 |
| "Άλλοτε επιτρέπει να γίνει κάτι το άτοπο, για να κατορθωθεί κάτι το μεγάλο και θαυμαστό με την πράξη που φαίνεται άτοπη, όπως με τον σταυρό ήλθε η σωτηρία των ανθρώπων. " |
«Για την πρόνοια»
Ιωάννου του Δαμασκηνού
(Έκδοσις ακριβής της Ορθοδόξου Πίστεως)
«29 (43). Για την πρόνοια
Πρόνοια είναι η φροντίδα που προέρχεται από τον Θεό για τα όντα. Και αλλιώς∙ πρόνοια είναι η βούληση του Θεού, με την οποία όλα τα όντα εξοπλίζονται στην πορεία τους αποτελεσματικά. Αν λοιπόν η πρόνοια είναι η βούληση του Θεού, είναι πολύ αναγκαίο όλα, που γίνονται με την πρόνοια, σύμφωνα με τον ορθό λόγο να γίνονται τα πιο ωραία και τα πιο θεοπρεπή και χωρίς να ‘ναι δυνατό να γίνουν καλύτερα. Είναι επίσης ανάγκη ο ίδιος να είναι και δημιουργός των όντων και προνοητής∙ γιατί δεν είναι ούτε πρέπον ούτε ακόλουθο άλλος να είναι ο δημιουργός των όντων και άλλος ο προνοητής∙ έτσι και οι δύο παρουσιάζονται αδύναμοι, ο ένας στη δημιουργία και ο άλλος στην πρόνοια. Ο Θεός λοιπόν είναι και ο δημιουργός και ο προνοητής, και η δημιουργική του δύναμη και η συνεκτική και η προνοητική είναι η αγαθή του θέληση∙ «Πάντα γαρ, όσα ηθέλησεν, ο Κύριος εποίησεν» (Ψαλμ. 134,6), και στο θέλημά του κανείς δεν αντιστάθηκε (Ρωμ. 9,19). Θέλησε να γίνουν τα πάντα και έγιναν∙ θέλει ο κόσμος να συνέχεται και συνέχεται, και όλα όσα θέλει, γίνονται.
