Ὤ τί νὰ πῶ τώρα; Μοῦ ᾽ρχεται νὰ φύγω νὰ πάω στὸ Ἅγιο Ὄρος, νὰ βρῶ μιὰ σπηλιὰ νὰ κλαίω. Γιατί; δὲν ἀκούσατε, δὲν μάθατε; Στὴν Ἀθήνα μαθηταὶ Γυμνασίου ἔκαναν διαδήλωσι στὸ ὑπουργεῖο παιδείας· καὶ ποιά ἦταν τὰ αἰτήματά τους; Θεέ μου, ποῦ κατήντησαν τὰ παιδιά μας! Πρῶτο αἴτημα· νὰ καταργηθῇ ἡ ἑλληνικὴ Ἱστορία, νὰ μὴ διδάσκεται στὰ γυμνάσια. Καὶ τὸ δεύτερο αἴτημα· νὰ καταργηθοῦν τὰ Θρησκευτικά.
(...) Ζητοῦν, ἀντὶ τῶν Θρησκευτικῶν νὰ εἰσαχθῇ στὰ σχολεῖα μάθημα τοῦ σέξ, νὰ διδάσκωνται τὰ παιδιὰ τὸ σέξ. Ὦ Θεέ μου, Θεέ μου! ὦ Ἑλλάδα, ἄστρο οὐράνιο, ποῦ κατέπεσες!
[Ἀλλ᾽ ὄχι! δὲν θὰ σβήσῃ ἡ Ἑλλάδα γιατὶ τὸ θέλουν πέντε, δέκα, εἴκοσι, ἑκατό. Ὄχι! ]
Περίοδος Δ΄ – Ἔτος ΜΓ΄
Φλώρινα – ἀριθμ. φύλλου 2718
Κυριακὴ τῶν Βαΐων (Ἰω. 12,1-18), 5 Ἀπριλίου 2026 πρωὶ
Συντάκτης (†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Ν. Καντιώτης
Ἡ Ἑλλάδα διάκονος τοῦ Χριστοῦ
Εἶνε σήμερα, ἀγαπητοί μου, ἡ ἑορτὴ τῶν Βαΐων, προανάκρουσμα τῆς ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.
Ποιό εἶνε τὸ ἱστορικὸ γεγονὸς τῆς ἡμέρας αὐτῆς; Σὰν σήμερα, τὴν ἅγια αὐτὴ ἡμέρα, ὁ Χριστός μας καθισμένος σ᾽ ἕνα γαϊδουράκι μπῆκε στὰ Ἰεροσόλυμα ὡς νικητής. Τί νίκησε; Τὸν ὑπ᾽ ἀριθμὸν ἕνα ἐχθρὸ τοῦ ἀνθρωπίνου γένους, ποὺ δὲν μπόρεσαν νὰ νικήσουν βασιλεῖς καὶ αὐτοκράτορες, ἐκεῖνον ποὺ προκαλεῖ σὲ ὅλους φόβο καὶ τρόμο· τὸ θάνατο. Σὰν χθὲς ὁ Χριστὸς πῆγε στοὺς τάφους καὶ μόνο μὲ τὴ φωνή του «Λάζαρε, δεῦρο ἔξω» (Ἰω. 11,43), ὁ νεκρός, τέσσερις ἤδη μέρες θαμμένος, ἀναστήθηκε καὶ βγῆκε ἀπὸ τὸν τάφο ζωντανός! Καταπληκτικό, ἀπίστευτο μὰ πραγματικό.
Τὸ γεγονὸς ἀπὸ στόμα σὲ στόμα διαδόθηκε ἀμέσως καὶ συγκλόνιζε ὅλη τὴν Παλαιστίνη.
