Η δόξα και το δράμα του Γρηγορίου

 

ΤΟ ΔΡΑΜΑ ΤΟΥ (ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ) ΟΦΕΙΛΟΤΑΝΕ

ΣΤΟ ΟΤΙ ΟΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ ΣΥΝΕΠΙΣΚΟΠΟΙ ΤΟΥ ΔΕΝ ΤΟΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΑΝ

6.12  Η δόξα και το δράμα του Γρηγορίου

            Οι θεολογικές συζητήσεις συνεχίζονταν (Β’ Οικουμενική Σύνοδος-Μάης του 381). Αυτές αποτελέσανε τη δόξα μα και το δράμα του Γρηγορίου. Τη δόξα του, γιατί πέτυχε, με τη συμπαράσταση λίγων, να πείσει για τη συμπλήρωση του Συμβόλου της πίστης. Και επίσης, γιατί τους ανέλυσε και τους έπεισε να δεχτούνε τη σαφή διάκριση μιας φύσης στο Θεό και τριών υποστάσεων. Το δράμα του οφειλότανε στο ότι οι περισσότεροι συνεπίσκοποί του δεν τον καταλάβαιναν.

            Οι πολλοί σύνεδροι ακούγανε τις θεολογικές του αναλύσεις και νομίζανε ότι ακούνε κινέζικα. Λίγοι μόνο είχανε θεολογική κατάρτιση. Οι άλλοι βασανίζονταν από άγνοια και βασανίζανε και τους άλλους. Και η άγνοια τους αυτή, μαζί με τη μικρότητα και την έλλειψη πνευματικής ζωής, τους είχε οδηγήσει τις προηγούμενες δεκαετίες σε συμβιβασμούς και αλλαξοπιστίες.

            Στα χρόνια δηλαδή που επικρατούσανε οι αρειανοί, μερικά από τα σημερινά μέλη της Συνόδου είχανε δεχτεί πότε τη μια και πότε την άλλη αρειανική κακοδοξία. Όπου κάθε φορά φυσούσε ισχυρός άνεμος. 

Κι ας ήτανε άνεμος που ξεκίναγε από την αίρεση ή από τα κακόδοξα ανάκτορα. 

Το ίδιο τους έκανε. Αρκεί να διατηρούσανε τις θέσεις τους, να μη πέφτανε στη δυσμένεια των ισχυρών και αρχίζανε οι διωγμοί.

- Τι θα κάνουμε μ’ αυτούς, Χριστέ μου; … με ποιους επισκόπους θα προχωρήσουμε; Οι περισσότεροί τους ανάξιοι, αγράμματοι και ασυνείδητοι.

 

Βασιλέα μου Χριστέ, μη μας αφήνεις έτσι, κάνε κάτι, στήριξέ μας, διώξε τα δαιμόνια που μας πνίγουνε…

Ο ΠΛΗΓΩΜΕΝΟΣ ΑΕΤΟΣ

6.5. Με ποιους τα έβαζε

Ποτέ όμως, ο μεγάλος τούτος άνδρας δεν τά ‘βαζε με τους μικρούς και τους ανεύθυνους. Τους δεχότανε και τους αγαπούσε σαν παιδιά, που κάνουνε ανοησίες και ανταρσίες προς τους γονείς. Αλλά τους υπευθύνους και τους επισκόπους δεν τους χαριζόταν. Γι’ αυτούς παραπονιόταν συνέχεια. Αυτοί τον αρρωσταίνανε με τις ίντριγκες, τα παρασκήνια και τις ύπουλες ενέργειες. Και το κακό είναι ότι γνώριζε καλά τους επισκόπους, το ποιόν και τη μόρφωσή τους. Οι περισσότεροι άξεστοι:

-   Τι θα κάνουμε μ’ αυτούς, Χριστέ μου; Τώρα που τελειώσανε οι διωγμοί μας, τώρα που οι ορθόδοξοι πήραμε τους ναούς και τις επισκοπές μας… με ποιους επισκόπους θα προχωρήσουμε; Οι περισσότεροί τους ανάξιοι, αγράμματοι και ασυνείδητοι. Αφήσανε τα χωράφια και το πάρε-δώσε της αγοράς, τη φασίνα στα καράβια και τα λιμάνια και γίνανε αμέσως επίσκοποι. Νοιάζονται μόνο για το φαΐ και την καλοπέραση. Ποιος θα κερδίσει τα πιο πολλά, τον πιο μεγάλο θρόνο. Και μ’ αυτούς η Εκκλησία περιμένει να δει προκοπή! Βασιλέα μου Χριστέ, μη μας αφήνεις έτσι, κάνε κάτι, στήριξέ μας, διώξε τα δαιμόνια που μας πνίγουνε…

"Ποίοι, πότε και πόσο να θεολογούν"; [ Η ΑΚΡΙΒΕΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΕΙΝ! ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ... ]

 - Δηλαδή, πάτερ, δε θ’ ασχολούμαστε με το Θεό;

 Και θα τα πω τώρα πιο καθαρά: χρειάζεται να ‘χει κανείς τη θεία έλλαμψη, όποιος την έχει ας προχωρήσει…

5.25. Ποίοι, πότε και πόσο να θεολογούν

Τις πρωινές ώρες βγήκε από το κελλί του. Φώναξε δύο διάκους και τους μίλησε. Έπρεπε να ειδοποιήσουνε παντού. Το απόγευμα ‘κείνο θα κήρυττε, φυσικά στην Αναστασία. Οι διάκοι φύγανε αμέσως. Από στόμα σε στόμα η Πόλη έμαθε…

-   Αρκετά, το κακό έχει πολύ προχωρήσει. Πολλοί μιλάνε για τα θεία χωρίς περίσκεψη. Ενδιαφέρονται μόνο για ωραίες φράσεις, να εντυπωσιάζουν οι λόγοι τους… και να χειροκροτούνται. Ηδονίζονται με τις λογομαχίες, είναι χειρότεροι κι από τους αρχαίους σοφιστές.

Πιο κάτω έγινε πιο αυστηρός και, κοιτάζοντας όλους στα μάτια, συνέχισε:

Αναζητώντας τις πνευματικές ρίζες της αποτείχισης στην Κωνσταντινούπολη του 379... και εντός του μοναδικού ναού των Ορθοδόξων, του ναού της Αναστασίας (δηλ. της Αναστάσεως της Ορθοδοξίας)

 ΤΙΤΛΟΣ Β': Ενθουσιασμός χωρίς μέτρο.

ΤΙΤΛΟΣ Γ'': Αναζητώντας, τα μέτρα της Αποτείχισης με "μέτρο" τον λόγο του Θεολόγου Γρηγορίου από τη Ναζιανζό...

ΔΗΛΑΔΗ, Θα ΠΑΡΑμείνω... μέχρι να συνταχθούνε οι επίσκοποι, να εκλέξουνε ορθόδοξο ποιμένα… μέχρι τότε…

"Θα μείνω, μέχρι να συνταχθούνε οι επίσκοποι, να εκλέξουνε ορθόδοξο ποιμένα… μέχρι τότε…" (Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος)

Ο ΠΛΗΓΩΜΕΝΟΣ ΑΕΤΟΣ

Γρηγόριος ο Θεολόγος

 

-        Παιδιά μου αγαπημένα, την Τριάδα μας φυλάξτε ολόκληρη, την αγία Τριάδα μας. Σας το ζητώ χάρη, τώρα που φεύγω. Και μη λησμονάτε τους κόπους μου…

Τι ‘τανε ν’ ακούσει ο λαός τέτοια λόγια! Θύελλα σηκώθηκε. …Η οχλοβοή και οι θρήνοι συνεχίζονταν. Η μέρα τελείωνε. Ο ήλιος ακουμπούσε στα βουνά της Θράκης, κύλησε πίσω τους αθόρυβα και ήρθε το πρώτο σκοτάδι. Κανείς δεν έλεγε να φύγει από το ναό. Όλοι εκεί και αποφασισμένοι. Άδικα ο Γρηγόριος τους έλεγε να πάνε στα σπίτια τους.

ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ, Πρέπει να ενθυμηθώμεν, ότι αι αιρεσιάρχαι και οι οπαδοί των δεν παρουσιάζοντο ως εχθροί της πίστεως, αλλά ως ενδιαφερόμενοι να επικρατήση η ορθή πίστις....!

 

«Δια να εννοήσωμεν καλύτερα τον κίνδυνον, που διέτρεχεν η Εκκλησία εκ των αιρετικών αυτών δοξασιών, πρέπει να ενθυμηθώμεν, ότι αι αιρεσιάρχαι και οι οπαδοί των δεν παρουσιάζοντο ως εχθροί της πίστεως, αλλά ως ενδιαφερόμενοι να επικρατήση η ορθή πίστις, την οποίαν όμως τόσον οικτρώς παρεμόρφωναν, και ότι ανέπτυσσαν επιχειρήματα υπέρ των θέσεών των, το σφαλερόν των οποίων δεν ήσαν όλοι εις θέσιν να αντιληφθούν, και δι’ αυτό πλείστοι παρεσύροντο εις αυτάς. Από αυτά εννοούμεν πόσον η πίστις είχεν ανάγκην γενναίων υπερμάχων και υπερασπιστών και πόσον μεγάλη θα είναι η συμβολή του Βασιλείου εις την επικράτησιν της ορθής πίστεως».

Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος: Ο αμήτωρ γίνεται απάτωρ

Ο Υιός του Θεού γίνεται υιός του ανθρώπου

Με τον ερχομό του Κυρίου στον κόσμο το σκοτάδι πάλι διαλύεται και το φως πάλι παίρνει τη θέση του. Ολόκληρη η χώρα της Αιγύπτου τιμωρείται με πυκνό, ψηλαφητό σκοτάδι. Πάλιν ο Ισραήλ, ο λαός του Θεού, φωτίζεται με νέα φωτεινή στήλη. Ο λαός που κάθεται στης άγνοιας το σκοτάδι, ας δει τώρα το άπλετο φως της επίγνωσης του θελήματος του Θεού. «Τα αρχαία πέρασαν. Τώρα στον κόσμο έγιναν όλα καινούργια». Το γράμμα υποχωρεί. Το πνεύμα υπερέχει, υπερτερεί. Οι σκιές εξαφανίζονται και στη θέση τους έρχεται η αλήθεια. Ο Μελχισεδέκ (σύμβολο και προτύπωση της παντοτεινής βασιλείας και ιερωσύνης του Χριστού), καλεί σε μεγάλο πανηγύρι.