Η ΘΕΣΗ ΤΟΥ
ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΠΑΡΕΚΚΛΙΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΚΟΠΟ ΤΟΥ
ΛΕΙΤΟΥΡΓΗΜΑΤΟΣ ΤΟΥ
ὑπό π. Νικηφόρου Νάσσου
Στίς πονηρές ἡμέρες μας μπορεῖ νά ἀνιχνευθεῖ -πέραν τῶν ἄλλων κακῶν - ὅτι σέ ζητήματα ἐκκλησιαστικά, εἶναι εὔκολη ἡ παρέκκλιση, ἡ πτώση, ἡ ἐκκοσμίκευση, ἡ ἀλλοίωση τοῦ πνεύματος τῆς Ἐκκλησίας, ἡ μέ ἄλλα λόγια δικαίωση τῶν λόγων τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ: «Τό μέν οὖν τοῦ ὀρθοῦ διαπεσεῖν κοινόν ἐγένετο ταῖς ἐκκλησίαις ἁπάσαις, ἄλλοτε ἄλλη διά τοῦ μακροῦ χρόνου λυμηναμένου τοῦ χείρονος».1
Σέ κάποιες περιπτώσεις διαπιστώνουμε δυστυχῶς ὅτι ὁ παπισμός δέν κρατεῖ μόνο στή Δύση! Ἐκεῖ εἶναι θεσμικά, μέ ὅλα τά γνωστά, οἰκτρά ἐπακόλουθα. Ἐντούτοις, δέν εἶναι λίγες οἱ περιπτώσεις ἐκεῖνες κατά τίς ὁποῖες συναντοῦμε τόν παπισμό καί στήν καθ᾿ ἡμᾶς Ἀνατολή. Νοοτροπίες πού παραπέμπουν στήν ἐκπεσοῦσα παπωσύνη, ὑπερβάσεις καί παρεκκλίσεις ἀπό τά καλῶς ὁριοθετημένα καί ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι νομοθετημένα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας σκανδαλίζουν τούς πιστούς καί βλάπτουν τό ποιμαντικό ἔργο τῆς σωτηρίας ψυχῶν. Παράδειγμα τρανό αὐτῶν τῶν νοσηρῶν παρεκτροπῶν δίδεται ἀπό ἐνίους ἐπισκόπους μέσα στήν δισχιλιετῆ ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας, οἱ ὁποῖοι γίνονται σφετερισταί τῆς ἐξουσίας – διακονίας πού ἔχουν λάβει ἀπό τήν Ἐκκλησία μέ τήν χειροτονία τους. Στό κείμενο αὐτό θά δοῦμε μέ κάθε δυνατή συντομία τί εἶναι ὁ ἐπίσκοπος στήν ὀρθόδοξο Παράδοσή μας, ποιά τά ὅρια τῆς ἐξουσίας του καί πῶς ἐνίοτε ἀλλοιώνεται «ἐν τοῖς πράγμασιν» ἡ διακονία τοῦ ἀρχιερατικοῦ ἀξιώματος στό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ.
