Το κυρίως κακόν είναι η αμαρτία, και εξαρτάται από τη βούλησή μας!

 

«Δια ταύτα νόσοι πόλεων και Εθνών…»

(Μ. Βασίλειος – «Ότι ουκ εστιν αίτιος των κακών ο Θεός»)

 

Στον Μ. Βασίλειο, όπως και στους άλλους μεγάλους Πατέρες, Γρηγόριο Θεολόγο και Ιωάννη τον Χρυσόστομο, διακρίνουμε τεράστια ευρυμάθεια, Αγιοπνευματική οξυδέρκεια, θεολογική στοχαστική ρώμη και θάρρος, ορθόδοξη ποιμαντική ευθύνη και μαχητικό εκκλησιολογικό φρόνημα∙ όλα καρποί – χαρίσματα ασκητικού μόχθου και συνεπούς πνευματικής (εν Χριστώ) ζωής.

Τα ανεμοδαρμένα από την αμαρτία βάθη του παγκόσμιου εσωτερικού βίου, στήνουν εμπόδια στον βηματισμό του ανθρώπου προς τον αληθινό Τριαδικό Θεό.

Αυτή η παγκόσμια συνειδησιακή εσωτερική αποδιοργάνωση θα μπορούσε (αν ήθελε) να βρει τον αληθινό προορισμό, ως οργάνωση εσωτερικού εκκλησιαστικού βίου, μέσα στην Ορθοδοξία με τη βοήθεια της Γραφής και των Πατέρων. Τα κείμενα των Πατέρων δεν είναι θολά, σπασμωδικά ή μπερδεμένα όπως των οικουμενιστών.

Η πλάνη του Αποκρυφισμού ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ ΤΟΥ «ΟΦΕΩΣ»

 «Ει παρεχωρείτο ως θέλει πολεμείν, πάντας αν ηφάνισε» (Άγιος Μακάριος ό Αιγύπτιος). Δηλαδή, «Εάν του παραχωρούσε την αδεία ό Θεός και τον άφηνε ελεύθερο να ενεργεί, θα εξαφάνιζε τους πάντες»

Η πλάνη του Αποκρυφισμού

ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ ΤΟΥ «ΟΦΕΩΣ»

 

ΤΟΥ ΜΙΧΑΛΗ ΜΙΧΑΗΛΙΔΗ ΘΕΟΛΟΓΟΥ

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ

 

Στην Αποκάλυψη διαβάζουμε « Και εβλήθη ο δράκων, ό όφις ό μέγας ό αρχαίος, ό καλούμενος Διάβολος και ό Σατανάς, ό πλανών την οικουμένη όλην, εβλήθη εις την γήν, και οι άγγελοι αυτού μετ' αυτού εβλήθησαν»('Αποκ. ΙΒ' 9).

Στην πάλη του με τον αρχάγγελο Μιχαήλ, ό Σατανάς νικήθηκε και έτσι, αυτός ό «δράκων, ό όφις ό μέγας, ό καλούμενος Διάβολος», ρίχτηκε στη γη ηττημένος, μαζί με όλες τίς σκοτεινές του δυνάμεις. Δε θα πάψει, ωστόσο, ποτέ, να επιχειρεί τον πόλεμο κατά του Θεού, στο πρόσωπο των ανθρώπων. Και μόλις ό Θεός έπλασε τους πρώτους ανθρώπους, έγινε κιόλας, ή πρώτη έφοδος. «Χτύπησε» ό Σατανάς με τη μορφή του φιδιού. Και πώς τα κατάφερε; Γνωστό το τέχνασμα του με την υπόσχεση της ισοθεΐας. «Και έσεσθε ως θεοί»! Αυτό ήταν το ευαγγέλιο του «όφεως». Αυτή ήταν ή γοητευτική υπόσχεση του Σατανά. Και ή αυτονομία αυτή του ανθρώπου, υπήρξε και ή καταστροφή του.

Από τότε, ό «όφις ό αρχαίος», θ' αντιστρατεύεται για πάντα το έργο του Θεού. Ότι κακό πια θα γίνεται στον κόσμο, θα είναι έργο του Διαβόλου. Ό πόλεμος του Σατανά θα ενταθεί μετά την ενανθρώπηση και τη σταυρική θυσία του Κυρίου Ιησού Χριστού, διότι «Σταυρόν γαρ ύπομείνας δι ημάς, θανάτω θάνατον ώλεσεν». Θα ξεσηκώσει και διωγμούς ενάντια στην Εκκλησία και τους χριστιανούς, και θα ζητήσει «ίνα αυτήν ποταμοφόρητον ποίηση» (Άποκ. ΙΒ' 15). Για τριάμισι χρόνια θα την έχει βουτηγμένη στα αίματα των μαρτύρων.

Όπως ό Χριστός έχει το δικό Του ευαγγέλιο —το ευαγγέλιο της σωτηρίας— και ό «όφις» έχει το δικό του, της καταστροφής και τίς απώλειας.