Θυμάμαι… (Ποιήμα του Αντώνη Μαυρίδη)
Θυμάμαι χρόνια παιδικά
να μπαινοβγαίνω
σε σπίτια και μικρές αυλές
να ανασαίνω
Θυμάμαι χρόνια εφηβικά
να διεκδικούμε
ζωή όμορφη… αληθινή
να την γευθούμε
Θυμάμαι «ανθρώπους-δήθεν»
να σκορπάνε
ζωή με εξαρτήσεις
να ζητάνε
