιοθέτησαν και δίδαξαν αιρέσεις και πόσες σύνοδοι στην ιστορία της Εκκλησίας δεν συνήλθαν για να υποστηρίξουν πλάνες και παρεκκλίσεις από την υγιαίνουσα διδασκαλία; Έπρεπε το πλήρωμα της Εκκλησίας να κάνει υπακοή και να ακολουθήσει την πλάνη; Δεν θα υπήρχαν τότε τα υγιή δόγματα, όλα θα τα κατέλυαν οι αιρετικοί. Δεν θα υπήρχαν Αθανάσιοι και Βασίλειοι και Γρηγόριοι και Μάξιμοι και Δαμασκηνοί, Φώτιοι και Παλαμάδες και Μάρκοι Ευγενικοί.

Πολλές φορές εξέφρασαν την αλήθεια της πίστεως και πρωτοστάτησαν εναντίον των αιρέσεων απλοί μοναχοί και ηγούμενοι, όπως ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής, ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, ο Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης. Ήσαν ανυπάκουοι και απείθαρχοι; Εξέφρασαν απλώς την διαχρονική συνείδηση του πληρώματος της Εκκλησίας που είναι η υψίστη αυθεντία στην Ορθόδοξη Εκκλησία.
Πάνω από την αυθεντία των επισκόπων και των συνόδων υπάρχει η αυθεντία της Εκκλησίας. Δεν είναι πάντοτε αλάθητοι οι πατριάρχες ούτε επίσης οι σύνοδοι. Μόνο ο πάπας ισχυρίζεται ότι είναι αλάθητος «έπειτα παρ’ ημίν ούτε Πατριάρχαι ούτε Σύνοδοι εδυνήθησαν ποτέ εισαγάγειν νέα, διότι ο υπερασπιστής της θρησκείας εστίν αυτό το σώμα της Εκκλησίας, ήτοι αυτός ο λαός, όστις θέλει το θρήσκευμα αυτού αιωνίως αμετάβλητος και ομοειδές τω των Πατέρων αυτού».
Το πράγμα είναι σαφές και ηλίου φαεινότερον στην Ορθόδοξη Παράδοση. Υπακούουμε στους επισκόπους και στις συνόδους, όταν τηρούν τα δόγματα και τους κανόνες της Εκκλησίας, όταν όντως αγρυπνούν υπέρ των ψυχών ημών…
Ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος προβάλλοντας την αρετή της ταπεινοφροσύνης της συνδεδεμένης με την υπακοή και την ευπείθεια, λέγει ότι αυτά δεν απαιτούνται όταν πρόκειται για θέματα πίστεως, «ούκ έστιν εν τη ταύτης συναφεία μίσους εμφάνεια, ούκ αντιλογίας είδος, ούκ απειθείας οσμή, εί μη που περί πίστεως ο λόγος»

(Πρωτ. Θεοδώρου Ζήση, απόσπασμα από το Βιβλίο «Η Ιερά Σύνοδος και ο πάπας», εκδ. Βρυέννιος, Θεσ/νίκη 2001)