Κυριακὴ Α΄ Λουκᾶ (Λουκ. 5,1-11)
H EYΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ
Η θρησκεία, ἀγαπητοί μου, δὲν εἶνε κάτι χθεσινό. Εἶνε φαινόμενο ἀρχέγονο· ἅμα ἄνθρωπος – ἅμα θρησκεία, μόλις παρουσιάστηκε ὁ ἄνθρωπος ἀμέσως σημειώθηκαν δείγματα θρησκευτικότητος. Εἶνε φαινόμενο καθολικό, παγκόσμιο. Ὅπου κι ἂν πᾷς στὸν πλανήτη μας, στὸ Βόρειο Πόλο στὴ Νέα Ὑόρκη στὴ διακεκαυμένη ζώνη στὶς Ἰνδίες στὴν Ἰαπωνία στὴ Σιβηρία, παντοῦ συναντοῦμε τὰ ἴχνη τῆς θρησκείας. Καὶ οἱ ἄγριοι ἀκόμη κάτι πιστεύουν, καὶ μάλιστα βαθειά. Ἡ θρησκεία δὲ μπῆκε στὴ ζωή μας ἀπ’ ἔξω, ὅπως λένε οἱ ἄθεοι· δὲν εἶνε ἐπίκτητη. Εἶνε ἔμφυτη. Τί θὰ πῇ ἔμφυτη· ἔτσι πλάστηκε ὁ ἄνθρωπος. Ὅπως ἡ μάνα ἔχει ἔμφυτη τὴ στοργή, ἔτσι καὶ ἡ ψυχὴ τὴ θρησκεία. Ποιός δίδαξε τὴ μάνα ν’ ἀγαπᾷ τὸ παιδί της; Καὶ χίλιες διαταγὲς νὰ τῆς ἐπιβάλουν νὰ πάψῃ ν’ ἀγαπᾷ τὸ παιδί της, τίποτα δὲ θὰ κάνουν. Δὲν ξεῤῥιζώνεται τὸ αἴσθημα αὐτό. Ἔτσι καὶ ἀπὸ τὴν καρδιὰ τοῦ ἀνθρώπου καμμία δύναμις δὲν μπορεῖ νὰ ξεῤῥιζώσῃ τὴ θρησκεία.








