«ΑΠΡΟΣΒΛΗΤΟΙ ΑΠΟ ΑΣΘΕΝΕΙΕΣ ΚΑΙ ΑΘΑΝΑΤΟΙ… ΧΩΡΙΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΤΗΣ
ΖΩΗΣ»;
Αδελφοί και πατέρες,
Ας προσέξουμε τα παρακάτω λόγια του φιλόκαλου Κάλλιστου
Αγγελικούδη (ΦΙΛΟΚΑΛΙΑ, ΤΟΜΟΣ Ε΄, ΣΕΛ. 188), γιατί η αγία και μεγάλη συμβουλή του
γίνεται άριστος οδηγός μας προκειμένω να αποφύγουμε την διπλή παγίδα του διαβόλου που
ακούει στο όνομα υπερανθρωπισμός και μετανθρωπισμός. Ο νοών νοείτω! Σκοπός του
εχθρού μας; Χωρίς αμφιβολία· το να γίνουμε α) μεγάλοι στην κακία, β)
ακράτητοι στις άτοπες ορμές και γ) χωρίς καμιά ανάγκη για τη ζωή (χάρη δωρεών-παροχών
λόγω προσωπικού αριθμού και ένεκεν σφραγίσματος)... Να γίνουμε θεοί!
απρόσβλητοι δηλαδή από ασθένειες (χάρη εμβολίων) και αθάνατοι (χάρη μεταμοσχεύσεων-ΔΩΡΕΑ ΣΩΜΑΤΟΣ/ΙΣΤΩΝ ΚΑΙ ΟΡΓΑΝΩΝ)!
όχι βεβαίως όπως θέλει ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός αλλά όπως εκείνος θέλει·
θεοί κατ’ εικόνα δική του…
Κύριε ελέησον ημάς και τον κόσμο Σου άπαντα!
«60. Γνωρίζω πολύ καλά και μάλιστα σου εξομολογούμαι, Κύριε· και από τα άλογα ζώα χειρότερος γίνομαι από απροσεξία, αγνωμοσύνη και άλογες πράξεις, εγώ ο λογικός άνθρωπος, εφόσον εκείνα συμμορφώνονται με τη φύση τους και ζουν σύμφωνα με αυτή, ενώ εγώ ούτε στιγμή δε γνώρισα ποια είναι η καθαρή και αρμόζουσα στη φύση μου ενέργεια, εξαιτίας του μολυσμού από τα ακάθαρτα πάθη και της εμπαθούς προσκολλήσεως στα πρόσκαιρα και της ακόλουθης συγχύσεως. Γι’ αυτό κάνω σαν ανόητος κι ούτε γνωρίζω όπως πρέπει ποια είναι αληθινά η φύση μου. Και ξεπέρασα και το δαιμονικό συρφετό και είμαι πραγματικά χειρότερος και από τους ίδιους τους δαίμονες κατά την προαίρεση. Γιατί αν κι εγώ όπως εκείνοι ήμουν απρόσβλητος από ασθένειες και αθάνατος και χωρίς καμιά ανάγκη για τη ζωή, τότε χωρίς αμφιβολία θα ήμουν κι εγώ ο δυστυχισμένος μέγας στην κακία και ακράτητος στις άτοπες ορμές. Αφού τώρα, που όχι μόνο αθάνατος είμαι, αλλά και με βρίσκουν ασθένειες συχνές και μακρές…».
