«Ο 15 κανόνας της Α-Β Συνόδου» [Πέμπτη 1 Μαρτίου 2018]

 

«Ο 15Ος ΚΑΝΟΝΑΣ ΤΗΣ Α-Β ΣΥΝΟΔΟΥ»

 Έχει γραφτεί, ότι στην 1η και 2η εντολή κρέμεται όλος ο νόμος (Ματθ. 22, 37-40), ενώ στον 15ο κανόνα της Α-Β Συνόδου κρέμεται η προστασία της Ορθόδοξης Εκκλησίας από τους Αιρετικούς. Οι προηγούμενοι αιώνες παρουσιάζουν πολυάριθμα αποδεικτικά παραδείγματα της αλήθειας αυτής.

 Όποιος επιχειρήσει να μιλήσει για την Εκκλησία είναι υποχρεωμένος, νομοτελειακά, να κάνει αναφορά και για την πάλη της ενάντια στην πολυδιάστατη πλάνη-αίρεση. Επειδή το θέμα «αίρεση», ως διαστρέβλωση της Ευαγγελικής αλήθειας, δεν είναι αυτόνομο και δεν ξεχωρίζεται από την μετα-πατερικότητα πολλών σημερινών Πατριαρχών και Επισκόπων, γι’ αυτό και δεν συζητήθηκε στην λεγόμενη «Αγία Σύνοδο της Κρήτης».

ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ, «Το Μεγαλείον της Ορθοδοξίας» (Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου Α΄ Κοτσώνη - 1966)

 

ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΣΗ ΤΟΥ ΕΝ ΛΟΓΩ ΑΡΘΡΟΥ,

ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΜΕ ΟΠΩΣ ΟΙ ΑΓΑΠΗΤΟΙ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ ΜΑΣ ΛΑΒΟΥΝ ΥΠΟΨΗ ΤΑ ΠΑΡΑΚΑΤΩ: 

ΦΩΝΗ π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΚΑΝΤΙΩΤΗ: «Κατά την δευτέραν τετραετίαν δύο νέας θυέλλας αντιμετωπίσαμεν, αι οποίαι προήρχοντο όχι εκ των έξω, αλλ’ εκ των έσω υποστηριζομένων υπό των έξω. Εννοούμεν τας αντιθέσεις και συγκρούσεις με την ανωτάτην Εκκλησιαστικήν Διοίκησιν του τόπου μας. Επί μεν του Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου ήλθομεν εις σύγκρουσιν δια λόγους συνειδήσεως. Όπως δε τότε, ούτω και σήμερον λέγομεν, ότι ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος εις ωρισμένους τομείς, ως είναι ο φιλανθρωπικός τομεύς, η μισθοδοσία του εφημεριακού κλήρου και η ανάδειξις εις τον επισκοπικόν βαθμόν κληρικών ηθικώς αδιαβλήτων, είχε σημειώσει επιτυχίας, και είχε ζωηρόν πόθον καθάρσεως και αναδείξεως της Εκκλησίας. Αλλ’ επί των ημερών του διεπράχθησαν και ωρισμένα σφάλματα, των οποίων εν το σπουδαιότερον. Εκ του επί των ημερών του καταρτισθέντος Καταστατικού Χάρτου  ε ξ ε β λ ή θ η σ α ν   ο ι   ι ε ρ ο ί   Κ α ν ό ν ε ς  και το σκάφος της αυτοκεφάλου Εκκλησίας της Ελλάδος έπλεε πλέον άνευ πηδαλίου εν μέσω του συγχρόνου κόσμου…

Δια την αποβολήν εκ του Καταστατικού Χάρτου των ιερών Κανόνων επί μίαν τριετίαν διεμαρτυρόμεθα γραπτώς τε και προφορικώς, αλλ’ ουδεμία σοβαρά προσπάθεια εγένετο δια την αποκατάστασιν των πραγμάτων. Τέλος κατά την συνεδρίαν της Ιεραρχίας του Νοεμβρίου 1972 ελέγξαμεν κατά πρόσωπον τον Αρχιεπίσκοπον Ιερώνυμον, τον έλεγχον κυρίως στρέψαντες κατά του επιμάχου τούτου θέματος. Δριμύ υπήρξε το ύφος της ομιλίας μας εκείνης. Παραθέτομεν ώδε απόσπασμα της ομιλίας αυτής, δια να ιδούν οι αναγνώσται, ότι τα πυρά μας δεν εστρέφοντο μόνον κατά του Αρχιεπισκόπου, αλλά και κατά του Καίσαρος, δηλαδή των εκπροσώπων του τότε δικτατορικού καθεστώτος, το οποίον διέπραξε το έγκλημα της εκπαραθυρώσεως των ιερών Κανόνων…»

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ: «Εκκλησία άνευ των ιερών Κανόνων δεν νοείται. Οι ιεροί Κανόνες είνε “στύλοι και το εδραίωμα της Εκκλησίας”…

Και ερωτώ∙ Τις ο ένοχος του πελωρίου τούτου εγκλήματος της μητροκτονίας;

Εν πλήρη συναισθήσει των ιστορικών ευθυνών μου ως Ορθοδόξου Επισκόπου, και χωρίς να υπολογίζω καμμίαν συνέπειαν, δεικνύω τον ένοχον και καταγγέλλω τούτον ενώπιον της Ιεραρχίας. Είνε ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος.»

Πηγή: «ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΔΕΥΤΕΡΑΣ ΤΕΤΡΑΕΤΙΑΣ (1971-1975)», ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ Ν. ΚΑΝΤΙΩΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΦΛΩΡΙΝΗΣ, ΕΚΔΟΣΙΣ «Ο ΣΤΑΥΡΟΣ», ΑΘΗΝΑΙ 1976, Σελ. 10-11

                              -------------------------------------------------------

«Το Μεγαλείον της Ορθοδοξίας»

(Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου Α΄ Κοτσώνη - 1966)

Νίκος Σακαλάκης, Μαθηματικός

Ο Μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος Α' (1967-1973) είχε μια κεντρική αγωνία∙ ήταν η επιτάχυνση του ρυθμού της Ορθόδοξης ζωής του κοινωνικού συνόλου και των προσώπων, γι’ αυτό και εμπιστεύτηκε το βηματισμό της Εκκλησίας σε πολλούς νέους Αρχιερείς, τους οποίους, αργότερα, άδικα εκθρόνισε (όχι εν συνόλω) ο αρχιεπίσκοπος Σεραφείμ Τίκας, διαπράττοντας, έτσι, θανάσιμο λάθος σε βάρος της ενότητας της Εκκλησίας. Ως φοιτητής, τότε, έδινα σημασία στα προέχοντα χαρακτηριστικά της επικαιρότητας, η οποία ασκούσε δριμύτατη κριτική (στον Ιερώνυμο) στην ταλάντευσή της ανάμεσα στις δυσκολίες του δικτατορικού καθεστώτος.

ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ, Σ’ αυτό αποσκοπεί (σταδιακά) και η τεχνολογική υποδομή του χαράγματος, ο προσωπικός αριθμός (Π.Α.).

 

«H σφραγίδα του Χριστού»

(Η ηγεμονική δωρεά του Τριαδικού Θεού, ως απερινόητη αγάπη)

Νίκος Σακαλάκης, Μαθηματικός

Διάβασα ότι: «Η κοινωνιολογική σκέψη στην Ελλάδα είναι υπό διωγμό από κυβερνήσεις, συντεχνίες και άλλες δυνάμεις που φοβούνται το φως της κοινωνιολογικής ανάλυσης» (Βασίλης Ντακούμης - Κοινωνιολόγος).

Πολύ περισσότερο είναι υπό διωγμό η ουράνια φωνή του Ευαγγελίου, του νηπιάσαντος Υιού του Θεού, περί προσώπου – ψυχής και αξίας του σώματος.

Ο Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς, υπογραμμίζει:

«το μυστήρον του Βαπτίσματος και το μυστήριον του Χρίσματος είναι εν δυαδικόν μυστήριον. Ενσωματωθέντες δια του Βαπτίσματος εις τον Θεάνθρωπον Χριστόν, εις το σώμα Του, την Εκκλησίαν, οι Χριστιανοί λαμβάνουν εις το μυστήριον του Χρίσματος την «σφραγίδα της δωρεάς του Αγίου Πνεύματος» (Ορθόδοξη Εκκλησία και οικουμενισμός – Σελ. 105).

Η Μαρτυρία του ιερομονάχου π. Μάξιμου Καραβά ηγουμένου της Ι.Μ. Αγίας Παρασκευής – Πτολεμαΐδος

 "...ο π. Μάξιμος με τα δικά του Ορθόδοξα ποιμαντικά θησαυρίσματα, ως καθηγούμενος στην Αγία Παρασκευή (στο Μηλοχώρι Πτολεμαΐδας), ήτο στην πραγματικότητα ο πνευματικός επίσκοπος της περιοχής." Νίκος Σακαλάκης

 

«Η Μαρτυρία του ιερομονάχου π. Μάξιμου Καραβά ηγουμένου της Ι.Μ. Αγίας Παρασκευής – Πτολεμαΐδος»

(Ως έκφραση ομολογίας πίστεως)

Νίκος Σακαλάκης, Μαθηματικός

   Σήμερα, οι Ομολογητές είναι δυσεύρετοι, και το Ομολογιακό βίωμά τους εκλαμβάνεται (πολλές φορές) ως αίρεση ή σχίσμα ή και ως ανυπακοή στην επίσημη εκκλησία, όταν υπάρχει ο κυριαρχικός πέπλος της άγνοιας στο Ορθόδοξο πλήρωμα.

Πολλοί κληρικοί – μοναχοί ή λαϊκοί, αφοσιώνονται στα νοήματα του Ευαγγελίου, αλλά λίγοι θα εκφρασθούν στο ύψος μιας συνολικής Ορθόδοξης ευθύνης, Ομολογίας.

Όταν «η Εκκλησία διεξήγε σφοδρό αγώνα εναντίον των αιρετικών, η ονομασία «πατέρες» απεδόθη στους επιφανείς εκείνουν άνδρες, οι οποίοι δίδαξαν ορθοδόξως και συμμετέσχον ενεργώς σε μεγάλες συνόδους. Αυτούς άλλωστε ονομάζει «Πατέρας» και το δοξαστικό της Κυριακής των αγίων πατέρων, αφιερωμένο στους 318 Πατέρας της Α΄ εν Νικαία Οικουμενικής Συνόδου ως και στους Πατέρας των άλλων Οικουμενικών Συνόδων. Έτσι βλέπουμε ότι στους πατέρας βρίσκομε τη μαρτυρία της Ορθοδοξίας και την αυθεντία, οι οποίες αποτελούν θεμέλιο της πίστεώς μας. Γι’ αυτό και σ’ όλες τις Συνόδους απαντάται η φράσι∙ «επόμενοι τοις αγίοις πατράσι» (αρχιμ. Ειρηναίος Ι. Χατζηεφραιμίδης, στην ομιλία του «ΜΕΛΕΤΗ ΠΑΤΕΡΩΝ» στο ΙΘ Γενικό Ιερατικό Συνέδριο, 18-20 Αυγούστου, που έγινε στην Ι. Μητρόπολι Φλωρίνης). Στο Ιερατικό εκείνο Συνέδριο, Ποιμαντικός διάλογος στην πραγματικότητα, με θέμα «Η εσωτερική ζωή του Ιερέως», τονίχθηκε όχι μόνο η «σιωπηλή ευγλωττία του αγίου βίου», αλλά και το ομολογιακό φρόνημα των Πατέρων, συστατικό του αγίου βίου.

π. Αυγουστίνος Καντιώτης: «Το γνώρισμα του δεσπότη και του παπά είναι η μαχητικότης, η παρρησία» - Β΄ Τιμ. 3,12

 

 

π. Αυγουστίνος Καντιώτης: «Το γνώρισμα του δεσπότη και του παπά είναι η μαχητικότης, η παρρησία» - Β΄ Τιμ. 3,12

    Νίκος Σακαλάκης, Μαθηματικός

Σήμερα, που ο σκοταδισμός του οικουμενισμού απλώνεται και δημιουργεί άναστρη χειμωνιάτικη νύχτα, η βιωματική αντίληψη των Ορθοδόξων Χριστιανών, που δεν στέκονται σε μια ξερή έκφραση «ζήτω η Ορθοδοξία», ανατρέχει στον ποιμένα, Σταυραετό της Ορθοδοξίας, επίσκοπο π. Αυγουστίνο Καντιώτη, τον όντως στρατευμένο στη διακονία της Εκκλησίας.

Υπήρξαν – υπάρχουν άγιοι Ιεράρχες και ιερομόναχοι, που λάμπρυναν την εποχή τους, μα και πολλοί περιστασιακοί. Στους πρώτους ανήκει ο π. Αυγουστίνος, ενώ στη δεύτερη σειρά (σωρός) οι σημερινοί οικουμενιστές επίσκοποι και ιερείς.

Χαρτογραφώντας πολλές φορές τη ζωή και τη διδασκαλία του Αγίου Επισκόπου Φλωρίνης Αυγουστίνου, σημείωσα πολλούς κεντρικούς άξονες της επισκοπικής διακονίας του, ως επαρκή γνώση των εκκλησιαστικών – εκκλησιολογικών θεμάτων, στο πλαίσιο νηφάλιας, προσευχητικής συλλογής των πνευματικών νοημάτων. Η πατερική αγωνία του π. Αυγουστίνου ευρίσκεται σε υπαρξιακή ασφάλεια στην περιοχή μου (Βόλος), στην Ι. Μονή Αγίας Τριάδος (Άνω Γατζέα), όπου ο Καθηγούμενος π. Γρηγόριος και οι μοναχοί, αγωνίζονται κατά της οικουμενιστικής ακαθαρσίας στον πνεύμα του Επισκόπου Αυγουστίνου Καντιώτου. Ο π. Γρηγόριος, πνευματικό παιδί του π. Αυγουστίνου, διατηρεί πάντοτε νωπή την αγωνιστική εμπειρία του Αυγουστίνου, που ως Επίσκοπος τον χειροτόνησε και επιτέλεσε στην Μητρόπολή του ένα ιδιαίτερο έργο.

Νικόλαος Σακαλάκης, Δυστυχώς, και πάλι δυστυχώς, πλην ολίγων εξαιρέσεων, πλην ελαχίστων ιερομονάχων της περιοχής μου (Ι. Μ. Δημητριάδος), αντι-οικουμενιστικός λόγος δεν ακούγεται.

 

«Οι καυχώμενοι εν τω σταυρώ του Χριστού».

Α’ ΜΕΡΟΣ ΕΔΩ, Β’ ΜΕΡΟΣ ΕΔΩ, Γ’ ΜΕΡΟΣ  ΕΔΩ, Δ’ ΜΕΡΟΣ ΕΔΩ, Ε’ ΜΕΡΟΣ ΕΔΩ, ΣΤ’ ΜΕΡΟΣ ΕΔΩ, ΜΕΡΟΣ Ζ’ ΕΔΩ

ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ, ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ

(Μ. Βασίλειος – Εις τον ΜΔ Ψαλμό)
MΕΡΟΣ Η΄

Σήμερα, που υπάρχει οικουμενιστικός συμβιβασμός στο σύνολο (γενικά) του πληρώματος μπροστά στο πρόβλημα της Ομολογιακής ένδειας, βλέπω έναν κατακλυσμό από άκοπη πληροφόρηση∙ τηλεοράσεις, εκκλησιαστικά ραδιόφωνα που καυχώνται για την Ορθόδοξη πίστη – Μαρτυρία και φθηνές (πνευματικά) διαφημίσεις.

Νίκος Σακαλάκης: Σήμερα, ο Ελληνικός Λαός δεν έχει τις μαχητικές ικανότητες και την ποιοτική συνείδηση των «Ανθενωτικών»

 

 

«Οι καυχώμενοι εν τω σταυρώ του Χριστού»

(Μ. Βασίλειος – Εις τον ΜΔ Ψαλμό)

Νίκος Σακαλάκης, Μαθηματικός

MΕΡΟΣ Ζ΄

ΔΕΙΤΕ ΤΟ Α΄ΜΕΡΟΣ & MΕΡΟΣ Β΄ & MΕΡΟΣ Γ΄ & MΕΡΟΣ Δ΄ & MΕΡΟΣ Ε΄ & MΕΡΟΣ ΣΤ΄

Αναμφίβολα, ένα από τα πιο αξιόλογα πνευματικά κινήματα στο χώρο της Ορθοδοξίας είναι και ο Ανθενωτισμός, που αναπτύχθηκε σε κρίσιμες στιγμές (κινδύνου) του Βυζαντίου. Τότε, μπροστά στον κίνδυνο της προελάσεως των Μωαμεθανών, υπήρχε και ο «ζήλος» του Αυτοκράτορα και της επισήμου εκκλησίας για βοήθεια από την παποσύνη∙ «ηγεσίες κυριευμένες από συμβιβασμούς στα θέματα πίστεως, χωρίς βάθος ψυχής, χωρίς ύψος ορθοδόξου πνεύματος, επιδίωκαν την ένωση. Πίστευαν (παρηγορητικά) σε βοήθεια από την παποσύνη, από τον Πάπα, έναν ατομικό άνθρωπο στην πλήρη αιρετική γνησιότητά του, δυστυχώς!

«Οι καυχώμενοι εν τω σταυρώ του Χριστού» (MΕΡΟΣ ΣΤ΄)

 

 

«Οι καυχώμενοι εν τω σταυρώ του Χριστού»

(Μ. Βασίλειος – Εις τον ΜΔ Ψαλμό)

Νίκος Σακαλάκης, Μαθηματικός

MΕΡΟΣ ΣΤ΄

ΔΕΙΤΕ ΤΟ Α΄ΜΕΡΟΣ ΚΑΙ MΕΡΟΣ Β΄ ΚΑΙ MΕΡΟΣ Γ΄ ΚΑΙ MΕΡΟΣ Δ΄ ΚΑΙ (MΕΡΟΣ Ε΄)

Όλα όσα γράφουμε, συναντούν (σε κοινή πορεία) την διαχρονική φρυκτωρούσα εκκλησιαστική συνείδηση του μικρού ποιμνίου και όχι, ευτυχώς, τους σημερινούς φιλοοικουμενιστές «πιστούς» και οικουμενιστάς επισκόπους.

Ο σημερινός νέος (στην ηλικία) ορθόδοξος δεν είναι πληροφορημένος. Αντίθετα στην μονοσήμαντη πληροφόρηση των οικουμενιστών, που αναπηδά από τα Μ.Μ.Ε. και τα Μητροπολιτικά ραδιόφωνα, επιδιώκουμε την προβολή-ύφος του Ηρακλειτικού λόγου των Αγίων Πατέρων, που όποιος των εγκολπώνεται αυξάνει, κατά παράλληλη γνώμη του Εφεσίου, τον εαυτό του (τον εσώτατο), δηλ.: «ψυχής εστί λόγος εαυτόν αύξων» απ. 115.

Προς πληροφόρηση των νέων (κυρίως), να μνημονεύσουμε και την πολυθρύλητη στράτευση των Ζηλωτών – Αρσενιατών έναντι των Αντιορθοδόξων, Αντιπατριωτικών, Αντιλαϊκών και Αντι-Εκκλησιαστικών μεθόδων – πρακτικών του αυτοκράτορα Μιχαήλ Η΄ του Παλαιολόγου.

«Θάρθη καιρός, που δεν θα ξέρουμε πώς να μιλήσουμε σε μια γενιά που απελάκτισε τις ιερές παραδόσεις» (π. Αυγουστίνος Καντιώτης)

 

«Οι καυχώμενοι εν τω σταυρώ του Χριστού» (MΕΡΟΣ Ε΄)

 

«Οι καυχώμενοι εν τω σταυρώ του Χριστού»

(Μ. Βασίλειος – Εις τον ΜΔ Ψαλμό και «ουκ εσμέν αποσχισταί, αλλ’ Ορθόδοξοι και της Καθολικής Εκκλησίας τρόφιμοι – όσιος Θεοδ. Στουδίτης)

Νίκος Σακαλάκης, Μαθηματικός

MΕΡΟΣ Ε΄

ΔΕΙΤΕ ΤΟ Α΄ΜΕΡΟΣ ΚΑΙ MΕΡΟΣ Β΄ ΚΑΙ MΕΡΟΣ Γ΄ ΚΑΙ MΕΡΟΣ Δ΄

Στο κάλεσμα της Ζωής, του Χριστού δηλ., οι λαϊκοί (γενικά) ανταποκρίθηκαν στις νέες ποιοτικές αλλαγές – εισηγήσεις της εν Χριστώ ζωής, που τους έφεραν σε σύγκρουση με τον ειδωλολατρικό κόσμο (διώξεις, μαρτύριο κλπ).

Στα παλιότερα χρόνια η Ορθοδοξία είχε ισχυρό έρεισμα και τον Μοναχισμό, ως φυσική – θεολογική αντίθεση στην αίρεση και στην ειδωλολατρεία∙ ως κατάφαση στο Αληθινό νόημα της ζωής που φανέρωσε ο Χριστός.

«Οι καυχώμενοι εν τω σταυρώ του Χριστού» (Μ. Βασίλειος – Εις τον ΜΔ Ψαλμόν) MΕΡΟΣ Δ΄

 

 

«Οι καυχώμενοι εν τω σταυρώ του Χριστού»

(Μ. Βασίλειος – Εις τον ΜΔ Ψαλμόν)

MΕΡΟΣ Δ΄

ΔΕΙΤΕ ΤΟ Α΄ΜΕΡΟΣ ΚΑΙ MΕΡΟΣ Β΄ ΚΑΙ MΕΡΟΣ Γ΄

Νίκος Σακαλάκης,Μαθηματικός

Αναμφίβολα, όταν ο Επίσκοπος κηρύττει αίρεση και παίρνει μόνος του όλες τις αποφάσεις, ερήμην του πληρώματος, τότε επαναστατικοποιεί τους ανθρώπους, τους πιστούς, που τόσα έχουν προσφέρει (διαχρονικά) και προσφέρουν στην Εκκλησία.

Η επαναστατικοποίηση δεν προωθεί την βία που διαιρεί, αλλά αντίθετα (προωθεί) την ορθόδοξη – Πατερική διδασκαλία που προστατεύει και ενώνει την Εκκλησία.

Να θυμίσουμε – πληροφορήσουμε τους «επισκόπους» που απομακρύνουν τον Εσταυρωμένο από την Αγία Τράπεζα, ότι έτσι ασκούν βία στις συνειδήσεις των πιστών∙ βία έχουν ασκήσει και οι αποφάσεις της «συνόδου» στην Κρήτη (2016) στις συνειδήσεις των πιστών, γι’ αυτό και τις απορρίπτουν (τώρα) εσωτερικά.

Στην Ι. Μητρόπολη Δημητριάδος (που ανήκω) είναι μέγα το πλήθος των πιστών (κληρικών, μοναχών, πολιτικών κλπ) που αντιστέκονται εσωτερικά στην «τοπική δημιουργική ουτοπία του Οικουμενισμού».

«Οι καυχώμενοι εν τω σταυρώ του Χριστού» (Μ. Βασίλειος – Εις τον ΜΔ Ψαλμόν) MΕΡΟΣ Γ΄

 

«διπλή γαρ είναι η πράξις του σταυρού κατά τον άγιον Ισαάκ»∙ όθεν και ο Παύλος τούτο δηλοποιών έλεγε «δι’ ου (ήγουν του σταυρού) εμοί κόσμος εσταύρωται, καγώ τω κόσμω» (Γαλ. στ΄ 14).

 

 «Οι καυχώμενοι εν τω σταυρώ του Χριστού»

(Μ. Βασίλειος – Εις τον ΜΔ Ψαλμόν)

MΕΡΟΣ Γ΄   -ΔΕΙΤΕ ΤΟ Α΄ΜΕΡΟΣ ΚΑΙ MΕΡΟΣ Β΄

Νίκος Σακαλάκης,Μαθηματικός

Παραθέτουμε (περιληπτικά) τη νοηματικά πυκνή και διαυγή διδασκαλία των Πατέρων περί Τιμίου Σταυρού και Εσταυρωμένου (σε συνέχειες). Οφείλουμε υπακοή και πίστη στο Λόγο του Θεού και στους Πατέρες, τους ερμηνευτές Του.

«Εκτός γαρ πίστεως αδύνατον σωθήναι∙ πίστει γαρ πάντα, τα τε ανθρώπινα τα τε πνευματικά, συνίστανται», τονίζει ο Αγ. Ιωάννης ο Δαμασκηνός στον «Περί σταυρού και περί πίστεως» λόγο του.  Ας λάβουν σοβαρά υπ’ όψι τους οι «Οικουμενιστικο-κεντρικοί» Επίσκοποι τους λόγους του Αγίου∙ εννοεί, βέβαια, ο Άγιος την Ορθόδοξη πίστη.

(ΦΥΛΑΚΕΣ ΓΡΗΓΟΡΕΙΤΕ – ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΕΣΧΑΤΗΣ ΠΛΑΝΗΣ) ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ, ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ

 

Περιστεριωτών Χρόνος – «Προς τους Ορθόδοξους πιστούς της Ι.Μ. Περιστερίου»

Share:   

(ΦΥΛΑΚΕΣ ΓΡΗΓΟΡΕΙΤΕ – ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΕΣΧΑΤΗΣ ΠΛΑΝΗΣ)

ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ, ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ

  Φαίνεται, αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί, ότι δημιουργείται «παράδοση» εκκλησιολογικού πόνου και στο σώμα των Ορθοδόξων πιστών του Περιστερίου από την Ι. Μητρόπολη, από «επισκόπους» της, σε κρίσιμες περιστάσεις – φάσεις της Εκκλησίας, όπως (παράδειγμα) στην εποχή του Σεραφειμικού καθεστώτος και σήμερα, επί Ιερωνύμου Β΄.

  Αν ανατρέξουμε στο Σεραφειμικό καθεστώς, ο τότε Μητροπολίτης Περιστερίου Αλέξανδρος Καντώνης, ο «ναυαγήσας οικτρώς εις την υπέροχον και Αποστολικήν έδραν της Μητροπόλεως Φιλίππων» (κατά τον Μητροπολίτην Ελευθερουπόλεως κ. Αμβρόσιον), ο «εκτός τόπου και χρόνου» (κατά τους «Αθωνικούς Διαλόγους»), είχε δημιουργήσει κρίση ηθική, πνευματική, στις καρδιές των πιστών με τις δηλώσεις του περί Καζαντζάκη∙ δηλώσεις ενδεικτικής φθοράς, που οι ακούοντες εύκολα οδηγούνται σε εξελισσόμενη δια-φθορά, σε χαλαρότητα των πνευματικών αντιστάσεων έναντι της αμαρτίας.

«Η μνημόνευση του Επισκόπου στη Θεία Λειτουργία» ΜΕΡΟΣ ΙΕ΄ (τελευταίο)

 

«Η μνημόνευση του Επισκόπου στη Θεία Λειτουργία»

(Και οι ΑΚΡΕΜΟΝΕΣ Επίσκοποι: Φλωρίνης Αυγουστίνος – Ελευθερουπόλεως Αμβρόσιος έναντι του ΙΕ Κανόνα, ως συνέχεια των Αγιορειτών Πατέρων – 1275)

ΜΕΡΟΣ ΙΕ΄ (τελευταίο) - «Η εκλογή πρέπει αφεύκτως να γίνη» - Ελευθερουπόλεως Αμβρόσιος

Διαρρηγνύοντας τον ορίζοντα της εξαίρεσης (σήμερα) του ΙΕ Κανόνα, ο οποίος είναι το αποτελεσματικότερο μέσο προστασίας της Εκκλησίας από την αίρεση του οικουμενισμού, βλέπουμε ότι η εξαίρεσή του από τους σημερινούς ποιμένες και τις Ιερές Μονές, έχει δημιουργήσει και την ανάλογη (προβληματική) οπτική στους πιστούς∙ βλέπουμε, ακόμη, ότι είναι αυτή η εξαίρεση δεμένη με τους φορείς της εξουσίας, πολιτικής και εκκλησιαστικής. Όποιοι επίσκοποι, ιερείς, Ι. Μονές ή και λαϊκοί εφαρμόσουν τον ΙΕ Κανόνα, τότε θα δημιουργηθούν μορφές διωγμών και περιθωριοποιήσεων σε κάθε αντιφρονούντα, από πλευράς επισήμου Εκκλησίας και Πολιτείας.

«Η μνημονευση του Επισκοπου στη Θεια Λειτουργια»

                             

    

 

«Η μνημονευση του Επισκοπου στη Θεια Λειτουργια»

(Και η θέση του Επισκόπου Αυγουστίνου Καντιώτη έναντι του ΙΕ Κανόνα,

ως συνέχεια των Αγιορειτών Πατέρων – 1275)

(Toυ Ν. Ε. Σακαλακη)

 

ΜΕΡΟΣ Ζ΄

Οι περισσότεροι ορθόδοξοι χριστιανοί δεν γνωρίζουν τον ΙΕ΄ Κανόνα της Πρωτοδευτέρας Συνόδου∙ αυτό αποτελεί κοινότοπη αλήθεια.

Στην πιο υποφερτή κατάσταση τον γνωρίζουν «εξ ακοής». Φυσικά δεν αποφεύγουν την εμπειρική πραγματικότητα – παραδοχή, ότι πράγματι χρειάζεται μια ενεργητική αντίσταση στην παναίρεση του οικουμενισμού, στην αναδιάταξη της εκκλησίας, που επιχειρούν οι οικουμενιστές επίσκοποι.

Υπάρχει, δυστυχώς, αυτή η αναντιστοιχία μεταξύ σκέψης και έργων στους σημερινούς Ορθοδόξους. είναι αυτός ο δραματικός μερισμός (=διαίρεση) στον οποίο αναφέρεται ο Ι. Κανόνας στην προοπτική σωτηρίας του πληρώματος: «αλλά σχισμάτων και μερισμών την Εκκλησίαν εσπούδασαν ρύσασθαι».

Δεν γνωρίζουν ακόμη, ακριβώς, τι κύρους (πνευματικό) προσωπικότητα ήτο ο Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης, τι φλόγα πίστεως (ηφαιστειώδη) είχε μέσα του και την απύθμενη προσήλωση της συνειδήσεώς του στην Ορθόδοξη Πίστη. Σε επιστολή του προς τον Πατριάρχη Δημήτριο, έγραψε (26/09/1972): «Παναγιώτατε δέσποτα! Ως είναι γνωστόν, ο υποφαινόμενος, ως και δύο έτεροι Ιεράρχαι της Βορείου Ελλάδος, ηναγκάσθημεν μετά πολλής θλίψεως και οδύνης δια λόγους συνειδήσεως να διακόψωμεν το μνημόσυνον του προκατόχου υμών πατριάρχου Αθηναγότου…».

Νικόλαος Σακαλάκης, Για τον άνθρωπο του καιρού μας, η αντίληψή του σχετικά με την Αποστολική Εκκλησία είναι θαμπή∙

 

«Αλλοτρίας δε βοτάνης απέχεσθαι, ήτις εστίν αίρεσις»

(Αποστολική Εκκλησία – σύγχρονη εποχή)

ΜΕΡΟΣ ΙΓ΄

Για τον άνθρωπο του καιρού μας, η αντίληψή του σχετικά με την Αποστολική Εκκλησία είναι θαμπή∙ αξιοσημείωτη και η άγνοια των Ορθοδόξων εκείνων, που υπάγονται στη ρευστότητα των καιρών μας, τους αμαθείς μπροστά στα θέματα για τα οποία έπρεπε να γνωρίζουν, όπως είναι ο οικουμενισμός και η Νέα Τάξη Πραγμάτων.

Δεν γνωρίζουν την καθοδηγητική θέση της πρώτης Εκκλησίας, το ξεκάθαρο και αναντίλεκτο πνευματικό περιεχόμενό της. Η καθολική δυσκολία, σήμερα, οργανώνεται – συντελείται στη ρευστοποίηση των Ευαγγελικών εννοιών, που επιχειρεί το πολυμήχανο δαιμονικό πνεύμα του οικουμενισμού.

«Το καθεστώς Αρχιεπισκόπου Σεραφείμ (1974-1998) και η καιρική εκκλησιαστική εικόνα του» ΜΕΡΟΣ Β΄

 

 «Η ενότης της Εκκλησίας, ήτις κατ’ εξοχήν απησχόλει τας διανοίας και τας καρδίας αειμνήστων Πατέρων της Εκκλησίας, οίτινες και τυχόν χωλαινούσας πως κανονικάς εκλογάς Μητροπολιτών ανεγνώριζον, ίνα μη επέλθουν διάσπασις και εμφύλιοι Εκκλησιαστικοί σπαραγμοί, η ενότης, λέγω, αύτη κατεκερματίσθη υπό του Αρχιεπισκόπου Σεραφείμ, κυρίως υπευθύνου και ενόχου…» (Βλέπε «Χριστ. Σπίθα» - Σεπτ. 1974).

«Το καθεστώς Αρχιεπισκόπου Σεραφείμ (1974-1998) και η καιρική εκκλησιαστική εικόνα του»

(Το χρονικό της αδελφοκτονίας του Σεραφειμικού Καθεστώτος)

ΜΕΡΟΣ Β΄

Στη «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΣΠΙΘΑ» του Ιανουαρίου 1975 – αρ. 371, διαβάζουμε: «Το παρελθόν έτος 1974, εξ επόψεως εκκλησιαστικής κρινόμενον, τολμώμεν να είπωμεν, είναι το θλιβερώτερον έτος εξ όσων η Εκκλησία της Ελλάδος έζησεν αφ’ ής ημέρας εγένετο αυτοκέφαλος. Μια τελευταία επέμβασις του δικτατορικού καθεστώτος, επέμβασις θίγουσα όχι μόνον τον εξωτερικόν αλλά και τον εσωτερικόν βίον της Εκκλησίας, προεκάλεσε τεκτονικόν σεισμόν και εδημιούργησεν ερείπια. Μητροπολίται αδιαβλήτου ήθους, εν οίς και άνδρες υπηρετήσαντες Εκκλησίαν και Γένος κατά τας φοβεράς ημέρας και θέσαντες τον τράχηλόν των υπέρ του λαού, εξεθρονίσθησαν άνευ απολογίας και δίκης, και τας ούτω πως κενωθείσας θέσεις έσπευσαν να καταλάβουν σπουδαρχίδαι κληρικοί» (Σελ. 2).

Ήταν ο Ιούλιος του 1974∙ ήμουν, τότε, εικοσιδύο (22) ετών, τρίτο έτος στο Μαθηματικό του Πανεπιστημίου Πατρών. Γνώριζα τα ευσεβή, πελώρια αναστήματα του Δημητριάδος Ηλία και του (γείτονα) Θεολόγου Λαρίσης.

«Το καθεστώς Αρχιεπισκόπου Σεραφείμ (1974-1998) και η καιρική εκκλησιαστική εικόνα του» ΜΕΡΟΣ Α΄

 

«Το καθεστώς Αρχιεπισκόπου Σεραφείμ (1974-1998) και η καιρική εκκλησιαστική εικόνα του»

ΜΕΡΟΣ Α΄

Το Σεραφειμικό καθεστώς, ως εκκλησιαστική – εκκλησιολογική παρουσία, σκόρπισε πόνο και φόβο τον Ιούλιο του 1974, όταν με το κλουβί (φυλακή) Συντακτικών Πράξεων της δικτατορίας δημιούργησε πληγή στο σώμα της Ιεραρχίας∙ μια αντανάκλαση του πολιτικού αδιεξόδου της δικτατορίας του Ιωαννίδη (β΄ φάση)∙ μια πληγή που ονομάσθηκε «γραμμή κανονικής πλεύσεως» της Εκκλησίας, με υποκριτική μωροφιλόδοξη έπαρση των υπαιτίων επισκόπων, μπερδεμένη με βουητό «επικαλέσεως» Ιερών Κανόνων.

Η Αριστίνδην Σύνοδος του 1974 κήρυξε έκπτωτους, αναπολόγητους και άνευ δίκης (αδίκαστους) τους (12) Δώδεκα Επισκόπους, χρησιμοποιώντας το «μύθο της κανονικότητας» (Μητροπολίτης Ελευθερουπόλεως Αμβρόσιος).

Συχνά οι Εκκλησιαστικές διοικήσεις συνοδεύονται από λογής – λογής παρακκλίσεις και αστοχίες.

Η Εκκλησιαστική διοίκηση του μακαριστού Ιερωνύμου Α, παρά τα λάθη της, ήτο στράτευση για μια υγιή πορεία της Εκκλησίας. Οι Επίσκοποι που εξέλεξε είχαν όλα τα γνωρίσματα της ουσιαστικής Ορθόδοξης γνησιότητας∙ ήταν εκκλησιαστικής, ορθόδοξης ηθικής μορφής, η δίδυμη όψη της υγείας, ως καρποφόρα πραγματικότης, των: Φλωρίνης Αυγουστίνου, του Αμβροσίου Ελευθερουπόλεως κ.λ.π.

«Πρέπει να καλύψωμεν το πρόσωπόν μας εξ ντροπής. Πολύ απέχομεν από την ιδεώδη εκείνην πολιτείαν των πρώτων Χριστιανών» (π. Αυγουστίνος Καντιώτης)

                                      

«Αλλοτρίας δε βοτάνης απέχεσθαι, ήτις εστίν αίρεσις»

(Η Αποστολική Εκκλησία – Περί Λατρείας)

ΜΕΡΟΣ ΙΒ΄

Στην «Προς Εφεσίους» Επιστολή του ο Άγιος Ιγνάτιος ο Θεοφόρος, υπογραμμίζοντας την αγιαστική ενέργεια της Αγίας Τριάδος στη Θεία Λειτουργία και στις λατρευτικές ιερές συνάξεις των πρώτων Χριστιανών, γράφει: «Σπουδάζετε ουν πυκνότερον συνέρχεσθαι εις ευχαριστίαν Θεού και εις δόξαν. Όταν γαρ πυκνώς επί το αυτό γίνεσθε, καθαιρούνται αι δυνάμεις του σατανά, και λύεται ο όλεθρος αυτού εν τη ομονοία υμών της πίστεως» (Ιγνατίου Επιστολή προς Εφεσίους ΧΙΙΙ, 1-4).