ΕΤΗΣΙΟΝ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΝ π. ΜΑΞΙΜΟΥ ΚΑΡΑΒΑ
Στὴν μνήμη σου, Γέροντα, δυὸ στίχους εἶπα νὰ γράψω,
ὅ,τι προστάζει ἡ Γραφή, εἶπα γιὰ νὰ τὸ πράξω.
Λέγει πὼς δόξα καὶ τιμὴ αἰώνια ὀφείλει,
εἰς τὸν ποιμένα τὸν καλόν, πᾶς Κύριον ἐφίλη.
Σήμερα, εἴκοσι τέσσερις τοῦ μῆνα τοῦ Σεπτέμβρη,
σεπτῶς ἡ Ἐκκλησία Του, μνημόσυνο σοῦ ψέλνει.
Δὲν ἐφοβήθης ἀπειλές, πολλῶν λυκοποιμένων,
στὴν πρώτη ἔμεινας γραμμὴ τῶν ἀποτειχισμένων.
Ἦταν καιρὸς ποὺ τ’ ὄνομα «αἵρεση Ναζωραίου»,
πρῶτο ἐδόθη εἰς τοὺς πιστούς, ἀπὸ Ἰουδαίου∙
Ἄλλα καὶ νέον ὄνομα, παρὰ τοῦ Εἰρηναίου:
«αἵρεση ἀποτειχισμοῦ», τοῦ νέου ‘’Ἰουδαίου’’.
Τὸν ὕμνον τοῦτο θέλησα, νὰ κλείσω μ’ ἄλλους στίχους,
στίχους ποὺ κλείνουν μέσα τους, Φωτίους καὶ Μαξίμους:
«Πὼς μερικοὶ ἐπίσκοποι, ποὺ Σ’ ἀντιπροσωπεύουν,
Διδάσκουν ὅτι σώζονται, σ’ ὅποιον Θεὸ πιστεύουν;...
Καὶ τοῦτα τα διδάσκουνε, εἰς τὰ συνέδριά των,
’κεῖνα τα διαθρησκιακά, πού ’ναὶ ἡ χαρά των.
Γιὰ τοῦτο πρέπει ὅλοι μας, νὰ τοὺς ἀπαρνηθοῦμε...»,
καὶ ὅπως λέγει ὁ Κανῶν, νὰ ἀποτειχιστοῦμε.
Διὰ εὐχῶν τοῦ γέροντος Μαξίμου νὰ φυλάξει,
ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς, κανέναν νὰ μὴ χάσει.
ΑΙΩΝΙΑ ΑΥΤΟΥ Η ΜΝΗΜΗ, ΑΜΗΝ!
