Η Εκκλησία: Εργαστήριο ανθρωπιάς! Μαθήματα ζωής από τον Μητροπολίτη Φιλίππων κ. Στέφανο
24 Νοεμβρίου 2017
Υπάρχουν μερικά πράγματα που είναι πολύ οικεία στους περισσότερους. Η σημασία τους όμως συχνά διαφεύγει της προσοχής μας· και έτσι αυτά υποτάσσονται στη ρουτίνα· μετατρέπονται σε αντικείμενα της καθημερινότητας, πράγματα τετριμμένα, χωρίς νόημα. Διερωτηθήκαμε ποτέ, για ποιον λόγο συμμετέχουμε – όσοι συμμετέχουμε – σε μία θεία Λειτουργία, σ’ έναν Εσπερινό, σε ό,τι εν πάσει περιπτώσει ονομάζουμε «Ορθόδοξη θεία Λατρεία»; Είναι κάτι που μας βγαίνει έτσι αυθόρμητα από συνήθεια, γιατί έτσι μάθαμε από τους γονείς μας; Μήπως, συμπληρώνει αρμονικά το κοινωνικό μας προφίλ; Θέλουμε να τα’ χουμε καλά με τον Θεό προσφέροντας ως αντίτιμο λίγο χρόνο απ’ την ξεκούραση της Κυριακής; Φοβόμαστε μήπως ο Θεός – αν φυσικά πιστεύουμε στον Θεό – θα θυμώσει μαζί μας, όταν εμείς δεν του προσφέρουμε τη δέουσα προσοχή; Τι ακριβώς αναζητούμε, τι είναι αυτό που πραγματικά μας απασχολεί, κάθε φορά που περνούμε το κατώφλι ενός ιερού ναού;
Απάντηση στο παραπάνω ερώτημα έδωσε προσφάτως ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Φιλίππων, Νεαπόλεως και Θάσου, κ. Στέφανος. Κηρύσσοντας τον θείο λόγο στην πρώτη του θεία Λειτουργία ως ενθρονισμένος επίσκοπος της τοπικής μας Εκκλησίας (Κυριακή 19.11.2017), παρουσίασε τα θεμελιώδη χαρακτηριστικά μιας Θεολογίας της Συνάντησης. Τα όσα επεσήμανε, θα προσπαθήσω να συνοψίσω στα παρακάτω πέντε σημεία:
