Σχόλιο: Αδελφοί, τα Χριστούγεννα κοντά μας, μα και δειλία κοντά μας, μέσα μας! Αλήθεια για το αίσχος αυτό, το καλλιτεχνικό (ο νοών νοείτω), ποιος έχει την ευθύνη; Μήπως ο Φλωρίνης Ειρηναίος; Αν ναί, που όλοι εμείς, οι δήθεν πιστοί και φύλακες της Παράδοσης; Αυτά διδάχτηκαν από τον π. Αυγουστίνο Καντιώτη, οι κληρικοί της Μητροπόλεώς μας; Γιατί σιωπούν; Αντιλαμβάνεσαι, ω αναγνώστε, το μέγεθος της προ δύο ετών επίσης βλασφημίας ... Ιδού τι είπε ο υποφαινόμενος Θεολόγος μέσα στην αίθουσα εκδηλώσεων του συλλόγου "Καλός Σαμαρείτης":
Ενδεχομένως εάν τελείωνα την ομιλία αυτή χωρίς τον ΕΠΙΛΟΓΟ θα αναρωτιόσασταν και σεις μαζί με μένα: ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΓΑΠΗ. Τι είναι όμως αγάπη, που ζητά ο καθένας μας με την κραυγή του «Άνθρωπον ουκ έχω»; ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΑΠΑΝΤΗΣΩ! Επέλεξα όμως να μας απαντήσει, ένας σπουδαιότατος άνθρωπος του πνεύματος, της ζωής και της αναζήτησης, και του Θεού, και του προσώπου, και της αγάπης, και όχι του ηθικισμού αλλά της ζωής, της εν Χριστώ ζωής και της ζωής γενικότερα. Ένας άνθρωπος ανοιχτός και απέραντος ο οποίος ερμηνεύει την πίστη και το Αναστάσιμο βίωμα της Εκκλησίας, και είναι ο Νίκος Καζαντζάκης.
«Τι είναι αγάπη; Δεν είναι συμπόνια, μήτε καλοσύνη. Στη συμπόνια είναι δύο, αυτός που πονά κι αυτός που συμπονάει. Στην καλοσύνη είναι πάλι δύο, αυτός που δίνει κι αυτός που δέχεται. Μα στην αγάπη είναι ένα. Δεν ξεχωρίζουν. Το εγώ και το εσύ αφανίζονται. Αγαπώ θα πει χάνομαι».
Ευχαριστώ. (Χειροκροτήματα)
Πηγή βίντεο εδώ:
ΣΤΟ ΤΙΜΟΝΙ ΤΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΦΛΩΡΙΝΗΣ... Ο ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ;
Τα εκατόν έτη
από την γέννησιν
του Καζαντζάκη.
Ο κόσμος εορτάζει τα εκατόν έτη από την γέννησιν του λογοτέχνου, που εγεννήθη εις την Ελλάδα, την Κρήτην, αλλά προεβλήθη εις ολόκληρον τον κόσμον δια να κερδίση την δόξαν του κόσμου. Και είναι δικαιολογημένον να εορτάζη ο κόσμος, διότι ο Νίκος Καζαντζάκης ήτο τέκνο του κόσμου τούτου, ο οποίος «όλος εν τω πονηρώ κείτε».
Πολλοί λοιπόν τον θαυμάζουν και τον εγκωμιάζουν, τον υμνολογούν τον Καζαντζάκην. Και είναι φυσικόν αυτό, διότι κατά τον λόγον του μόνου αληθινού Κυρίου μας Ιησού Χριστού «ο κόσμος το ίδιον φιλεί» (Ιωάν. ιε’ 19). Τους ιδικούς του, εκείνους που έχουν το πνεύμα του και τα φρονήματά του και τον εκφράζουν, ο κόσμος τους αγαπά με ιδιαιτέραν αγάπην. Και ο Καζαντζάκης με τα χαρίσματά του – και του είχε δώσει πληθωρικά τα χαρίσματα – επολέμησεν ως «κόσμος» με εωσφορικήν διάθεσιν τον μόνο αληθινόν Θεόν. Έσπευσε να ενωθή με το πλήθος των δούλων και των υπηρετών και των στρατιωτών, που έπτυσαν και ερράπισαν και περιέπαιξαν και εβλασφήμησαν τον Εσταυρωμένον υιόν της Παρθένου και του Θεού. Τον παρουσίασεν εις τα δαιμονικής εμπνεύσεως μυθιστορήματά του (σ.σ. προσοχή, βαθιά αναπνοή όπως όταν πρόκειται να μας «τσιμπήσουν» με χονδρή βελόνα) ονειροπαρμένον και φαντασμένον, αρρωστημένον, αποτυχημένον, ρυπαρόν ηθικώς, αποκρουστικόν. Είπαμεν, εβλασφήμησε με μανίαν τον μόνον άγιον και μόνον δίκαιον και μόνον συνετόν και σοφόν, που είχε το θάρρος να ερωτά κατά πρόσωπον τους συγχρόνους του, ποιος με ελέγχει από σας δι’ οιανδήποτε αμαρτίαν;
Είναι
επόμενον λοιπόν όσοι είναι του Χριστού να αισθάνονται αποτροπιασμόν δια το
έγκλημα αυτό του εκφραστού του αποστάτου κόσμου (και) συμπατριώτου μας και να τον
οικτείρουν δια το φρικτόν κατάντημά του. Άλλο αν επιθυμία των και ευχή των ήτο
και είναι να εύρισκεν έλεος ενώπιον του Θεού η πτωχή ψυχή του, αφού και δι’
αυτήν έχυσε το αίμα του ο Θεός της Αγάπης Κύριος Ιησούς. Αυτή είναι σταθερά η
θέσις και στάσις των πιστών.
(Περιοδικόν "Ο ΣΩΤΗΡ", Έτος ΚΔ’, Αθήναι 30 Μαρτίου 1983, Αριθ. 1047)
------------------------------------------------------
Σχετικά άρθρα:
