ΕΙΠΕ ‘ΑΦΡΩΝ’ ΕΝ ΒΙΒΛΩ ΑΥΤΟΥ: «Ο Χριστὸς θὰ μποροῦσε νὰ γεννηθεῖ καὶ ἀπὸ μία ἔγγαμη γυναῖκα»

(Aπάντηση στον κοσμήτορα της Θεολογικής Σχολής ΑΠΘ, Χρυσόστομο Σταμούλη)
«Μήπως ο προφήτης δεν προφήτευσε σαφώς περί μίας παρθένου και όχι απλώς μίας γυναίκας;» (Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς)
Αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί,
Αφορμή για τη συγγραφή του παρόντος πονήματος στάθηκε η ακρόαση – εν ώρα Όρθρου και Θείας Λειτουργίας – της ομιλίας του αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς με τίτλο «Ομιλία για την πρόρρηση του προφήτη Ηλία: …ιδού η Παρθένος εν γαστρί έξει, και τέξεται υιόν, και καλέσεις το όνομα αυτού Εμμανουήλ∙ (Ησαΐας 7,14)» [1], σκοπός δε αυτού η «δια της μετανοίας και αυτομεμψίας» επιστροφή όλων μας από την λατρεία του «Άλλου» (δηλ. του Αντίχριστου) στην λατρεία των «Άλλων», δηλαδή των τριών προσώπων της Αγίας Τριάδος, του Τρισυπόστατου Θεού, μιας και «ο Θεός είναι ένας, αλλά δεν είναι μόνος» (Πατερική ρήση).
Η άγνοια του πνευματικού νόμου
«Η άγνοια του πνευματικού νόμου», θα μας πει ο συγγραφέας του βιβλίου ‘’ΑΓΙΟΥ ΜΑΡΚΟΥ του ασκητού, ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΑΚΟΥΣΙΩΝ ΘΛΙΨΕΩΝ’’, «έχει ως συνέπεια την απροσεξία στους λογισμούς, η οποία αφήνει να διέρχεται ελεύθερα από το νου και την καρδιά, κάθε είδους φαυλότης εικόνων και λογισμών.»! Φωτίζοντας περισσότερο τα της υπόθεσής μας ο Καρεώτης Μοναχός Παΐσιος προσθέτει: «Αγνοεί η συνείδηση ότι «εκάστη κίνησις, και η πλέον παροδική, της καρδιάς ή του νοός αφίνει ίχνος τι επί του όλου σώματος της ζωής ημών», και καταλήγει στην εξής «υπόθεση»: «Ας υποθέσουμε ότι καθ’ όλην την διάρκειαν της επιγείου υπάρξεώς μου εισέβαλεν εις την καρδία μου πονηρός τι λογισμός, φόνου επί παραδείγματι, έστω και άπαξ μόνον. Και η μοναδική αύτη σκέψις θα παραμείνη ως μελανή τις κηλίς επί του συνόλου της ζωής μου, εάν δεν αποβάλω αυτήν δια της μετανοίας και αυτομεψίας. Ουδέν δυνάμεθα να αποκρύψωμεν: «Ουδέν δε συγκεκαλυμμένον εστίν ο ούκ αποκαλυφθήσεται και κρυπτόν ο ου γνωσθήσεται» (Λουκ. 12, 2-3)» [2].
«Εἶπεν ἄφρων ἐν καρδίᾳ αὐτοῦ· οὐκ ἔστι Θεός» (Ψαλμ. 52,2)













