ΗΜΕΡΙΔΑ 3 ΜΑΪΟΥ ΠΟΛΕΜΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ: ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΑΙ ΕΝΩΣΗ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ

 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ: ΗΜΕΡΙΔΑ 3 ΜΑΪΟΥ ΠΟΛΕΜΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ: ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΑΙ ΕΝΩΣΗ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ

Ἡ συνάντηση τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου μὲ τὸν Πάπα στὴν Νίκαια τῆς Βιθυνίας, οἱ ἀνταλλαγὲς ἐπισκέψεων ὀρθοδόξων καὶ ἑτεροδόξων, ἡ πύκνωση τῶν συμπροσευχῶν μὲσα σὲ ὀρθοδόξους Ναοὺς κι άκόμη ἡ μετάδοση τῶν ἀχράντων μυστηρίων σὲ αἱρετικοὺς εἶναι δείγματα τῆς ὲπίμονης προσπάθειας τοῦ Οἰκουμενισμοῦ γιὰ τὴν ἐπίτευξη τῆς λεγομένης «ὁρατῆς ἑνότητας τῶν ἐκκλησιῶν» ποὺ ἀποτελεῖ τὸ ὅραμα τῶν ἁπανταχοῦ οἰκουμενιστῶν.

Ο κοινός εορτασμός προϋποθέτει κοινή πίστη! Υφίσταται;

 

 

κ. Λέων Μπράνγκ,
Δρ. Θεολογίας, Ἀντιπρόεδρος ΠΕΘ

ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΗΜΕΡΙΔΑ ΠΟΥ ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΕ Η ΕΣΤΙΑ ΠΑΤΕΡΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ ΣΤΙΣ 01.02.25 ΣΤΟ ΑΜΦΙΘΕΑΤΡΟ OTEACADEMY ME ΘΕΜΑ:
ΠΑΣΧΑΛΙΟΣ ΚΑΝΟΝΑΣ: ΟΡΟΣ ΑΜΕΤΑΚΙΝΗΤΟΣ ΕΝΟΤΗΤΟΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

 Σεβαστοί Πατέρες, αγαπητοί χριστιανοί,

Ευχαριστώ την  Εστία Πατερικών Μελετών για την τιμητική πρόσκληση να συμμετάσχω στην σημερινή ημερίδα με τίτλο «Πασχάλινος Κανόνας: Όρος αμετακίνητος ενότητος της Ορθοδόξου Εκκλησίας». Τελευταία υπάρχουν πολλές αναφορές τόσο του Πάπα Φραγκίσκου όσο και του Πατριάρχου Βαρθολομαίου στο θέμα του κοινού εορτασμού του Πάσχα[1].

Τα σημεία αναφοράς τους είναι:

Η κοινή τους επιθυμία, να ανταποκριθούν στο μεγάλο ζήτημα «της των πάντων ενώσεως»

Η τιμή προς τους Πατέρες της «εν Νικαία Α´ Οικουμενικής Συνόδου». Και η καλύτερη μορφή μνήμης τους φέτος με την επέτειο των 1700 ετών από τη Σύνοδο είναι ο καθορισμός κοινού εορτασμού του Πάσχα για όλους τους χριστιανούς.

Λέων Μπράνγκ, Ὅπως δαιμονοποίησαν οἱ Φαρισαῖοι τὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ, λέγοντας ὅτι μὲ τὴν δύναμη τοῦ ἀρχηγοῦ τῶν δαιμόνων ἐκβάλλει τὰ δαιμόνια (Ματθ. 12,24), μὲ τὸν ἴδιο τρόπο ἡ εἰκαστικὴ δαιμονοποίηση τοῦ προσώπου τοῦ Χριστοῦ καὶ ἡ διαστροφὴ τῆς ἀπεικόνισης τῆς Παναγίας καὶ τῶν Ἁγίων ἕνα στόχο μόνο ἔχει, τὴν ἀπαξίωση τῆς αὐτοζωῆς.

 

Η ΔΙΑΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΤΑΥΤΙΖΕΤΑΙ ΜΕ ΤΟΝ ΦΟΝΟΝ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ  

Ὁ Ἀρχ. Ἐλπιδοφόρος ἐνεργεῖ ὡς διαστροφεὺς τοῦ ἱεροῦ, μήπως θὰ ταυτισθῆ καὶ μὲ τὸν “φόνον” τῆς Ἑλληνικῆς Ὁμογενείας τῆς Ἀμερικῆς;

 

Ἐνδοκοσμικὴ ὡραιότης τοῦ ἀρχαίου καὶ πνευματικὴ ὡραιότης τοῦ χριστιανικοῦ Ἑλληνισμοῦ

 

Η ΔΙΑΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΤΑΥΤΙΖΕΤΑΙ ΜΕ ΤΟΝ ΦΟΝΟΝ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ

 

 Ἀπὸ τὴν ἀναζήτησιν καὶ εὕρεσιν τοῦ ἱεροῦ εἰς τὴν «τέχνην» τῆς διαστροφῆς του

 

Γράφει ὁ κ. Λέων Μπράνγκ, Θεολόγος

 Ἡ Ἀρχαία Ἑλλάδα ἔχει νὰ ἐπιδείξει μία θαυμαστὴ θεοκεντρικότητα. Στὶς ἀκροπόλεις -ἀπὸ τὸ ἄκρον καὶ πόλις, πόλη στὸ ἀκρότατο σημεῖο, δηλαδὴ ὑπερυψωμένο μέρος τῆς πόλης-, ἀφοῦ κατεῖχαν κεντρικὴ θέση στὸ συγκρότημα τῆς πόλης, οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες συγκέντρωσαν προοδευτικά τούς ναοὺς τῶν θεῶν τους, στοὺς ὁποίους ὕψωναν τὰ μάτια τους μέσα στὴν καθημερινότητά τους. Ἡ ὅλο καὶ πιὸ ὄμορφη,  πιὸ λαμπρὴ κατασκευὴ τῶν ναῶν -ἀπὸ ναίω ποὺ σημαίνει κατοικῶ- ἦταν ἡ ἄξια κατοικία τῶν θεῶν τους. Μὲ τὴν λατρεία αὐτῶν τῶν θεοτήτων ποθοῦσαν νὰ καλύψουν ὅλες τὶς ἐκδηλώσεις τῆς ζωῆς. Φανέρωναν ἔτσι τὴν πίστη τους στὴν ὕπαρξη τοῦ ἀληθινοῦ, παρότι ἡ ἀνθρώπινη ἱστορία καὶ ὁ κάθε ἄνθρωπος μὲ τὴν ἀνεπάρκειά του στὴν πραγματοποίηση τῶν ἀρετῶν φανέρωναν τὸ ἀντίθετο. Πάντως μὲ τὴ λατρεία τῶν θεοτήτων οἱ ἀρχαῖοι ἀναζητοῦσαν βαθύτατα τὴν ὁλοκλήρωση, τὴν πληρότητα τοῦ ἑαυτοῦ τους. Χαρακτηριστικὸ στὴν συνάφεια αὐτὴ εἶναι, ὅτι δὲν παρουσίαζαν τiς ἀρετὲς καθ’ ἑαυτές, ἀλλὰ τὶς συνέδεαν μὲ πρόσωπο, ἔστω μὲ ἕνα φανταστικὸ θεϊκὸ πρόσωπο καὶ τὶς λάτρευαν ὡς στοιχεῖα προσώπου. Ὡς θεότητες, γεννημένες στὴν ἀνθρώπινη φαντασία,  παρέμειναν, φυσικά, πάντα στὴ γήινη σφαῖρα, σὲ μία, ἔστω κατὰ προσέγγιση, τέλεια ἀναζήτηση τῆς γήινης διάστασης. Οἱ Θεοὶ ἦταν ἕνα στοιχεῖο τῆς γῆς, ἀνθρωπόμορφοι, μὲ ἀρετὲς καὶ μὲ πάθη, ὅπως ἀκριβῶς καὶ οἱ ἄνθρωποι. Ἁπλῶς ποσοτικὰ ὑπερεῖχαν τῶν ἀνθρώπων, τόσο στὶς ἱκανότητες, ὅσο καὶ στὶς ἀρετὲς τους (σοφία, ὀμορφιά, δεξιοτεχνία κ.ἄ.). Ὡστόσο ἡ πνευματικότητα τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων εἶναι δεδομένη. Ἀφαιρώντας, κατὰ τὴν ἀναζήτησή τους, ἀπὸ τὰ στοιχεῖα τῆς φύσης κάθε ψεγάδι, τὰ ἀνήγαγαν στὴν τελειότητα. Ἀπέβλεπαν στὴν ὀμορφιὰ καὶ τὴν ἁρμονία τῶν ἔργων καὶ ἀρχιτεκτονημάτων τους καί, ἀναφορικὰ μὲ τὰ γλυπτά, στὴν τελειότητα τῶν σωματικῶν ἀναλογιῶν καὶ στὴν ζωντάνια τῆς ἔκφρασής τους. Μόνο αὐτὴ ἡ τελειότητα ἅρμοζε στὸ ἱερό, ὥστε νὰ ἐξασφαλίζεται ἡ ὅσο τὸ δυνατὸν πιὸ τέλεια βίωσή του.

Λέων Μπράνγκ, ΤΟ ΔΙΑ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΠΟΛΙΤΕΥΜΑ, Η ΝΕΑ ΔΙΑΣΤΑΣΙΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

 

 

Ὁ ἐγκλωβισμὸς τοῦ σωτηρίου ἔργου τοῦ Χριστοῦ εἰς τὸν χῶρον καὶ τὸν χρόνον εἶναι παραλογισμὸς

ΤΟ ΔΙΑ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΠΟΛΙΤΕΥΜΑ, Η ΝΕΑ ΔΙΑΣΤΑΣΙΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

  Ὁ Χριστὸς ὡς πηγὴ ἐξουσίας τῆς Ἱερωσύνης καὶ Βασιλείας εἰς τὸ διὰ τοῦ Σταυροῦ πολίτευμα.

 Γράφει ὁ κ. Λέων Μπράνγκ, Θεολόγος

     Μὲ τὸν Λειτουργικὸ Χρόνο ἐκφράζεται κατ’ ἐξοχὴν ἡ αἰώνια διάσταση τῆς ζωῆς στὴν Ὀρθοδοξία, ἡ  Καινὴ Κτίση ποὺ μέσῳ τοῦ Θεανθρώπου ἐγκαινιάζεται στὴν ἱστορία. Κατὰ τὴν διάρκεια τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ἔτους μέσα ἀπὸ τὴν ὑμνολογία τῆς Ἐκκλησίας μας τονίζεται ἰδιαίτερα ἡ αἰώνια διάσταση τῶν σωτηρίων γεγονότων διὰ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἀκοῦμε καὶ ψάλλουμε «σήμερον τῆς σωτηρίας ἡμῶν τὸ κεφάλαιον», «σήμερον γεννᾶται ἐκ Παρθένου», «σήμερον κρεμᾶται ἐπὶ ξύλου» … Σὲ ὅλες τὶς ἐποχὲς οἱ πιστοί, ἐκφράζοντας τὴν ἀπόλυτη βεβαιότητα γιὰ τὴν σωτηρία ἐν Χριστῷ, καταθέτουν τὴν ἐμπειρία τους μὲ τὰ λόγια: «Ἀνάστασιν Χριστοῦ θεασάμενοι».