Δικαίωμα στην ευθανασία! Δηλαδή, δικαίωμα στην αυτοκτονία;

 ΣΧΟΛΙΟ: Ο κ. Α.Β. θεωρείται ανίατα άρρωστος; 

Αλέξανδρος Βέλιος: Το δικαίωμα στην ευθανασία

Με ποιο δικαίωμα η θρησκεία, ο νόμος, η ιατρική, επιλέγουν πριν από μένα για μένα πότε και πώς επιτρέπεται να πεθάνω;

Δημοσίευση: Παρασκευή, 17 Ιουνίου 2016

Με ποιο δικαίωμα οι εξουσίες που θέλουν να οριοθετούν τη ζωή μας μας αφαιρούν και την ελευθερία επιλογής στο θάνατό μας;

Ένας γνωστός δημοσιογράφος, ενώπιος ενωπίω με το θάνατο. Το θάνατό του. 

Στο συγκλονιστικό αυτό όσο και πρωτότυπο βιβλίο, ο Αλέξανδρος Βέλιος καταθέτει μια εξομολόγηση ζωής για να ξορκίσει το φάσμα της ανυπαρξίας. Και, παράλληλα, με το γνωστό ανατρεπτικό του ύφος, ερμηνεύει και καταρρίπτει όλα τα ταμπού –θρη-σκευτικά, κοινωνικά, ιατρικά– που στη χώρα μας και όχι μόνο περιβάλλουν ακόμη το ζήτημα της ευθανασίας. 

Για το δημοσιογράφο-συγγραφέα, το δικαίωμα στο θάνατο είναι το θεμελιωδέστερο ανθρώπινο δικαίωμα. Με έναυσμα την προσωπική του άνιση μάχη, που πλησιάζει στο τέλος της, ο Αλέξανδρος Βέλιος αποδύεται σ’ ένα διάλογο θανάτου που μετουσιώνεται σε μανιφέστο ζωής. 

Με μοναδικό τρόπο, καταφέρνει να κινητοποιήσει ταυτόχρονα καρδιές και συνειδήσεις.

Το θα παρουσιαστεί επίσημα στις 4 Ιουλίου, στις 8 το βράδυ, στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης (Πειραιώς 206), σε μια εκδήλωση με παρεμβάσεις που θα συζητηθούν.

ΕΠΙΜΕΤΡΟ

π. ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΣ:

«Όπως θα γνωρίζετε, είναι πολύ επίκαιρο θέμα αυτό. Ευθανασία σημαίνει ότι εκείνος που θεωρείται ανίατα άρρωστος κάποτε ζητάει ο ίδιος να τον φονεύσουν (οπότε είναι υπεύθυνος και αυτός, γιατί δεν μπορούμε να πούμε ότι πρώτα θα ζητήσει συγγνώμην, μετά θα πάει να εξομολογηθεί, κι έπειτα θα πει «τώρα σκοτώστε με»!... συνεπώς είναι στην κατηγορία του αυτοκτονούντος εκείνος που ζητάει την ευθανασία) ή δεν γνωρίζει ο ανίατα άρρωστος το θέμα αυτό, αλλά προβαίνουν σε ευθανασία οι συγγενείς με τον γιατρό· κάνουν ένα κάτι, μία ένεση ή ό,τι άλλο, και τελικά φονεύουν τον άνθρωπο.

Αυτό είναι φοβερό! 

Ευχές Πάπα Φραγκίσκου στον Οικουμενικό Πατριάρχη!!! ΚΥΡΙΕ ΕΛΕΗΣΟΝ (Τρις)

Ευχές Πάπα Φραγκίσκου στον Οικουμενικό Πατριάρχη

Ἐπί τοῖς ὀνομαστηρίοις τῆς Α.Θ.Παναγιότητος, τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου, ἡ Αὐτοῦ Ἁγιότης ὁ Πάπας Ρώμης Φραγκῖσκος ἀπέστειλε πρός Αὐτόν τό κατωτέρω δημοσιευόμενον θερμόν ἀδελφικόν Μήνυμα:

«Τῷ Παναγιωτάτῳ κ. Βαρθολομαίῳ

Ἀρχιεπισκόπῳ Κωνσταντινουπόλεως, Οἰκουμενικῷ Πατριάρχῃ.

Ἐπ’ εὐκαιρίᾳ τῆς ἑορτῆς τοῦ ἐν οὐρανοῖς προστάτου Ὑμῶν Ἁγίου Βαρθολομαίου, ἀποστέλλω τῇ Ὑμετέρᾳ Παναγιότητι τάς καλλιτέρας ἐνθέρμους εὐχάς μου ὑπέρ ὑγείας, εὐημερίας καί πλουσίας πνευματικῆς εὐωχίας, ὁμοῦ μετά τῆς διαβεβαιώσεως περί τῶν ἀδιαλείπτων προσευχῶν μου δι’ Ὑμᾶς, πρός εὐόδωσιν τῆς εὐγενοῦς Ὑμετέρας διακονίας ὑπέρ τοῦ ποιμνίου, ὅπερ ὁ Κύριος ἐνεπιστεύθη εἰς τήν Ὑμετέραν ποιμαντικήν μέριμναν.

Διατηρῶν ζωντανάς τάς ἐκ τῆς προσφάτου μεθ’ Ὑμῶν συνανα-στροφῆς ἐν Ρώμῃ ἀναμνήσεις, κατά τήν διάρκειαν τῆς Ὑμετέρας συμμετοχῆς εἰς τό διεθνές Συνέδριον τοῦ Ἱδρύματος «Centesimus Annus» μέ θέμα «Νέαι πολιτικαί καί τρόποι ζωῆς εἰς τήν ψηφιακήν ἐποχήν», ἐπιθυμῶ ὅπως ἐκφράσω τήν εὐγνωμοσύνην μου διά τήν συμβολήν τῆς Ὑμετέρας Παναγιότητος εἰς τήν πρωτοβουλίαν ταύτην.

Ἡ παρουσία Ὑμῶν ἐξετιμήθη δεόντως ὑπό πάντων τῶν συμμετασχόντων, ἐνῷ διά μίαν εἰσέτι φοράν κατεδείχθη δι’ αὐτῆς ἡ σπουδαιότης τῆς μεταξύ Καθολικῶν καί Ὀρθοδόξων συνεργασίας, ἐπί τῷ σκοπῷ τῆς προσφορᾶς ἀξιοπίστου καί τελεσφόρου μαρτυρίας εἰς τόν σύγχρονον κόσμον. Ἀνακαλῶν ἐκ καρδίας τήν μεταξύ ἡμῶν συνάντησιν ἐν Ρώμῃ, ἀναμένω μετά χαρᾶς νά συναντήσω ἐκ νέου τήν Ὑμετέραν Παναγιότητα συντόμως ἐν Μπάρι, ἐπί τῷ τέλει ὅπως ἀνασκοπήσωμεν τήν ἐν Μέσῃ Ἀνατολῇ δραματικήν κατάστασιν, εἰς ἥν εὑρίσκονται πλεῖστοι ὅσοι ἀδελφοί καί ἀδελφαί ἡμῶν ἐν τῇ πίστει, καί ὅπως προσευχηθῶμεν πρός τόν Θεόν, ὁμοῦ μετά τῶν λοιπῶν Προκαθημένων τῶν Ἐκκλησιῶν, ὑπέρ τῆς εἰρήνης καί τῆς εὐσταθείας εἰς τήν περιοχήν.

Ὅταν ἔχουμε τὴν ταπείνωσι....

ΑΝΕΚΔΟΤΟ

Κυριακὴ Τελώνου & Φαρισαίου (Λουκ. 18,10-14)
Τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου

ΥΠΕΡΗΦΑΝΕΙΑ ΚΑΙ ΤΑΠΕΙΝΩΣΙΣ

Τελειώνω μ᾿ ἕνα ἀνέκδοτο.Στὰ παλιὰ τὰ βιβλία ὑπάρχει ἡ ἑξῆς ἱστορία. Ἕνας ἀσκητής, ποὺ ἦταν καὶ διορατικός, κατέβηκε μιὰ μέρα στὴν πόλι καὶ πῆγε στὸ ναό. Στάθηκε ἔξω ἀπὸ τὴν εσοδο καὶ ἔβλεπε αὐτοὺς ποὺ μπαίνουν. Ἔβλεπε ὄχι τὴν ἐπιφάνεια ἀλλὰ τὸ βάθος, τὴν ψυχή τους. Τοὺς ἔβλεπε ὅλους μαύρους σὰν τὴν πίσσα καὶ ἔκλαψε. Στὸ «Δι᾿ εὐχῶν» στάθηκε πάλι καὶ ἔβλεπε πῶς βγαίνουν. Μαῦροι μπῆκαν, μαῦροι ἔβγαιναν ὅλοι. Τέλος, νά καὶ ἕνας, ποὺ βγῆκε τελευταῖος καὶ ἦταν ἄσπρος σὰν τὸ χιόνι. Τί νὰ συμβαίνῃ ἆραγε; σκέφτηκε καὶ τὸν φώναξε. ―Τί εἶσαι ἐσύ; ―Μὴ ρωτᾷς. Ἐγὼ εἶμαι λῃστής, φονιᾶς· σκότωσα ἀνθρώπους, ἀνέβηκα στὰ βουνά, ἔκλεψα, ἀτίμησα γυναῖκες, τὰ πάντα ἔκανα. Σαράντα χρόνια εἶχα νὰ πάω στὴν ἐκκλησία. Σήμερα ὅμως, ποὺ ἄκουσα τὴν καμπάνα νὰ χτυπάῃ, θυμήθηκα τὴ μάνα μου, τὴ γιαγιά μου. Σπρώχνοντας τὸν ἑαυτό μου πῆγα στὴν ἐκκλησία, κι ἀπὸ τὴν ὥρα ποὺ μπῆκα ὅλο ἔκλαιγα καὶ ἔλεγα· Θεέ μου, συχώρεσέ με…
Αὐτός, λοιπόν, ποὺ ἦταν μαῦρος σὰν τὴν πίσσα, βγῆκε ἔξω ἄσπρος σὰν τὸ χιόνι. Ὦ ἀθάνατη θρησκεία μας! Εἶσαι ἁμαρτωλός; Μπαῖς στὴν ἐκκλησία. Καὶ τί νὰ λές· Ἀπ᾿ ὅλους ὅσοι εἶνε μέσα ἐδῶ, εἶμαι ὁ πιὸ ἁμαρτωλός. Θεέ μου, συχώρεσέ με, «Ὁ Θεός, ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ» (Λουκ. 18,13). Ὅταν ἔχουμε τὴν ταπείνωσι, τότε θὰ ἔχουμε τὸ κλειδὶ ν᾿ ἀνοίξουμε τὸν παράδεισο, νὰ εἰσέλθουμε σ᾿ αὐτόν, τὸν ἐπίγειο καὶ τὸν οὐράνιο παράδεισο, διότι ὁ ταπεινὸς εἶνε ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ ὁ εὐλογημένος.

† ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος

(ἱ. ναὸς Ἁγ. Τριάδος Πτολεμαΐδος 7-2-1982)