ΕΙΠΕ ΓΕΡΩΝ...Κάμε, Θεέ μου, όλοι... οι αιρετικοί και οι κακόδοξοι να μεταβληθούν, να γνωρίσουν την αλήθεια, να Σε πιστεύσουν.

 

"     Παρήλθον εκατόν πενήντα έτη από την εποχήν του αγίου Γεροντίου, του ιδρυτού της Σκήτης της αγίας Άννης, όταν εις μίαν ξεροκαλύβην της βόρειας πλευράς ησκήτευσεν ένας γίγας της ασκήσεως, ο γέρων Δαμασκηνός. Ήτο ένας από τους δυνατούς στύλους της Σκήτης του ιστ' αιώνος. Παξιμάδι και νερό: αυτή ήτο η τροφή του. Προσηύχετο με μίαν σπάνιαν θερμότητα αγάπης και συμπαθείας δι' όλον τον κόσμον. Έλιωνε ως λαμπάς καιομένη από αγάπην.

Έλεγεν εις την προσευχή του:

    -  Κάμε, Θεέ μου, όλοι οι ειδωλολάτραι, όλοι οι άπιστοι, οι άθεοι, οι αιρετικοί και οι κακόδοξοι να μεταβληθούν, να γνωρίσουν την αλήθεια, να Σε πιστεύσουν. Να γίνουν "μία ποίμνη εις Ποιμήν" (Ιω. 10,16). Για να δοξάζουν Σε, τον μόνον αληθινόν εν Τριάδι Θεόν, τον Πατέρα, τον Υιόν και το Άγιον Πνεύμα. Δόξα σοι Θεέ μου. Να μη χαθή κανείς, Θεέ μου". (σελ. 24)

ΕΙΠΕ ΓΕΡΩΝ...Πρέπει να κλάψουμε γι' αυτόν.

"  Είπε γέρων.

... Λέμε καμιά φορά ότι έχομε αγάπη, έχομε αγάπη . Τι είδους όμως είναι; Εννοώ την πνευματική αγάπη. Δεν λέω για την κοσμική. Πως θα φτάση ο άνθρωπος σ' αυτή την κατάστασι, που να θεωρή όλο τον κόσμον αδέλφια του; Μα θα μάθη κανείς ότι αυτός είναι ειδωλολάτρης, είναι Ιεχωβάς... Ναι, αλλά είναι κατά σάρκα αδελφός. Όχι φυσικά και κατά το πνεύμα, που είμαστε οι ορθόδοξοι. Αλλά και εκείνος είναι κατά σάρκα αδελφός. Πρέπει να κλάψουμε γι' αυτόν. Ή πάλι, αν ένας ορθόδοξος γινόταν Ιεχωβάς ή παπικός, πόσο θα έκλαιγα; Τώρα, τόσα εκατομμύρια υπάρχουν. Πόσο έχω κλάψει; Επομένως βρισκόμαστε πολύ μακρυά από την πραγματική αγάπη.  " (σελ. 19)