Τι είναι η Νεοορθοδοξία; - π. Αθανάσιος Μυτιληναίος [ΛΟΓΟΣ ΠΕΡΙ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ ΣΤΗΝ ΑΡΧΗ-ΑΡΧΗ ΚΙ ΕΠΕΙΤΑ ΑΠΟ ΤΟ 42:00 ΚΑΙ ΜΕΤΑ......!]

ΣΧΟΛΙΟ: 

ΑΝ ΑΚΟΥΣΕΙΣ 

ΤΑ ΜΕΤΑ ΤΟ 42 ΛΕΠΤΟ 

ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΑΡΑΧΘΕΙ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΣΟΥ....

ΕΙΣΑΙ "ΝΕΚΡΟΣ" Ή ΑΛΛΙΩΣ "ΝΕΟΟΡΘΟΔΟΞΟΣ"!

Ο Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς... Τότε χτύπησε δυνατά με την ράβδο του το πάτωμα, και θυμωμένος έκανε τον γύρο όλης της αίθουσας

 

Πώς αντιμετώπισε ο Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς τους βαπτισμένους χριστιανούς που πήγανε σε καρναβαλικές χοροεσπερίδες. (μάθημα προς επισκόπους)

σ.σ. Και ένα σχόλιο για κάποιες δηλώσεις του Μητροπολίτη Φλωρίνης Ειρηναίου σχετικά με το καρναβάλι.

ΜΙΑ ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΣΚΟΤΟΥΣ

Απόσπασμα από: «Το τίμημα της αγιότητας», Π. Γερμανού Ποντμοσένσκι, Ιερά Μονή Αγίων Θεοδώρων Αροανίας, 2019.

«Εκείνην την περίοδο, στην Αμερική είχαν αυξηθεί τα δημοσιεύματα, οι τηλεοπτικές προβολές και η προπαγάνδα των σκοτεινών δυνάμεων που αφορούσαν στον εορτασμό του Χάλοουϊν. Η ημερομηνία του εορτασμού και των τελετών για την αγιοκατάταξη του πατρός Ιωάννη πλησίαζε, και κανείς δεν είχε δώσει σημασία στο ότι συνέπιπτε με αυτήν την σκοτεινή παγανιστική εορτή. Φθάσαμε στον καθεδρικό ναό για την αγρυπνία, αναμένοντας ότι θα ήταν ήδη γεμάτος, αλλά, προς μεγάλη μας έκπληξη, ο ναός ήταν σχεδόν άδειος. Δεν μπορούσαμε να καταλάβουμε τί είχε συμβεί. Μετά την αγρυπνία, όταν πια επιστρέψαμε στο σπίτι και ενώ πίναμε τσάι, ήλθε ο εκκλησιαστικός Παύλος Λουκιάνοφ και μας διηγήθηκε τί είχε συμβεί.

ΠΑΤΕΡΑΣ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ: Θα σας πω την αλήθεια. Δεν θα σας κολακεύσω. Δεν πα’ να φύγετε όλοι και να μείνουν τα καθίσματα μόνα; Αδιαφορώ. Έχω παράπονο με όλους σας. Διότι δεν είστε κοντά στους ιεροκήρυκας πού δίνουν αγώνα. Τους εγκαταλείπετε και μένουν μόνοι κράζοντες και φωνάζοντες επάνω στα ερείπια αυτά της πατρίδος.

 

Περί Παπισμού π. Αυγουστίνος Καντιώτης

22 Δεκεμβρίου, 2010 — anaxoriti

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία, εκφωνηθείσα στην αίθουσα
του συλλόγου των Αθηνών «Τρεις Ιεράρχαι»,
Μενάνδρου 4, την Κυριακή 28-6-1959 βράδυ

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΕΜΜΑΟΥΣ

Θα σας πω την αλήθεια. Δεν θα σας κολακεύσω. Δεν πα’ να φύγετε όλοι και να μείνουν τα καθίσματα μόνα; Αδιαφορώ.
Έχω παράπονο με όλους σας. Διότι δεν είστε κοντά στους ιεροκήρυκας πού δίνουν αγώνα. Τους εγκαταλείπετε και μένουν μόνοι κράζοντες και φωνάζοντες επάνω στα ερείπια αυτά της πατρίδος.
Παίρνω ζυγαριά και ζυγίζω, παίρνω την ζυγαριά της Ορθοδοξίας, και βλέπω ότι το χειρότερο απ’ όλα τα κακά, για μένα, είναι αυτό που δεν έφερε καμμιά συγκίνησι εις τον Ελληνικό λαό. Είναι αυτό που δεν έγραψε κανένα θρησκευτικό περιοδικό. Είναι αυτό για το οποίο κοιμάται ολόκληρος η Ιεραρχία μας. Είναι το χειροφίλημα του πάπα.
– Το χειροφίλημα του πάπα;
Μάλιστα· αυτό είναι χειρότερο απ’ όλα. Πρωτοφανές γεγονός για την Ελληνική πατρίδα.
Πού τα λές αυτά Αυγουστίνε; Στα βουνά, στα λαγκάδια, στα μνήματα; Λάθος. Πού μιλάω; Στα παιδιά της Ορθοδοξίας μιλάω;
– Ούχ ού! μας μάζεψε ο παπάς, για να μας μιλήσει για το χειροφίλημα του πάπα! Ψύλλος στ’ άχυρα! Καθυστερημένος ιεροκήρυκας. Πίσω αιώνες βρίσκεται.

Το χειροφίλημα

Δεν είναι τίποτε το χειροφίλημα του πάπα;
Ποιος είσαι συ πού το λες; Αυτό μας έφαγε. «Δεν είναι τίποτε το ένα, δεν είναι τίποτε το άλλο». Στο τέλος τι μένει;

 

ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΚΑΝΤΙΩΤΟΥ ΠΡΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΝ ΦΛΩΡΙΝΗΣ  

«Φωνὴ ὑπὲρ τοῦ καρναβάλου. Φωνὴ ὑπὲρ τῶν αἱρέσεων.

Ἠκούσθη ποῦ; Ἐκ στόματος ποίου; Καὶ ἠκούσθη πότε;»

(π. Αὐγουστῖνος Καντιώτης)

 

Ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοί,

Κρατοῦμε ἀνὰ χεῖρας τὸ βιβλίο τῶν «Ψαλμῶν» τοῦ π. Αὐγουστίνου Καντιώτη, ἕνα βιβλίο ποὺ στὶς σελίδες του ἑνώνει 103 «Χριστιανικὲς Σπίθες», ποὺ ἐκδόθηκαν ἀπὸ τὸν Ἰανουάριο τοῦ 1967 ἕως καὶ τὸν Δεκέμβριο τοῦ 1979. Ἑκατὸν τρεῖς «Σπίθες» ποὺ σκοπεύουν στὴν ἐκπλήρωση τοῦ λόγου τοῦ Κυρίου «Πῦρ ἦλθον βαλεῖν ἐπὶ τὴν γῆν καὶ τί θέλω εἰ ἤδη ἀνήφθη» (Λουκ. 12, 49) καθὼς στοχεύουν εἰς μίαν ἁγίαν, ἐλευθέραν καὶ ζῶσαν Ἐκκλησίαν.

«Ἦλθα νὰ βάλω φωτιὰ εἰς τὴν γῆν», λέγει ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, «φλογερὸν ζῆλον καὶ ἐνθουσιασμὸν εἰς τὰς καρδίας τῶν καλοπροαιρέτων, ὁ ὁποῖος ὅμως ζῆλος θὰ ἀνάψη στοὺς κακοπροαιρέτους πυρκαϊάν μίσους ἐναντίον ἐμοῦ καὶ τῶν ὀπαδῶν μου. Καὶ τί ἄλλο θέλω, ἐὰν τώρα ἔχη πλέον ἀνάψει αὐτὴ ἡ φωτιά». Θέλετε, ἀγαπητοί, ἕνα ζωντανὸ παράδειγμα πρὸς ὀρθὴ ἑρμηνεία τῶν λόγων Του, ἱκανὸ νὰ θερμάνει τὶς παγωμένες καρδίες μας ἀλλὰ καὶ νὰ φωτίσει τοὺς ἐσκοτισμένους ὀφθαλμοὺς τῆς ψυχῆς μας; Ἰδού:

«Ὅταν ἤμουν ἱεροκήρυκας ἐδῶ (στὴν Ἀθήνα), κάτω στὴν Πάτρα ‘κάναν καρναβάλι. Κανεὶς ἱεροκήρυκας δὲν μιλοῦσε. Ἐγὼ διάβασα τὴν Γραφή, διάβασα τὸν Νικόδημο τὸν Ἁγιορείτη, διάβασα τὰ βιβλία καὶ εἶδα, πείστηκα ὅτι εἶναι λείψανο μεγάλης εἰδωλολατρίας τῶν προγόνων μας. Εἰδωλολάτρες οἱ πρόγονοί μας ἔκαναν τέτοια καρναβάλια, καρναβάλια τέτοια. Καὶ ἀντιστάθηκα καὶ δημοσίευσα φυλλάδια καὶ τέλος ἀπεφάσισα νὰ πάω νὰ διαμαρτυρηθῶ ἐντόνως. Τὸ ‘μαθε ἡ Ἀστυνομία. Ὅταν ἐπλησίαζε κάτω στὸ Αἴγιον, μπαίνουν καὶ σταματοῦν τὴν ἁμαξοστοιχία, μπαίνουν μέσα, ψάχνουν, ψάχνουν, (καὶ) ἐγὼ προσπάθησα νὰ κρυφτῶ, λοιπόν, λέω: Ἕνας παπὰς εἶμαι! «Μπά, δὲν εἶσαι παπὰς ἐσύ·», λέει, «εἶσαι ὁ Καντιώτης».  Λοιπὸν μ’ ἁρπάξανε καὶ μὲ κατεβάσανε κάτω καὶ μὲ πήγανε στὴ φυλακὴ κάτω, καὶ λέγανε ἀπ’ ἔξω: «Ἔχουμε τρελλὸ τώρα στὴ φυλακή, ἔχουμε ἕνα τρελλό». Ἔπραξα καλὰ πού ‘μαι ἐναντίον τοῦ Καρναβάλου;» (π. Αὐγουστῖνος) [1].