" Παρήλθον εκατόν πενήντα έτη από την εποχήν του αγίου Γεροντίου, του ιδρυτού της Σκήτης της αγίας Άννης, όταν εις μίαν ξεροκαλύβην της βόρειας πλευράς ησκήτευσεν ένας γίγας της ασκήσεως, ο γέρων Δαμασκηνός. Ήτο ένας από τους δυνατούς στύλους της Σκήτης του ιστ' αιώνος. Παξιμάδι και νερό: αυτή ήτο η τροφή του. Προσηύχετο με μίαν σπάνιαν θερμότητα αγάπης και συμπαθείας δι' όλον τον κόσμον. Έλιωνε ως λαμπάς καιομένη από αγάπην.
Έλεγεν εις την προσευχή του:
- Κάμε, Θεέ μου, όλοι οι ειδωλολάτραι, όλοι οι άπιστοι, οι άθεοι, οι αιρετικοί και οι κακόδοξοι να μεταβληθούν, να γνωρίσουν την αλήθεια, να Σε πιστεύσουν. Να γίνουν "μία ποίμνη εις Ποιμήν" (Ιω. 10,16). Για να δοξάζουν Σε, τον μόνον αληθινόν εν Τριάδι Θεόν, τον Πατέρα, τον Υιόν και το Άγιον Πνεύμα. Δόξα σοι Θεέ μου. Να μη χαθή κανείς, Θεέ μου". (σελ. 24)
